tag:blogger.com,1999:blog-2205750891414799202012-01-21T06:24:29.339+02:00τα χνάριαhttp://www.blogger.com/profile/02960849518709911478noreply@blogger.comBlogger831100tag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-72417876333960490802012-01-21T06:21:00.002+02:002012-01-21T06:24:29.347+02:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-PsCJIxkGwjE/TxOKb7p3bBI/AAAAAAAABYU/Lzrz82bf5ic/s1600/10-5-2011%2Brobin%2B%25234.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 321px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698050166028200978" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-PsCJIxkGwjE/TxOKb7p3bBI/AAAAAAAABYU/Lzrz82bf5ic/s400/10-5-2011%2Brobin%2B%25234.JPG" border="0" /></a></div><br /><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">Φτερούγες...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">Σκόρπιζες, Θε μου, απλόχερα </span></em></strong><strong><em><span style="color:#990000;">στων τυχερών το σπίτι</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">κι άφηνες μόνο ψίχουλα</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">να ψάχνω σα σπουργίτι...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">Κι όσο φτερούγες άπλωνα </span></em></strong><strong><em><span style="color:#990000;">κι όσο ψηλά κοιτούσα</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">ήταν ο φόρτος πιο βαρύς</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">απ΄ότι προσδοκούσα...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;"></span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">Στο πήγαιν'-έλα της ζωής, </span></em></strong><strong><em><span style="color:#990000;">συνάντησα στη ρούγα</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">κουτσό σπουργίτι να πετά</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">με τη μισή φτερούγα...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">Τόπιασα και το σήκωσα </span></em></strong><strong><em><span style="color:#990000;">με περισσή φροντίδα,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">τα μάτια΄πάνω σήκωσα</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">με νιόβγαλτη ελπίδα,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">κι είπα; Θεέ, αφού αϊτός δεν πρόκειται να γίνω,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">είθε με τις φτερούγες μου απείραχτες να μείνω!<br /><br /></span></em></strong></div><br /><h3 class="post-title entry-title"> </h3> <div class="post-header"> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-7849961467107599707"> <div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-gFFwRNwa2kg/TxOK3fG1iiI/AAAAAAAABYg/WpGCNEksNwI/s1600/10-5-2011%2Bboy%2Brobin.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 252px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698050639401421346" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-gFFwRNwa2kg/TxOK3fG1iiI/AAAAAAAABYg/WpGCNEksNwI/s400/10-5-2011%2Bboy%2Brobin.JPG" border="0" /></a><span style="color:#6600cc;">(...Στους Φίλους που με πόνεσαν αναίτια...)</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-7241787633396049080?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-36132023188226162142012-01-21T06:03:00.004+02:002012-01-21T06:17:29.246+02:00<h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2012/01/blog-post_16.html">ΘΕΑΤΡΟ, Φίλοι μου, και...Κωμωδία!</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-mN2bTeFZeVM/TxUBtnNHhkI/AAAAAAAABYs/_u0jz08zuAQ/s1600/1-17-2012%2BH%2B8aleia%2Bkai...%2Bplay.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 380px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698462786636973634" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-mN2bTeFZeVM/TxUBtnNHhkI/AAAAAAAABYs/_u0jz08zuAQ/s400/1-17-2012%2BH%2B8aleia%2Bkai...%2Bplay.JPG" border="0" /></a> <strong><em><span style="color:#009900;"></span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#009900;">Ξεκινώ, απόψε, ένα μονόπρακτο που διακρίθηκε και τυπώθηκε στην ανθολογία του κ. Ευάγγελου Ρόζου, στο ΠΟΛΥΠΤΥΧΟ, στην Αθήνα, το χίλια ενιακόσια ογδόντα επτά!!! Έγραφε στον πρόλογο: " ... μόνιμα εγκατεστημένη στη Νέα Υόρκη (από το ...εβδομήντα...). Μια από τις πιο αξιοπρόσεκτες ελληνόφωνες ποιήτριες της Διασποράς. Έργα της... κλ.π. " </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#009900;">ΟΠΟΥ και να είσαι φίλτατε κύριε Ρόζο, </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#009900;">στη Ραγκαβή, στην Τήνο, ή αλλού, </span></em></strong><strong><em><span style="color:#009900;">σου το αφιερώνω με όλο μου το σεβασμό, την εκτίμηση για το δικό σου έργο, και την αγάπη.</span></em></strong><br /><br /><span style="font-size:180%;"><strong><em><span style="color:#009900;">Η ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΙ Ο ... ΤΡΑ Γ ΑΔΟΥΡΟΣ!</span></em></strong></span><br /><br />(Μονόπρακτη σατυρική κωμωδία, σε δύο εικόνες)<br />Πρόσωπα: Μαρίνα, καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας<br />Θάλεια, μαθήτρια ευτραφής, μέσης ηλικίας<br />Τροβαδούρος, μεσόκοπος, &lt;&lt; φτασμένος ποιητής &gt;&gt;<br />Σκηνικό:<br />Γραφείο. (καρέκλες, χαρτιά, μολύβια, βιβλία, κλπ. )<br />Επιγραφή: ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΙ ΙΔΙΑΊΤΕΡΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ<br />ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗΣ. Πληροφορίες εντός. Τηλ.: 555 ५३४१<br /><br />(Ανοίγει η αυλαία। Η Μαρίνα καθισμένη στο γραφείο της γράφει ένα γράμμα, και πριν το βάλει στο φάκελο, το διαβάζει μεγαλοφώνως. Η πόρτα, μισάνοιχτη)<br /><br />ΜΑΡΙΝΑ : … όσο κι αν σου φανεί παράξενο, φίλη μου, η ζωή για τους<br />ηλικιωμένους γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Φτάνω στο σημείο να είμαι ευχαριστημένη που δεν έχω οικογένεια να συντηρήσω. Αν είχα τουλάχιστον ένα σταθερό ενοίκιο… ας όψεται, όμως, η Αλλαγή… δηλαδή εννοώ τις μεταθέσεις που ζητούσα για να εργάζομαι σε πιο ανθρώπινη περιοχή… Τώρα όλα αυτά τα πληρώνω σε ενοίκια! Μα θα τα καταφέρω να βάλω κάτι στην άκρη και να συναντηθούμε στις διακοπές. Ω! το χρειάζομαι τόσο πολύ να ξεκουραστώ αυτό το καλοκαίρι.<br />Ξέρεις; Έβαλα αγγελία για ιδιαίτερα μαθήματα. Ένας, μου έφερε κιόλας τα λογοτεχνικά του μαζί και μερικά ποιήματα… Είχα ακόμη δύο τηλεφωνήματα, κι απόψε, όπου νάνε, θάρθει και η πρώτη μαθήτρια. Γι΄ αυτό, κλείνω το γράμμα μου με την ευχή να τα πούμε από κοντά τον Ιούλιο. Δική σου, Μαρίνα.<br />(Τσακίζει το γράμμα, το βάζει στο φάκελο. Ελαφρό χτύπημα στη πόρτα)<br />Θάλεια: - Καλή σας εσπέρα! Είμαι η Θάλεια, η ξακουστή,<br />Του Δήμου, του μπακάλη<br />… κι εισέρχομαι στην αίθουσα με όρεξη μεγάλη!<br />Μαρίνα: …-Καλησπέρα, Θάλεια! Χαίρω πολύ. Φυσικά… εδώ δεν είναι ντέλι…<br />Εδώ,… θα ικανοποιήσεις τη μεγάλη όρεξή σου… και δεν εννοώ την όρεξη του στομάχου… για φαί… εννοώ την πνευματική τροφή… Αν όχι τίποτ΄άλλο, έχεις και θεϊκό όνομα.<br />Θάλεια: -Ε! ούτε που το φαντάστηκα! Για … λέγετέ μου… για να μπούμε με το...δεξί, και γρήγορα!<br />Μαρίνα: -ΟΚ! Δεν ξέρεις, τουλάχιστον, πως η Θάλεια είναι μία από τις εννέα Μούσες, κόρη του Δία και της Μνημοσύνης… προστάτιδα της χαράς και των εύθυμων συμποσίων;<br />Θάλεια: -Εγγγώ όοοολα αυτάααα;<br />Μαρίνα: - Μόνο αυτά; δεν έχεις ακούσει για τα καμώματα των Βακχών, των οπαδών του Διονύσου;<br />Θάλεια: - …ξέρεις, δεν ασχολούμαι πολύ με τα ποδοσφαιρικά… κάτι λίγα ξέρω για τον κυρ- Διονύση, καλός πελάτης του πατέρα μου, πέντε παιδιά …<br />Μαρίνα: - Χα χα χααα॥ ο Διόνυσος, αυτός που λέω εγώ… είναι ο γιος της Σεμέλης… αυτός που βγήκε από το μπούτι του Δία… κι έγινε αθάνατος… δεν... ξέρεις τίποτα;!<br />Θάλεια: -βρε, κάπου έχω ακούσει κάτι τέτοιες ιστορίες για την… Αθηνά και την Αθήνα! Ξέρεις, αυτή που τη γέννησε το… κούτελο του Δία… μα τούτο που λες εσύ, ούτε οι κότες δεν θα σε πιστέψουν… Χα χααα, άκου, από το μπούτι του Δία!<br />Μαρίνα: -Κάθησε, Θάλεια μου, και ... δεν είμαι εγώ που τα λέω αυτά! Αυτά είναι τα φώτα από την αρχαία μυθολογία μας… από τον αξιοζήλευτο πολιτισμό μας…<br />Θάλεια: - …με τέτοια φώτα έβλεπαν; ας μην ερχόταν ο Κον-Έντισον… μάλλον η ΔΕΗ… και θα σου έλεγα εγώ. Πλάκα έχεις! Για λέγε μου όμως…<br />Μαρίνα: - Άντε, να στο συντομεύω… Ο Διόνυσος που λέγαμε, φύτεψε το πρώτο αμπέλι κι έμαθε τους ανθρώπους αμπελουργία… μετά ήρθαν τα γλέντια και τα ξεφαντώματα… κι έγινε ένας λαϊκός θεός.<br />Θάλεια: - άστον αυτόν, πες μου για την …συνονόματη, καλέ!<br />Μαρίνα: - Η Θάλεια, η …συνονόματή σου, είχε κι αυτή συμμετοχή στην αγροτική καλλιέργεια, στα βάσανα και στις σκοτούρες, αλλά κυρίως στα ξεφαντώματα του λαού, γι΄ αυτό θεωρείται η προστάτιδα της Κωμωδίας!<br />Θάλεια: - Χμ! …σ΄ αυτό, ταιριάζουμε! Από καλαμπούρια εγώ! Άλλο τίποτα… ( στριφογυρίζει στην καρέκλα της ) μα πώς ξέρουν αυτοί, όλα αυτά που λες με τόση βεβαιότητα;<br />Μαρίνα: - Ε! να, υπάρχουν αγάλματα της Θάλειας που κρατάει ποιμενικό ραβδί, ή και μάσκα της κωμωδίας. Μα πάντοτε φοράει βακχικό στεφάνι με σταφύλια κι αμπελόφυλλα…<br />Θάλεια: - …εγώ, άμα τα φορέσω αυτά… θα είμαι η καλύτερη στο Χάλογουήν, στις εδώ… αποκριές εννοώ…!!! Όμως, αρκετά μου είπες για τους τρελο-αρχαίους! Τώρα, για ΜΑΣ, τους νέους! Μεταξύ μας,<br />…δεν ξέρω πόσοι τόνοιωσαν<br />και ούτε που με νοιάζει…<br />μα τούτη η Θάλεια, σύντομα,<br />αυτόγραφα μοιράζει!<br />Μαρίνα: - … και βέβαια, στο εύχομαι. Γι΄ αυτό κι ο Δάσκαλος, κι ο μαθητής πρέπει να γνωριστούν και να γίνει πιο αποδοτική η συνεργασία τους…<br />Θάλεια:- … χμ! με το να μου λες αυτά… τα πιο πάνω, εννοώ, φαίνεται<br />ότι και σεις οι δάσκαλοι, έχετε ξεκουτιάνει<br />κι απ΄το πολύ το διάβασμα άδειασε το…καζάνι ! (…δείχνει το κεφάλι της…)<br />Μαρίνα: -Καλά, ήρθες να σε διδάξω, ή να με προσβάλλεις!;<br />Θάλεια: -Ω! συγγνώμη! Μα του λόγου μου,<br />σ΄αυτή την ηλικία, απ΄τα πολλά …<br />θα πω κι εγώ καμία…<br />Μαρίνα: - (γρήγορα) … ανοησία! Ε! ανοησίες, σ΄όλους μας ξεφεύγουν κάποτε…<br />Τότε, για πες μου, απλά, τι σ΄έκανε να ζητήσεις τη βοήθεια μου;<br />Θάλεια: -…τώρα στα… γεροντάματα,<br />γράμματα πώς να μάθω;<br />Ας όψεται ο …έρωτας!<br />Όμως, καλά να πάθω!<br />Αφού δεν ερωτεύτηκα<br />στα είκοσι μου χρόνια (παραπονιάρικα:)<br />Με δίχως τις…πλατείες μου<br />και τα ψηλά… μπαλκόνια…<br />Μαρίνα: -Ω! μη το λες αυτό! Εδώ, μαζί θα φέρουμε στην …επιφάνεια τη ψυχή σου!... μόνο που θα χρειαστεί μια κάποια… περισσότερη προσπάθεια… ας την πούμε διανοητική …εμβρυουλκία…<br />Θάλεια: - ( κάπως θυμωμένη) - ... για κοίτα! Να καταλαβαινόμαστε! Αυριουλκία … θυμίζει μια άλλη λέξη και μάλιστα έχει τέλεια κατάληξη… Θα μου μιλάς ελληνικά! Όπως μιλάει ο λαός! Αν έμαθες εσύ και κάτι άλλοι… κάτι αράδες παραπάνω… στον κύκλο σας μπορείτε να τις φιγουράρετε! Εδώ, θα μιλάμε τη γλώσσα του λαού, για να καταλαβαινόμαστε, έτσι;!<br />Μαρίνα: - μα Θάλεια! Το πνεύμα εκφράζεται με λέξεις κι είναι ποικιλόμορφο. Όπως είναι ερευνητικό, αδέσμευτο, δημιουργικό…<br />Θάλεια: -τότε, να μας δίνετε τις δημιουργίες σας να τις ελέγχουμε εμείς πρώτα<br />και μετά να τις σερβίρετε δημοσίως… Α!<br />Μαρίνα: - …δεν νομίζω να γενικοποιείς! Υποψιάζομαι πως εννοείς τους …ακαταλαβίστικους ποιητές…<br />Θάλεια (σύντομα) ναι! Έπιασες διάνα!<br />Μαρίνα: - ΟΚ! Σ΄ακούω। ΤΙ προτείνεις;<br />Θάλεια: (ξεθαρρεμένη) -Καλέ! Ξέφραγο αμπέλι το κάνατε! Ότι θέλει ο καθένας γράφει, και σου λέει: ΠΟΙΗΜΑ!!! Της τρελής γίνεται! Ελεύθερη γραφή, σου λένε…<br />Μαρίνα: -μα είναι τόοοσα χρόνια που έχει επικρατήσει η ελεύθερη γραφή, σ΄όλο τον ποιητικό κόσμο… άλλωστε, ποιώ, σημαίνει δημιουργώ και κάθε δημιούργημα ενδέχεται να είναι και ποίημα…<br />Θάλεια: - Τι λες, βρε δασκάλα! …κυρία καθηγήτρια ήθελα να πω! …σου διαβάζουν δυο αράδες, ποίημα! Σου λένε। Σου διαβάζουν κατε ε ε ε βατάααα!!! ποίημα σου λένε! Έχεις χάσει το μπούσουλα από πού άρχισαν… πού το πήγαν… και πώς τέλειωσαν!!! Όμως, ΠΟΙΗΜΑ! Σου λένε! Ποια ελεύθερη ποίηση καλέ; Ελεύθερη αυτό…ικανοποίηση θάπρεπε να τη λένε, και με συγχωρείς, δασκάλα μου, εσύ είσαι μορφωμένη και -συγγνώμη- καταλαβαίνεις ΤΙ εννοώ!<br />Μαρίνα: - Ω! Θάλεια! Οι δυο αράδες… μπορεί να είναι από τις ποιητικές μορφές: ΤΑΝΚΑ… ή… Χαϊ Κου… δηλαδή συμπυκνωμένη γιαπωνέζικη νόηση για τις ώρες τής αυτοσυγκέντρωσης και της ξεκούρασης… με σταθερές συλλαβές και με εικόνες από τη φύση…<br />Θάλεια: -… ντανγκα-ντούγκα και …χάικούκου… ούτε ξέρω τι μου λες, ούτε γιαπωνέζικα θέλω να μάθω… ούτε κι εξηγήσεις…απαιτώ!!!!!<br />…(λίγο σαστισμένη) …άστα για …άλλο μάθημα!<br />Μαρίνα: -… ότι θέλεις, Θάλεια. Όμως, ένα έχω να σου προσθέσω: τόσοι και τόσοι έχουν διακριθεί με την ελεύθερη γραφή…<br />Θάλεια: -Ποιοί! Αφού πρέπει ν΄ανήκεις σε κύκλωμα για να σε πουν ΠΟΙΗΤΗ! Και να…διαθέτεις κι από …άλλα… για σου πουν ότι αξίζεις…<br />Μαρίνα: - …βρε καλή μου! Δεν είναι έτσι ακριβώς…<br />Θάλεια: - Τι! Θέλεις να πεις ότι εγώ δεν καταλαβαίνω! Γι΄αυτό έχουν χωρίσει κάτι…γενιές και τα τοιαύτα;… μόνο τα χτένια λείπουν για να …ξεχτενίσουν τις κατσαρές τους τρίχες!<br />Μαρίνα: - (υπομονετικά) …άντε πάλι! Αναφέρεσαι μόνο στους σουρεαλιστές; ή γενικοποιείς;<br />Θάλεια: - τα λέω γι αυτούς που μόνοι τους κολλούν στον εαυτό τους της ταμπέλα: Ποιητής! Και σου σερβίρουν ότι τους κατέβει! …αν το έκανε αυτό ο πατερούλης μου,… δεν θα είχαμε ούτε μπακάλικο, ούτε… παραπανίσια ρεάλια που λένε μερικοί-μερικοί, για να μου δώσει να με μάθεις…<br />Μαρίνα: - Πρωτοτυπία, Θάλεια μου! Η τέχνη κυλάει…<br />Θάλεια: - …μα έχεις κυριολεκτήσει αυτό το πρόβλημα, κυρά Δασκάλα; Πρωτοτυπία; ποιοί! Τους ρωτάς , και σου απαντάνε μ΄ένα …μυστηριώδες ύφος:<br />-μα… εσύ πρέπει να σκεφτείς και να συμπληρώσεις τα σκόπιμα κενά…<br />-μα γιατί, κύριε, εγώ να σου συμπληρώσω τα… ΣΚΟΠΙΜΑ ΚΕΝΑ; και… τι είμαι εγώ; η συνέχεια σου;<br />Κύριε! ΕΣΥ δεν είσαι ποιητής! Διότι, αφού περιμένεις από μένα να σου συμπληρώσω τα κενά σου, εσύ είσαι ΜΙΣΟΣ ποιητής! Και το άλλο ΜΙΣΟ είμαι ΕΓΩ! Έτσι, λοιπόν, κι εγώ, -το άλλο μισό… σου λέω: ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΣΑΙ!!!<br />( ...τότε, λίγο "Μαρίνα...")<br />Μαρίνα: - Περίμενε! Περίμενε! Εδώ παίρνει νερό το κρασί.<br />Θάλεια: - …κοντολογίς, εσύ που έχεις τα μέσα, δεν τους τα λες! Τουλάχιστον να μας λένε κάτι που να το θυμόμαστε όταν φεύγουμε… να παίρνουμε κάτι μαζί μας, βρε παιδί μου!!! Όχι, δηλαδή, βρήκαν κι αυτοί το λαό διψασμένο και τον ποτίζουν σαπουνόνερο!!<br />Μαρίνα: - βρε συ, Θάλεια!!!<br />Θάλεια: - …μα ξέρεις, καλέ Δασκάλα μου, από πού έρχομαι να τους ακούσω; Ξέρεις με τι λαχτάρα περιμένω να μάθω κι εγώ κάτι που θα με ανεβάσει λίγο πιο ψηλά από το έδαφος! Να με συγκινήσουν, βρε Δασκάλα μου! Να τρέξουν αλατόνερο τα μάτια μου… να στύψουν λίγο την πίκρα της καρδιάς μου…<br />Μαρίνα: - …λεμονόκουπα είσαι παιδί μου! Κοίτα, μάλλον άκουσέ με: Κάθε πουλί τραγουδάει με τη δική του τη φωνή… αν τραγουδούσαν όλοι το ίδιο, θα ήταν μία ανιαρή επανάληψη.<br />Θάλεια: -Κοίτα! Δεν ήρθα εδώ να μαλώσουμε. Ήρθα να μάθω μαζί σου… μήπως και συγκινήσω εκείνον τον απλησίαστο άνδρα… που όταν απαγγέλει τους στίχους του συνοδεία με την κιθαρούλα του… άχχχ! Τρέμουλο η ψυχούλα μου! Με κάνει και ξεχνιέμαι, ονειρεύομαι… ηρεμώ…<br />Μαρίνα: - Ναι। Η Ποίηση έχει αυτό το καλό. Είναι θεραπευτική. Όταν ακούς τους ειδήμονες να σε παρασέρνουν… σε βουνοπλαγιές, σε θάλασσες, να δονούν κατάβαθα τις χορδές της ψυχής σου με τη μουσική των καλοδιαλεγμένων λέξεων, …με την μελωδικότητα των ήχων… Ω! αυτοί οι τροβαδούροι του πνεύματος, οι βιολονίστες της καρδιάς…<br />Θάλεια: - Πας κι εσύ!!!! Εγώ, όμως,<br />(κοκέτικα) έχω διαλέξει τον δικό μου Τρο γ α δούρο, κι Αυτόν θέλω να γοητέψω! Κοίτα! Θα σε πληρώσω όσο-όσο… στο είπα από την αρχή ότι είμαι κόρη μπακάλη… θα σου φέρω ελιές ξιδάτες, κασεράκι, κάτασπρη φέτα, χταποδάκι, ταραμοσαλάτα –από τα στρουμπουλά χεράκια μου φτιαγμένη… δασκαλίτσα μου, ό,τι λαχταράει η καρδούλα σου!!!!!!!!!<br />Μαρίνα: - όχι, καλέ! …αν και θα με βοηθούσαν πολύ… οι… ώρες και η αμοιβή είναι εκεί πέρα, στην ανακοίνωση… Μα εδώ, πρέπει ν΄ ασχοληθούμε με το πνεύμα, με τα συστήματα, με τα …ρεύματα που υπάγεται η Ποίηση, μάλιστα με το ΠΙ κεφαλαίο!<br />Θάλεια: - με τα ρεύματα!!! Βρε μάνα μου, έχω βρογχικά… άκουσέ μου το στήθος πώς βράζει… να, να έρθω πιο κοντά σου…<br />Μαρίνα: - …Όχι, Θάλεια! Δεν… πιστεύω να έχεις κάτι που κολλάει… δηλαδή… περιμένω κι άλλους μαθητές…<br />Θάλεια: - Ω, νο! Δεν θα σου το έκανα ποτέ αυτό, δασκαλίτσα μου! Με φαντάζεσαι να …κρυώσω τον Τραγαδούρο μου και να γεμίσει το φαρδύ του στέρνο ροχάλες και… τριγμούς!!!<br />Μαρίνα: - Για τ΄ όνομα του Θεού! Θάλεια, μα … σε πιστεύω.<br />Άφησε να τα πάρουμε από την αρχή: δηλαδή, πρόσεχέ με, κι αν θες κράτα και σημειώσεις. Θα πάρουμε τα γράμματα τα γράμματα της αλφαβήτας από την αρχή και θα δημιουργήσουμε μια ακροστιχίδα.. Βρίσκουμε λέξεις που αρχίζουν από το άαα, δηλαδή το άλφα: Α-ρμυρή γεύση της θάλασσας… Α-γέρας του βουνού…<br />Θάλεια: - α! … θαλασσινούς, … βουνίσιους… εγώ τους αποφεύγω τους αγέρηδες!<br />Το …στομάχι μου, βλέπεις, κρατάει πολύ αέρα, και …μετά έχω πρόβλημα!...<br />Μαρίνα: (υπομονετική) … τότε να πάρουμε το Βήτα: Βββ-ωμός।<br />Θάλεια: - ωμός… τι εννοείς; ωμός, δηλαδή όχι βρασμένος… βββ.. το βρήκα! Βοή!<br />Μαρίνα: - μπράβο! Β-ασιλικός, β-ιαστικός, β-αθύς…<br />Θάλεια: (στα γρήγορα)… Δασκάλα! Πήδηξε το Γ-άμμα! Και μ΄αυτό, σου λέω έχω προβλήματα… Προτιμώ το Δ-έλτα! Άκουσέ με: (με στόμφο)<br />Δ-έντρα ψηλά, δ-ασό δ-εντρα, στη σκιά σας ξεπεζεύω…<br />Μα πίσω απ΄ τα … χαμόδεντρα, … χαρά μου ν΄ αφοδεύω!!!!!!!!! Τι λες;;;;;<br />Μαρίνα: -Ω! Θάλεια! ( δεν κρατάει τα γέλια της) Είσαι… δ-αίμονας σωστός…<br />Θάλεια: - …δεν σου το είπα!; με το… Γ-άμμα έχω δυσκολίες…<br />Μαρίνα: - …κοίτα, Θάλεια. Στην Ποίηση πρέπει να χρησιμοποιείς θέματα και λεξιλόγιο με τέτοιον τρόπο, που να γίνονται συνδετικός κρίκος με τον αναγνώστη ή τον ακροατή.<br />Θάλεια: - Μα… αυτό νόμισα πως έκανα πιο πάνω… Τότε, ας αφήσουμε τα… γράμματα εκεί που είναι, γιατί… πώς να σου το πω… αγχώνομαι… Η φαντασία μου τρέχει… τρέχει.. και σκοντάφτει…! Έτσι, δεν φτάνει ποτέ εκεί που θάθελα.<br />Μαρίνα: - μα, Θάλειά μου, γι΄ αυτό είσαι εδώ. Να μάθεις να ξεχωρίζεις τις εμπνεύσεις σου και να τις καταχωρείς. Δηλαδή: αν γράφεις για τους αχθομάχους, τους ανθρώπους που εργάζονται στους αγρούς, … τότε γράφεις Αγροτική ποίηση. Όταν γράφεις για τα κατορθώματα των πολεμιστών και των ηρώων μας, γράφεις Επική.<br />Θάλεια: - …όταν γράφω για τους πόνους της καρδιάς… τότε γράφω Λυρική Ποίηση! Το είπα καλά;<br />Μαρίνα: - Είδες; έχεις κατανοήσει τα είδη. Αν γράφεις –ας πούμε- για τα προβλήματα της κοινωνίας…<br />Θάλεια: (βιαστικά…) ούου! Έχω χρόνια να κοινωνήσω, Δασκάλα μου! Από τότε που… βγήκα έξω μ΄ ένα …σπανιολάκο…<br />Μαρίνα: (διακόπτει) – όχι, όχι, απλώς γράφεις κοινωνική ποίηση… αρκεί, βέβαια, να μην ακολουθείς καμιά πολιτική νοοτροπία… γιατί οι… ηγέτες των κομμάτων και της κοινωνίας θα σου κολλήσουν …τσιρότο κι άντε να το ξεκολλήσεις…<br />Θάλεια: - ωχ! Εδώ την έχω πατήσει! …θυμάσαι, τότε που οι Ρώσοι στείλανε την πιθηκίνα την Λάϊκα στο Διάστημα; Ε! εγώ συγκινήθηκα τόσο πολύ, που έγραψα το… δίστιχό μου –το δυστυχισμένο- και το έστειλα στην εφημερίδα… λες να μου έχουν κολλήσει το …τσιρότο από τότε και να μη το ξέρω;<br />Μαρίνα; - ου! Τόσος καιρός από τότε…<br />Θάλεια: - … λες να μ΄έχουν βαφτίσει …κοκκινοσκουφίτσα; Ω! πω-πω! Θα τρίζουν τα κόκαλα του πατερούλη μου… Ωχ!<br />Και θα έχουν πικράνει τα μέλια στα ράφια…<br />Θα φυτρώσουν τα φασόλια στα σακιά τους…<br />Θα στύψουν τα τυριά τα … ζουμιά τους!<br />Μαρίνα: - μα ΤΙ λες! Μετά από τόσα χρόνια… δεν κρατάει τίποτε φαγώσιμο!!! Το πολύ-πολύ… μπορεί να έχουν χρησιμοποιήσει … ηχητική παρήχηση και… από το Λάϊκα… να σ΄ έχουν κρυφοβαφτίσει …λαϊκιά! Ουφ! Τι να πω κι εγώ!<br />Θάλεια: - …ά! Αυτό, …μου αρέσει! Δεν έχουμε… λαϊκή αγορά; … λαϊκό πανηγύρι… Λαϊκή Τέχνη… Λαϊκό μέτωπο… Α! …λαϊκή μύτη…<br />Μαρίνα: - έ, όχι δα! Δεν υπάρχει λαϊκή μύτη!...<br />Θάλεια: - … υπάρχει και παρα-υπάρχει. Όποιος ανακατεύεται με τα λαϊκά και χώνει τη μύτη του παντού, πώς θα την ονομάσουμε αυτή τη μύτη;;!!! Για πες μου!<br />Μαρίνα: - χιούμορ που το έχεις παιδί μου! Μα… δεν απέχεις και πολύ… Όσοι τροβαδούροι τραγουδούν τα βάσανα του κοσμάκη… λαϊκοί τραγουδιστές δεν λέγονται; Μερικούς, μάλιστα, όταν πεθάνουν… τους πληρώνει ο… λαός!<br />Θάλεια: - ναι, και τους βγάζουν σε… λαϊκό προσκύνημα!<br />Τότε, μπορώ κι εγώ να λέγομαι Λαϊκή Ποιήτρια! Συμφωνείς;<br />Μαρίνα: - (γελώντας) … μπορούμε να το κάνουμε λίγο πιο πρωτότυπο και να το πούμε… Λαϊκή Βαθυ-αναστεναντζού!<br />Θάλεια: - (χαρούμενη)-Πώς με νοιώθεις! Πώς με καταλαβαίνεις! Τι! Όλο τις ίδιες και τις ίδιες λέξεις θα κοπανάμε; Ου!!! Μου αρέσεις! Και σκέψου, ακόμη δεν σου διάβασα για τον Τρογαδούρο μου!<br />Μαρίνα: - Τ ρ ο β α δ ο ύ ρ ο ς, βρε Θάλεια! Τροβαδούρος!<br />Θάλεια: - Τρογαδούρος το έχω συνηθίσει! Κι ότι συνηθίσει ο λαός, μένει και κολλάει! Άκουσέ με, λοιπόν:<br />Όταν τον βλέπω στη σκηνή<br />ποιήματα ν΄ απαγγέλει,<br />πόσο βαθιά με συγκινεί<br />του Αλεξάνδρου η φωνή<br />πούναι γλυκιά σαν μέλι!<br />Μαρίνα: - … μήπως είναι … μελισσοκόμος, ο Τρο…γαδούρος σου;<br />Θάλεια: …( σσσουτ! Ντέλι έχει…)<br />… Δία τον βλέπω, αψηλό, στα σύννεφα η λαλιά του,<br />γίνεται κύμα στο γιαλό,<br />γίνομαι αγέρι και φιλώ<br />τα κατσαρά μαλλιά του. –σου άρεσε;;;;;;;;;;;<br />Μαρίνα: - …μα αυτός δεν είναι ένας απλός Τρο…γαδούρος. Αυτός είναι Θεϊκή ενσάρκωση, συνδυασμός που θυμίζει Απόλλωνα κιθαρωδό!<br />Θάλεια: - όχι Απόλλωνα! Μου θυμίζει ποδοσφαιρική ομάδα… κι έφαγαν τρία την περασμένη εβδομάδα… ΔΙΑ, του αρέσει να τον λένε! … και πώς τον κοιτάνε όλες οι γυναίκες!!! Μμμμ! Τις βλέπω και θυμώνω!<br />Μαρίνα: - …δηλαδή, είσαι διπλά ερωτευμένη: με το Δία τον συννεφοκράτορα… και τον Αλέξανδρο… το εστιάτορα! Πολλαπλή η προσωπικότης!<br />Θάλεια: - όχι και εστιάτορας! Τουλάχιστον όχι ακόμη… Ένα Ντέλι μικρό έχει… κι όταν μάλιστα έχει τις εμπνεύσεις του και κρύβεται στη γωνία για να γράφει… του στέλνω τον υπάλληλο να τον βοηθάει… μαζί και κάτι πραγματάκια… μα του λέω να μη λέει ότι είναι από το δικό μου μπακάλικο!!!<br />Μαρίνα: - μα θυσιάζεσαι γι αυτόν κι αυτός δεν το ξέρει ; !!!!!!!!<br />Θάλεια: - Αμέ! …Γοργόνα θα γίνω για χάρη του!<br />Κρασί παλαιό στο κελάρι του.<br />Βουλίτσα στο …. μουσάτο σαγόνι του…<br />Κληματαριά! Να κρεμαστώ στο …μπαλκόνι του!<br />Μαρίνα: - Ω! Τι λυρισμός! Τι αισθαντική ποιήτρια που είσαι! Πώς θα μπορέσω να σε πείσω πως έχεις φλέβα … ας πούμε… όχι λαϊκιά; Να! Κοίτα!<br />Θα σου διαβάσω από τα γραπτά που μου έφερε κιόλας ένας άλλος ποιητής, νωρίτερα. Αν και δεν επιτρέπεται, μα έτσι κι αυτός, έχει τόσο δυνατά αισθήματα όταν γράφει… (παίρνει ένα χαρτί στην τύχη… και διαβάζει:)<br />… Φέτα καρπούζι έκοψα<br />τα δόντια στο κορμί σου,<br />μαύροι οι καρπουζόσποροι,<br />πιο μαύρη η σιωπή σου…<br />Θάλεια: -Αχ! Φωτιά στα μελίγγια μου!<br />Μαρίνα: (συνεχίζει) … φίλησα τριαντάφυλλο,<br />τ΄ άφησα στο σκαλί σου,<br />τα φύλλα μαραθήκανε,<br />σκόρπισαν στην αυλή σου!<br />Θάλεια; - αχ! Φαγούρα στη σπάλα μου!<br />Μαρίνα: (απτόητη…)<br />… στους δρόμους νύχτα σεργιανώ να σ΄ έβρω στο σκοτάδι,<br />Τσέλιγκας που του στέρησαν φλογέρα και… κοπάδι.<br />Θάλεια: -Αααχ! Ανατριχίλα, π΄ αρχίζει από δω πάνω… απ΄τις τρίχες του κεφαλιού μου… και προχωρεί… και προχωρεί… μέσα από το μεδούλι μου… μέχρι την άκρη του μεγάλου μου δαχτύλου! Για πες μου, δασκαλίτσα μου: πώς είναι; περίγραψέ μου τον: ή μάλλον να σου λέω εγώ!<br />…αψηλός , και λιγνός<br />σαν κολόνα Παρθενώνα! Μάτια αστραποβόλα, …ξερνούν πολυβόλα…<br />Μύτη αετίσια κι όσφρηση …γατίσια!<br />Δόντια μαργαριτάρια… που σπάζουνε λιθάρια!<br />Χείλη μελιστάλαχτα, σαν …μύδια από την θάλαττα!<br /><br /><br />Μαρίνα: -Θάλεια! Σου θόλωσε ο νους και σερνικό γυρεύεις;(γελάει ασταμάτητα)<br />Θάλεια: - πες μου, Δασκαλίτσα μου, δεν είναι ο καλός μου ο πιο όμορφος λεβεντονιός;<br />Μαρίνα: - Αχ! …θα λυθεί ο αφαλός μου από τα γέλια…<br />Θάλεια: - …έλα! Μη με βασανίζεις άλλο! Τον είδες! Δεν τον είδες; έτσι ίδια γράφει και ο καλός μου!<br />Μαρίνα : - … να πάρω βαθιά αναπνοή! …τι εννοείς ίδια! αυτός, ο …ετούτος, δεν νομίζω… μπορεί και να το… έκλεψε από άλλον… για να μοιάζει όπως γράφει και ο καλός σου… δηλαδή αυτόν που έχεις στο μυαλό σου!<br /><div align="center">Θάλεια: - …καλέ, όχι μόνο στο μυαλό μου! Παντού μου! Όπου και να με …ψάξεις… Όσο για να το έκλεψε από άλλον, ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ! Ο καλός μου, μόνο αυτό δεν κάνε... χμ… μπορεί να του αρέσουν κάποιου …άλλου απ΄ αυτούς που διαβάζει… - γιατί, ξέρεις διαβάζει πολύ…- και να τα δανείστηκε…</div><br /><div align="center">Μαρίνα: - και μετά, …τα υιοθέτησε, έτσι;!<br />Θάλεια: - …να τα υιοθετήσει; μμμμπορεί, μα να τα κλέψει; Ουδέποτε! ΠΟΤΕ!<br />Μαρίνα: - Στάσου κυρία …λαϊκιά μου πιθηκίνα!...<br />Θάλεια: - (απότομα) Α! Α! Εδώ θα τα χαλάσουμε!<br />…με τα εδώ και με τα …κείνα…<br />Αν με νομίζεις λαϊκή κυρία πιθηκίνα,<br />Εσύ, που πριν μου έλεγες για μύθους και για τέρατα<br />Και να πιστέψω ήθελες τον Δία νάχει κέρατα…<br />Νομίζεις πως σε πίστεψα; νομίζεις πως μασάω<br />Σαν μια κατσίκα πούχαμε…!!!<br />…άκουσε ΠΟΥ το πάω:<br />Αν …σκύλα ήταν η Λάϊκα, κι εσύ ΑΝ λες αλήθεια,<br />Εγώ, ποτέ δεν τάχαψα Ρώσικα παραμύθια!<br />Όταν ο στόμαχος πεινά, κουκιά αν του… σερβίρουν,<br />Οι πεινασμένοι, θα τα φάνε …, στο πλάι τους θα γείρουν<br />και… πέσμου, εσύ, δασκάλα μου, πούχεις πολλή τη γνώση<br />ψωμάκι στο φτωχό λαό, ποιος νοιάζεται να δώσει;<br />Μαρίνα: - …ω! πωπώωωω φόρα, Θάλεια μου!</div><br /><div align="center">Θάλεια: - … τι φόρα, κυρ Δασκάλα!<br />Εσύ, που τόσο σπούδαξες, κι είσαι στη πάνω σκάλα,<br />δεν ξέρεις πως ο πίθηκος μούρη ανθρώπου έχει<br />κι όταν το λέει ο λαός, η γνώμη του αντέχει!<br />Κάνει τους θρύλους όνειρα κι η πίστη του μεγάλη<br />Αρκεί να… ψήνει κάστανα και μήλα στο… μαγκάλι!<br />Μαρίνα: - …μμμ, νάξερες τι μου θύμησες! Νάξερες πού με πήγες!<br />Θάλεια: - … στ΄άνθη του …κήπου, … μέλισσες, μα κι αλογίσιες μύγες!<br />…άσε με τώρα να σου πω, προτού να το ξεχάσω<br />και πριν άλλη συζήτηση για … Τρογαδούρο πιάσω…<br />Ο ΣΤΟΜΑΧΟς ΚΙ Ο ΕΡΩΤΑς είναι καημός μεγάλος!<br />Στενό …παπούτσι και τα δυο, που κυβερνάει ο… κάλος!<br />Εγώ; στα δάχτυλα πουλιά, πούπουλα στην αγκάλη!<br />Στη σκέψη; ο Τρογαδούρος μου πόδο στο ανθογυάλι!<br />Κι αν… καταφέρεις σύντομα εγώ να τον κερδίσω,<br />Όλο μου το μπακάλικο στα πόδια σου θ΄αφήσω!<br />Μαρίνα: - Θε μου! Ανεμοστρόβιλος! Θύελλα στο κεφάλι!<br />Τραντάζετ΄ από έρωτα η κόρη του μπακάλη!<br />Θάλεια: - Στάσου βρε δασκαλίτσα μου! Τι τάμα να σου δώσω,<br />Πριν κάποια άλλη πεταχτεί, ΕΓΩ να τον γραπώσω!<br />Κι άλλωστε, μέσ΄ στους μύθους σου που ξέρεις με λατρεία<br />Για μιας Ελένης το… βρακί, βρεθήκαμε στην Τροία!<br />Μαρίνα: - Ωπ-ωπ-ώπ! Παρακαλώ! Σταμάτα!<br />…θα μπλέξουμε τα… μπούτια μας! </div><br /><div align="center">Αυτό; Καυτή πατάτα!<br />Στη χούφτα δεν αντέχεται, ούτε στην έρμη … γλώσσα<br />Άντε! Να προχωρήσουμε! Του κυρ-μπακάλη κλώσα!<br />Θάλεια: - Βλέπεις;<br />Πού το πας και πού το παίρνεις, στην αγάπη μου με φέρνεις!<br />Μαρίνα: - Τι να πω βρε Θάλεια! Εδώ… θέλουμε υπερωρίες!!!!<br />Θάλεια: - … ας είν΄καλά το μαγαζί!<br />Ο Έρωτας επείγει, από τα νύχια ως τη κορ΄φή<br />στα δίχτυα του με πνίγει!<br />Μαρίνα: - Αχ! Αυτός ο έρωτα;! Αυτός ο έρωτας!<br />(παίρνει ανάσα, απλώνει το χέρι στα χειρόγραφα… κοιτάζει …)<br />Στάσου, καλέ! Τούτο μου θυμίζει κάποιου άλλου ένα γνωστό ποίημα! Του Κίτσου, νομίζω… για… άκουσέ το!<br />Στο ποτάμι αγναντεύω τα καράβια να περνούν,<br />στη στροφή να ξεμακραίνουν και ποτέ να μη γυρνούν…<br />Θάλεια: - Λάθος έκανες! Του… Κίτσιου; ποιού Κίτσιου! Αυτός είναι ο Τρογαδούρος μου! </div><br /><div align="center">Γι΄ αυτόν έχω κάνει το αίμα της καρδιάς μου μελάνι…</div><br /><div align="center">Γι΄ αυτόν καταβροχθίζω μισοψημένο το παντεσπάνι,<br />κι ως που να το χωνέψω<br />δεν με χωράει φουστάνι…<br />Μαρίνα: - Μπράβο, Θάλεια! Ο ποιητής που κάνει αυτοκριτική με χιούμορ, σημαίνει πνευματική ευρωστία</div><br /><div align="center">…και πρέπει να οραματίζεται!<br />-… μα, όχι να υπερσιτίζεται!<br />Άλλωστε, σε γενική εικόνα, οι ποιητές είναι αδύνατοι… φιγούρες που ταυτίζονται με το άγχος τους!<br />Θάλεια: - …αν εννοείς μ΄αυτό πως οι ποιητές …πεινάνε, διότι η… ποίηση είναι για το νου και όχι για το… στομάχι, ένα έχω να σου πω:</div>Ας κάνουν άλλη δουλειά την ημέρα, …κι άλλη τη νύχτα! …ο δικός μου, όμως, Δεν έχει ανάγκη! Και λεφτά έχει, και γνωριμίες έχει! (σκερτσόζικα, εννοώντας τον εαυτό της!). Δεν χρειάζεται να… δουλεύει πολύ, διότι η πολλή δουλειά τρώει …την ποίηση! Α! και ανεβάζει την πίεση!<br />Μαρίνα: - Βρε Θάλεια! Μιλάς λες και είναι ο ίδιος άνθρωπος που ήρθε και μούφερε τα γραπτά του… Εγώ, βέβαια, τον …είδα, μιλήσαμε… στάσου να σου τον περιγράψω μπας και βρούμε άκρη! Συμπτωματικά ψηλός… και καλοθρεμμένος, με ζωηρά μάτια και φρύδια φουντωτά… μα από μπούκλες; …υποφέρει, Θάλεια μου! Α! στα γρήγορα και κάτι άλλο: το σπουδαιότερο υποθέτω: μου ζήτησε συγγνώμη διότι ήρθε φαφούτης… - μου έφτιαξαν τη μασέλα κοντή και δεν μου μπαίνει!!! Μου είπε, προσπαθώντας να μη του πετάγονται τα… σάλια!!!<br />Θάλεια: - Δεν μπορεί! Δεν γίνεται! Μη με τρελαίνεις! Αφού θυμάμαι τα ποιήματά του! Αφού θυμάμαι τα …μαργαριταρένια του δόντια!<br />Μαρίνα: - μιας και μπλέξαμε… μου ορκίζεσαι πως αν σου πω κάτι δεν θα το πεις σε κανένα άλλο;<br />Θάλεια: - Βεβαίως! ΄Αλλωστε, εμείς οι δυο… την ίδια τέχνη κάνουμε… άρα είμαστε ομότεχνοι! …για λέγε… λέγε μου!<br />Μαρίνα: -Έχει, λέει, φυλάξει για ενθύμιο τη μασέλα της… πρώτης του φιλενάδας, μα… επειδή έχει κιτρινίσει από τα χρόνια, …δεν τη φοράει πια, και…<br />Θάλεια: - Σταμάτα! Αποκλείεται να το χωνέψω! Δηλαδή… θες να πεις πως είχε γραία φιλενάδα και του κληρονόμησε τη… α! παπά! Δεν συνεχίζω! Δεν δύναμαι… να διανοηθώ κάτι τέτοιο!!!<br />Μαρίνα: - Ναι, σου λέω! Έτσι μου είπε. Τώρα που μάζεψε …λίγα ψιλά… πήγε και παράγγειλε καινούρια μασέλα. Μα του την έφτιαξαν λίγο… στερημένη… όπως μου είπε. Έχει μάλιστα γράψει κι ένα ποίημα γι αυτό. Να, κοίτα, δεν ψεύδομαι!<br />Θάλεια: - (αρπάζει από τα χέρια της όλα τα χειρόγραφα, όρθια, φυλλομετράει…)<br />Η απονιά του φεγγαριού!<br /><div>Α! αυτό το ξέρω. Ο Κίτσος σμηνίτης! Αυτό, μοιάζει σαν του….<br />Μαρίνα: - (της το αρπάζει) Αυτό, μου υπεράρεσε! ( διαβάζει) </div><br /><div>Ο Κίτσος Σμηνίτης!<br />Κίτσιος βουνί ροβόλησε, στην πόλη εθεάθη.<br />Ο κόσμος τον εζάλισε κι ο Κίτσιος εβουβάθη.<br />Μα, έλα, ώρα πρωινή, Κίτσιος θυμήθει το… βουνί!<br />Παίρνει στρατί το τρίστρατο, και ποιος αητός τον φτάνει,<br />-γιατί στη πόλη οι κορασιές φορούν μισό… φουστάνι…<br />Αχ! Κάλιο οι βουνοπλαγιές, τα δάση, τα σπαρτά τους,<br />καλύτερα οι αγέρηδες και τα σφυρίγματά τους…<br />καλύτερα οι βλαχούλες τους στη βρύση του χωριού τους!<br />Της πόλης, πούναι η παρθενιά;<br />ανάκατα γίδια, αρνιά, και μερικούς… τοιούτους!<br />Στο ίσιωμα, ζαλίστηκεν Κίτσιος ο ερημίτης…<br />Τώρα, πετάει στα βουνά ανένταχτος… σμηνίτης!<br />Θάλεια: - (δειλά…) Δασκαλίτσα μου, ξέρεις, αυτό που διαβάζεις, μοιάζει σαν… υιοθετημένο! Βέβαια… δεν παίρνω όρκο… για να δω παρακάτω…<br />(φυλλομετρά) Γράμμα στον έρωτα! (Αυτό, το ξέρω απέξω κι ανακατωτά:!)<br />Έρωτα, Θεέ, Σατράπη, που με πέθανες μ΄αγάπη,<br />Πες μου ποιος θα μ΄ αναστήσει να του δώσω και… μπαξίσι!<br /></div><br /><div>Μαρίνα: - ...ο έρωτας δεν είναι θεός! Μα φέρε μου εδώ τα χειρόγραφα! Δεν έπρεπε να σ΄ εμπιστευθώ! Έλα και μη με κάνεις να τρέχω ξοπίσω σου! (κάνει ν΄ανασηκωθεί…) </div><br /><div>α! να κι άλλο ένα, έπεσε στη φούστα μου…<br />Θάλεια: - άστο αυτό… εμένα κινδυνεύει η διανοητική μου ζυγαριά… και συ σκοτίζεσαι για ψιλοπράγματα. (στριφογυρίζει άτσαλα τα χειρόγραφα)<br />Μαρίνα: - μη τα κρατάς έτσι, καλέ, θα τα τσαλακώσεις! Φέρτα εδώ! Αχ! Κάπως έτσι θάρχισε ο… αγώνας, κάπως έτσι θα δημιουργήθηκε το… λαϊκό μέτωπο…κάπως έτσι θα ξεκίνησε ο …εμφύλιος πόλεμος…<br />Θάλεια: - …να το! Τούτο! Είναι πια σίγουρο πως αυτός είναι ο …εκείνος μου! Δεν μπορεί να έχει κλέψει κατά γράμμα τούτο το …ιστορικό ποίημα! Πάρτο και διάβασέ το εσύ… εμένα τρέμουν τα πόδια μου τώρα που σιγουρεύτηκα.<br />( το δίνει στη Μαρίνα.) Διάβασέ το, να δεις πρώτα το μεγαλείο του! Και μετά, χμ! μετά λέμε για την …κιτρινισμένη οδοντο…στιχίδα του!<br />Μαρίνα: - Η Ελένη και ο Στρατευμένος Ίππος.<br />Για κάποια Σπαρτιάτισσα ονόματι Ελένη<br />Λόγος πολύς εγράφτηκεν! Ο Ευρώτας δεν τον πλένει!<br />Όλοι ωραιοποίησαν την δήθεν αρπαγή της<br />Μέχρι την Τροία έφτασαν, ΄τι ντρόπιασε τη γη της!<br />Έτσι η Ιλιάδα γράφτηκε, κι η Οδύσσεια για τούτα<br />Διότι η Λενιώ αρέσκοταν να τρώει ξινά τα φρούτα…<br />Παρ΄ όλο που δεν ξεύρουνε μ΄ ακρίβεια τι συνέβη<br />η φήμη αυτής της άπιστης αιώνια βασιλεύει…<br />Κι όλοι οι εκκολαπτόμενοι του στίχου ποιητάδες<br />υμνούν τ΄ αρχαίο κεράτωμα και τις περικοκλάδες,<br />κρυφίως βαυκαλίζονται τη δόξα του Ομήρου<br />και τ΄ όνομά τους γράφουνε στα βάθη του απείρου…<br />Εγώ, στην Ελενάρα μου τόχω ξεκαθαρίσει:<br />ΑΝ ξένα αχλάδια προτιμά,<br />Φούρνος να μη καπνίσει!!!<br />Θάλεια: - Είδες παιδί μου έμπνευση! Είδες πώς δένεται με το λαό του και του αγγίζει τον παλμό! …είδες τι λέει για μια κάποια Ελένη –που έτσι και την ήξερα<br />ποια είναι, θα της έβγαζα τις τρίχες μια-μια… δεν πειράζει! Μία γυνή λιγότερη…<br />Μαρίνα: - μα… εσένα δεν σε απάτησε! Η μια κάποια Ελένη μπορεί να είναι και φανταστικό όνομα..<br />Θάλεια: - Φανταστικό ή …ποιητικό. Δέκα τέτοιες Ελένες τις βγάζω νοκ-άουτ! Γι΄ αυτόν, την περούκα με τις μπούκλες που φοράει… και την κιτρινιασμένη μασέλα της γρια-μούμιας… πώς τα εξηγείς;<br />Μαρίνα: - να, εδώ είναι το ιστορικό της γηραιάς κυρίας:<br />Θάλεια: - … σιχαμάρες δεν διαβάζω! Λίγη …περιέργεια έχω… θα κάνω υπομονή!<br />Μαρίνα: - Μαρσέλα<br />Μια κυρία, η Μαρσέλα, απ΄του Νείλου τα… χωράφια<br />-που φημίζονται στο κόσμο για των Φαραώ παλάτια-<br />των νεκρών αρχαιολόγος, ερευνήτρια του Φάρου<br />πούμοιαζε σαν νάχει μέσον στον κατάλογο του Χάρου,<br />τα καλλυντικά της νιότης -της δικής μας Κλεοπάτρας-,<br />έφερε τις συνταγές της στα προάστια της Πάτρας!<br />Τύχη αγαθή, δική μου, τη συνάντησα ένα βράδυ,<br />κόκκινα τα μάγουλά της, πρόσωπο δίχως ψεγάδι…<br />δαχτυλίδι σκαραβαίο, βόστρυχοι μαύρα μαλλιά…<br />στο παγκάκι αγκαλιασμένοι μοιραζόμαστε φιλιά…<br />πήγαμε σε ταβερνούλα, …μακαρόνια με γαρίδες…<br />συγκινήθηκε η κυρία, μπλουμ στο πιάτο οι βλεφαρίδες…<br />κι ως γαρίς στριμώχτει σφόδρα στων δοντιών τις… ρεματιές,<br />-εγώ έκρυβα με τρόπο της τρομάρας τις ματιές…-<br />Η …μαμούθ-κυρά-Μαρσέλα βγάζει τα λευκά της δόντια<br />να τα …πλύνει στην πιατέλα!!!<br />Ζήτησα άδεια για να τρέξω κατά την ακρογιαλιά,<br />Το στομάχι μου ν΄ αδειάσω στου τσιμέντου τα σκαλιά…<br />Κι ως ακούω τη φωνή της: -…πλήρωσα λογαριασμό!<br />Μη σε νοιάζει, ποιητή μου! Τώρα έχουμε δεσμό!<br />Κράτησε κάποια φεγγάρια… πάντα πλήρωνε αυτή.<br />(μόνο ήθελε τη σχέση στο κοινό μη μαθευτεί).<br />Κι έτσι, ο καιρός περνούσε… , μα θυμήθηκε κι ο Χάρος<br />να μειώσει την ταρίφα και της συντροφιάς το βάρος…<br />και την πήρε μες τη νύχτα τη φτωχή μου τη Μαρσέλα<br />που μου άφησε ενθύμιο τη λευκή της τη μασέλα…<br />Θάλεια: - Τι τρομερή απογοήτευση! Τι κεραμιδοπέσιμο!!!!!!<br />Αυτό, δεν είναι απάτη μόνο σε μένα, είναι και στο λαό, τον λαό του! Που τον λατρεύει, τον ακολουθεί,… τον ζηλεύει! Αχ! Αυτά, πώς τα δικαιολογείς;<br />Μαρίνα: - (έτοιμη να ξεσπάσει…)<br />Ε! Θάλειά μου! Δεν είναι ο μόνος!<br />Προχτές, έγραφαν οι εφημερίδες πως μια καλλίγραμμη δημοσιογράφος, που δεν … καταδεχόταν τους θνητούς μας… βγήκε τελικά ραντεβού μ΄ ένα δυναμικό υπουργό… πήγαν στο διαμέρισμά του, πήγε ο άνθρωπος να φρεσκαριστεί ή ότι άλλο… ξάπλωσε η κούκλα, κι όταν γύρισε ο δύστυχος… ΤΕΖΑ! Τέζα, σου λέω! Δεν άντεξε!<br />Θάλεια: - …ήταν γέρος;<br />Μαρίνα: - Όχι, παιδί μου! Η …καλλίγραμμη, είχε αφήσει πάνω στη πολυθρόνα τα πρόσθετα… οπίσθια… (αγορασμένα προφανώς από του Φρέντρικς) … τα ενισχυμένα στήθη της πεταμένα στο πάτωμα… κι αυτός, νόμισε ότι κάποιος την κατακρεούργησε!...<br />Θάλεια: - … και πάει ο ανθρωπάκος! Κρίμα στους τίτλους! Κρίμα στις σπουδές!<br />Πωπώ, ρεζιλίκι, Θε μου! Σκέψου να συμβεί κάτι τέτοιο και στον αγαπημένο μου Τρογαδούρο! Να πάει να φιλήσει και να του βγουν οι μασέλες!!! Αχ! Και πάλι αχ!<br />… να σκύψει για κάτι… και να του ξεκολλήσουν οι… μπούκλες του! Ατιμωτικόν! …αντι-ποιητικόν!!!!!!!<br />Μαρίνα: - Ω! Συμφορά της …Εκάβης!<br />Θάλεια: - …ποια είναι πάλι αυτή! Δασκάλα! Δεν αντέχω σε άλλες συγκινήσεις! Φτάνει πια! Ω! τον καλό μου! Τον γλυκούλη μου! Σε τι απελπισία θα βρίσκεται!<br />Ευτυχώς, ό,τι έχω… (δείχνει τις γραμμές της…) είναι δικά μου!!!<br />Τίποτα το ψεύτικο! Ούτε επάνω μου, ούτε και στο …μπακαλικάκι μου!<br />Αχ! Θεούλη μου, αχ! πατερούλη μου, … σας ευχαριστώ! Μεγάλο πράμμα να μπορείς να βοηθάς τους μη …έχοντες! Τον γλυκούλη μου! Σε τι απελπισία θα βρίσκεται!<br />Δασκάλα μου: πρέπει να φύγω τώρα! Ίσα-ίσα που προφταίνω να τηλεφωνήσω στον τσουλουφο-φυτευτή –ξέρεις το γιατρό των φαλακρών… ακόμη να… του προσφέρω μερικά τσουλούφια από τα δικά μου να φυτέψει στο κρανίο του Τρογαδούρου μου! Ω! το ίνδαλμά μου! Πρέπει να κάνω αυτή τη θυσία για χάρη του. Ας είναι καλά το μπακάλικο που πληρώνει τ΄ απρόοπτα έξοδα!<br />Αυτά, είναι δικά σου! Μη μετράς τώρα, αργότερα. Δασκαλίτσα μου, θα σε δω την άλλη Τετάρτη στις πέντε. Εντάξει;<br />Μαρίνα: - Μα… δώσε μου τα χειρόγραφα! Θα με βάλεις σε πολύ δύσκολη θέση! Παλαβή! Τι δικαιολογία να του πω αν έλθει αύριο!<br />Θάλεια: - Εσύ, είσαι πιο μορφωμένη… θα βρεις λόγια… Εγώ, θέλω να βγάλω φωτο…τοπίες! </div><br /><div>Να πάω να τα ευχελεήσω!... και… άλλαξέ μου την ώρα। Βάλε τον μετά από μένα… μπορεί να τον συγκινήσω και να μείνουμε… αργά!</div><br /><div>Άλλωστε, εγώ, δεν χρειάζομαι πρόσθετα… έχω, δες, όλα τα ελέη…</div><br /><div><br />Μαρίνα: - Αχ! Θάλεια! Θάλεια! Μπελά που μούφερες! Άντε, Στο καλό!!!<br /> ΤΕΛΟΣ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-3613202318822616214?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-23728976781076180092012-01-10T21:31:00.004+02:002012-01-10T22:35:00.315+02:00<span style="color:#cc0000;">Φίλοι μου,</span><br /><span style="color:#cc0000;">αν είστε ...ανυπόμονοι και πολυάσχολοι όπως εγώ,</span><br /><span style="color:#cc0000;">θα σας δώσω το διήγημα δίχως συνέχειες.................... </span><br /><span style="color:#cc0000;">κι όποτε θέλετε και μπορείτε, θα χαρώ να το διαβάσετε!!!</span><a href="http://4.bp.blogspot.com/-B6AwrssOZD0/Tvf9NqWYBXI/AAAAAAAABXA/q1KvCRlyyWA/s1600/12-25-2011%2BE.K.%2BTo%2Bxrwma%2B%25232.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 197px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690295065354175858" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-B6AwrssOZD0/Tvf9NqWYBXI/AAAAAAAABXA/q1KvCRlyyWA/s400/12-25-2011%2BE.K.%2BTo%2Bxrwma%2B%25232.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-BNq3zeGaI-Y/Tvf8UaQFu1I/AAAAAAAABW0/Lzfm9ZTD4oY/s1600/12-25-2011%2BE.K.%2BTo%2Bxrwma...%25233.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 266px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690294081780300626" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-BNq3zeGaI-Y/Tvf8UaQFu1I/AAAAAAAABW0/Lzfm9ZTD4oY/s400/12-25-2011%2BE.K.%2BTo%2Bxrwma...%25233.JPG" border="0" /></a> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/12/blog-post_25.html"><strong><em><span style="color:#000000;">ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗς ΜΟΝΑΞΙΑΣ</span></em></strong></a></div><br /><div><strong><em>(ελληνο-αμερικανικό διήγημα της Υιώτας Στρατή)</em></strong><br /><a href="http://astoriani.blogspot.com/">http://astoriani.blogspot.com</a><br />e-mail: yiotas@optonline.net<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" >ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ</span><br /><br />-Χριστέ μου, κάνε τ’ όνειρο θαύμα γι’ αυτό το βράδυ, είπε η Νόρα, δίχως να είναι σίγουρη πως θ’ άκουγε ο Χριστός την παράκλησή της απόψε, παραμονή της Γέννησής Του. Μάλιστα, ούτε που θυμόταν εάν την είπε δυνατά ή από μέσα της, έτσι όπως ήταν ναρκωμένη στην πολυθρόνα από την ευεργετική ζεστασιά της γερασμένης φωτιάς που ξεψυχούσε αφρόντιστη. Εκείνη η αναπάντεχη φθινοπωρινή βροχή ένα μήνα πριν -όταν κατέβαινε τις σκάλες του τραίνου- την είχε στείλει για μέρες στο νοσοκομείο. Καλά που η ασφάλιση της κάλυψε μια γερή αναρρωτική άδεια κι έμεινε στο σπίτι, παγωμένες μέρες όπως αυτές.<br />Η Νόρα προσπάθησε ν’ ανασηκωθεί.<br />-Αν δεν κινηθείς, κυρά μου, θα πιαστείς ολόκληρη, μονολόγησε।<br />Οι λέξεις έβγαιναν κουρασμένες από το στέρνο της καθώς έσκυβε τρίβοντας υπομονετικά τις σκουριασμένες κλειδώσεις των ποδιών της. Μετά, σαν αυτόματο, αναστήλωσε το κορμί και άπλωσε με δυσκολία τα χέρια. Έμοιαζε χτυπημένο θαλασσοπούλι σε αφιλόξενη ακτή.<br />-Αχ! Αυτός ο σφάχτης, ο αφόρητος. Οι ώμοι δεν μ’ αντέχουνε, τα πόδια δεν κρατάνε. Αλλά τι! Δεν τσάκισα τότε που γκρεμίστηκε ο κόσμος γύρω μου, τώρα θα λυγίσω;<br />Κοιτάχτηκε στον παμπάλαιο καθρέφτη κι ίσιωσε λίγο τα μαλλιά της. Της άρεσε η εικόνα που της έδειξε. Χαμογέλασε στη διαπίστωση αν και κάπου-κάπου, την θύμωνε.<br />–Αυτός ο ζαρωμένος καθρέφτης, σε ξεγελάει, κι εσύ, χαζή, κουβαλάς τον δίδυμο εαυτό σου ωραιοποιημένο, για να μην καταλαβαίνουν οι άλλοι την μοναξιά σου στις ατέλειωτες ώρες της εγκατάλειψης.<br />Σιδηρόδρομος γινόταν ο μονόλογος। Γενικά, δεν ήθελε να μιλάει σε κανένα για τον εαυτό της. Φιλική, με όλους, μα σε απόσταση, είτε γυναίκες είτε άνδρες. Μονόχνοτη κατ’ ανάγκην. Ακόμη και τα τρία καναρίνια της -με θέα στο παράθυρο του νοτιά, μόνο όταν δεν την έβλεπαν ελευθέρωναν τα τραγούδια τους. Είχε μια ζωή δίχως μεγάλα γεγονότα, δίχως σημαντικές ευκαιρίες. Ίσως να μη τις έβλεπε όταν παρουσιάζονταν, ίσως να μην ήθελε να τις αναγνωρίσει. Ό,τι ήθελε να πει, το συζητούσε στο αντίγραφό της, στον καθρέφτη κι έδινε την ανάλογη ερμηνεία, την ποθητή τροχιά. Γι’ αυτό αναρωτήθηκε γιατί της ήρθε να ευχηθεί απόψε:<br />«-Χριστέ μου, κάνε τ’ όνειρο θαύμα γι’ αυτό το βράδυ…»<br />Κάθε χρονιά, έκανε την ίδια ευχή. Η μνήμη της την είχε αποστηθίσει και την επαναλάμβανε σαν κουρντισμένο ρολόι κάθε παραμονή των Χριστουγέννων. Υπομονετικά, περίμενε ένα ολόκληρο χρόνο, για να διαπιστώσει τι; την πορεία του Τίποτα; Εξασθενισμένο, πλέον, το παλιό όνειρο. Μα η πίκρα; Πότε θ’ άδειαζε η πίκρα της προδοσίας; Ο παλαιός, ζαρωμένος καθρέφτης δεν της απαντούσε…<br />Ρίγησε στις αναμνήσεις των εύπλαστων χρόνων της. Αυτή η νύχτα τις επέστρεφε το ίδιο δυνατές, με όλα τα κατάλοιπα της καταστροφικότητας: την πύρινη εικόνα του αρραβωνιαστικού της και της μικρής της αδελφής. Εκείνη κι εκείνος. Εκείνος κι εκείνη. Άσχετα ποιο πρόσωπο εμφανιζόταν πρώτα, ευτυχισμένο, ειρωνικό ή χαιρέκακο. Μαζί, πάντα και τα δύο, κάνοντας την ζωή της αφόρητη. Όταν δε, ήρθε και το μωρό τους –ο σπόρος της απιστίας τους- ανήμερα την νύχτα της Παραμονής… Όχι, δεν ήταν, πλέον, εύκολο να σβήσουν τα σημάδια από τις οικείες μαχαιριές.<br />Ποτέ της δεν κατάλαβε από ποια αστείρευτη πηγή έτρεχαν τόσα δάκρυα ακόμη και ώρες που δεν υπήρχε αιτία σοβαρή. Τότε, η μόνη της λύση ήταν η δραπέτευση. Όσο μακρύτερα πήγαινε, τόσο το καλύτερο γι’ αυτήν. Έφυγε για τη μεγάλη χώρα, να χαθεί στην πανσπερμία, σβήνοντας μαζί και την ημερομηνία της Επιστροφής. Ευτυχώς, που με τα χρόνια, οι κρουνοί των δακρύων κάπως άδειασαν.<br />Άφησε το καθιστικό με το ευεργετικό τζάκι και διασχίζοντας το σαλόνι, κατευθύνθηκε στο βορινό παράθυρο. Το χιόνι, ήθελε τούτα τα Χριστούγεννα ολόλευκα και τη βελανιδιά τής μπροστινής αυλής της αμίλητη μέσα στην ησυχία ν’ απλώνει τις ξυλιασμένες παλάμες της στις χιονονιφάδες.<br />Η απόφαση να πάρει αυτό το σπίτι ήταν η πιο καλή της. Λίγο μικρό, μα για ποιον μεγαλύτερο; Η μοναξιά μπορεί και γεμίζει όλους τους χώρους.<br />Καλύτερα μικρό. Η Νόρα αυτό το γνώριζε πολύ καλά. Στην πραγματικότητα, η βελανιδιά ήταν εκείνη που την έκανε να χρεωθεί και να το αγοράσει. Φυσικά, στο πατρικό της, η γέρικη βελανιδιά δεν είχε ποτέ φιλοξενήσει τόσο χιόνι στ’ αρχοντο-κλαδά της, όμως στις νύχτες του βοριά χόρευε ευλύγιστα τα τρυφερά όνειρα της Νόρας.<br />Οι παλιές αναμνήσεις ήδη έβραζαν…<br />-Μου έκλεψαν την ίδια την ζωή! ψιθύρισε και χτένιζε με το βλέμμα τον δρόμο δίχως να βλέπει τίποτα. Στο βάθος των ματιών, η χαραγμένη εικόνα εκείνου κι εκείνης ολοζώντανη κι ας της ήταν ξένοι πλέον, μετά από τόσα χρόνια εθελοντικής απομάκρυνσης.<br />-Άραγε, πως να μοιάζουν τώρα; Διερωτήθηκε. Και το μωρό του ΄70; Θα έχει γίνει άντρας!<br />Θα ήθελε να ήξερε τίνος μοιάζει, τουλάχιστον. Θα τον ήθελε να μοιάζει του πατέρα της.<br />Η μάνα τους, έσβησε στη γέννα της μικρής αδερφής. Αυτή και ο πατέρας την ανάθρεψαν, «-γι’ αυτό μας βγήκε και κακομαθημένη… » Στα αφτιά της, κατακάθαρη η φωνή του πατέρα.<br />-Μη τη συνερίζεσαι τη μικρή. Βλέπεις, δεν γνώρισε καθόλου την μάνα της, εσύ είσαι άλλο, είσαι η δυνατή, της έλεγε συχνά.<br />Ασυναίσθητα, με τις πικρές αναμνήσεις, χάιδεψε το προτελευταίο δάχτυλο του αριστερού της χεριού.<br />-Εδώ, θα μπορούσε να ήταν το δαχτυλίδι που εικοσιπέντε χρόνια πριν, μου είχε προσφέρει εκείνος… Το δαχτυλίδι που θα λαμπίριζε σαν το Άστρο με τα πολύχρωμα φωτάκια των Χριστουγέννων… όχι να μένει άδειο, τόσα χρόνια… κι αυτά τα δάχτυλα, θα μπορούσαν να γίνουν σπαθιά ατσαλένια και να πάρουν το δίκιο μου πίσω… Ανάσανε βαριά, ακόμη άγριο θηρίο…<br />-Ας συγχωράνε όλοι, την πρόωρα φουσκωμένη κοιλιά της μικρής αδερφής. Έπρεπε να του δώσω πίσω το δαχτυλίδι. Έπρεπε, για την τιμή του σπιτιού, για την αξιοπρέπεια του πατέρα, για την μνήμη της μάνας. Έπρεπε, για τον Γολγοθά τον δικό μου.<br />Η Νόρα πάλι μονολογούσε. Ήθελε να ρίξει γροθιά στο παγωμένο τζάμι. Άρχισε να εκνευρίζεται μ’ όλες τούτες τις σκέψεις που επέπλεαν πάλι απόψε σαν φύκια σε ταραγμένη θάλασσα. Δεν ήταν πάντα έτσι. Ήταν κάποιες άλλες φορές, που δικαιολογούσε την απειρία της μικρής αδελφής της.<br />-Τη μικρή, τώρα με τα χρόνια, κάπως την καταλαβαίνω. Εκείνον όμως; Αφού τον έβλεπα τα καλοκαίρια, σαν ξάπλωνε στην ακρογιαλιά να ηλιάσει το κορμί του, το πως γλυκο-χαριεντιζόταν με τις φίλες μου… Πώς πίστευα ότι την αδερφή μου θα την άφηνε; Με βρήκε πολύ εύπιστη, πολύ βολική. Ίσως, ίσως γι’ αυτό και με αρραβωνιάστηκε, να του καλύπτω την ματαιοδοξία του. Εκμεταλλεύτηκε ό,τι καλύτερο είχα. Την πίστη στην αγάπη. Την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους.<br />Η πρώτη αγάπη, όλοι το λένε, είναι τυφλή, μα ποιος νέος το παραδέχεται. Αμφιβάλλω αν η αδερφή μου θα τον συμμόρφωσε…<br />Από τον μονόλογο, η άχνα της έβγαινε καυτή και ίδρωνε το τζάμι. Με τους αγκώνες ακουμπισμένους στο πρεβάζι του παραθύρου, συνέχιζε να κοιτάζει τον κάτασπρο δρόμο. Ένας απροσδόκητος αγέρας βάλθηκε να στροβιλίζει γρηγορότερα τις νιφάδες. Οι παλάμες της βελανιδιάς άρχισαν να συμμετέχουν στο χορό, τινάζοντας στο έδαφος το εύθραυστο φορτίο τους. Τα μάτια της Νόρας τις ακολουθούσαν μαγνητισμένα, μέχρι που δύο ξασπρισμένες φιγούρες στο απέναντι πεζοδρόμιο, απορρόφησαν όλη την προσοχή της.<br />-Τρελός παπάς θα τους βάφτισε, αν δεν είναι μεθυσμένοι. Τι πάθανε και χτυπάνε την ξένη πόρτα, δώδεκα και η ώρα… Θ’ ανοίξει να τους αρπάξει ο Κολομπιάνος και τι θα γίνει εδώ απόψε…<br />Έκπληκτη, τους είδε να κοιτούν κατά τη δική της μεριά και βουτώντας μέσα στο χιόνι, ν’ ανεβαίνουν τρεκλίζοντας τα δικά της σκαλιά. Μισανοίγοντας το παράθυρο,<br />-Ποιον ζητάτε; τους ρώτησε σιγά, για να μη ξυπνήσει τους γέρους γείτονές της.<br />-Την κυρία Νόρα Περούζη θέλουμε, αν έχει ακόμη το ίδιο όνομα. Είναι κάτι σοβαρό… πολύ σοβαρό. Δεν είμαστε τρελοί να γυρίζουμε έξω, νύχτα σαν κι αυτή, απάντησε ο πιο εύσωμος.<br />-Οι Έλληνες, εδώ, είναι κάμποσο τρελοί, μα εσείς δεν δείχνετε για κάτι τέτοιο. Ναι, εγώ είμαι, τους είπε, ενώ καθώς τους περιεργάστηκε στο φως, έμεινε έκπληκτη. Τους άνοιξε την πρώτη πόρτα, σαστισμένη. –Μα, εσύ, είσαι ο κουμπάρος… ο… Δεν μπορούσε να θυμηθεί το όνομα.<br />-Ναι, είναι ο νουνός μου… της είπε ο νεαρός που έμοιαζε με τον πατέρα της στις νεανικές φωτογραφίες του. Εγώ, είμαι ο γιος της αδελφής σας, συνέχισε τινάζοντας έξω το χιόνι από πάνω του όπως το πουλάρι που τίναζε την σκόνη απ’ τη χαίτη του.<br />-Το ταξί μάς περιμένει παρακάτω. Δεν εύρισκε χώρο να σταθεί ενώ εμείς σας ψάχναμε, της διευκρίνισε ο κουμπάρος, τρίβοντας γρήγορα τα χέρια του για να ζεσταθούν. Κάτι πήγε να ρωτήσει η Νόρα, μα δεν ήξερε από που να αρχίσει.<br />-Θεία, βάλε μπότες ψηλές, το χιόνι είναι δύο πιθαμές, τυλίξου καλά. Τα άλλα, τα λέμε στο δρόμο.<br />«Θεία»! Η προσφώνηση ακούστηκε σαν κανονιά στ’ αυτιά της. Αυτός ο νέος της μιλούσε φυσικά, με άνεση, λες και την είχε δει και χθες, και προχθές… Στη γωνία έχασκαν οι μπότες της, μα ούτε τις έβλεπε. Πήρε βαθιά ανάσα να συνεφέρει τον εαυτό της για να ετοιμαστεί. Δεν κατάλαβε πως άρπαξε κι ένα τσουρέκι για την κρύα διαδρομή μέχρι το νοσοκομείο.<br />-Πάμε, τους είπε τελικά, βγάζοντας τα κλειδιά για να κλειδώσει.<br />Χιονοστιβάδες κυλούσαν τα γεγονότα που της εξιστορούσαν στο ταξί, αν και σε ανακατεμένες δόσεις... Η καρδιά της, συμπλήρωνε τα κενά. Στιγμές-στιγμές, ήθελε ν’ ανοίξει την πόρτα του ταξί και να πηδήξει έξω, να χαθεί στο παγωμένο δρόμο. Το σπουδαιότερο όμως, ήταν να σταματήσει να βλέπει στα μάτια του ανιψιού της τα μάτια του πατέρα της, απαράλλαχτα όπως ήταν όταν της ζητούσαν την βοήθειά της…<br />-Θεία, εντάξει, δεν είχαν ιδανικό γάμο οι δικοί μου, κι αν κράτησε ως τώρα, είναι από την υπομονή της μαμάς. Μα αν δεις τώρα τον πατέρα, δεν θα τον αναγνωρίσεις. Άσε που πιστεύει πως η κατάσταση της μαμάς έγινε εξ αιτίας του… Ξέρεις, πούλησε εκείνο το μεγάλο χτήμα για να μας φέρει όλους εδώ και να της προσφέρει ό,τι είναι δυνατόν, για να την κάνει καλά. Ήδη, το ένα νεφρό της το αφαίρεσαν, για το άλλο, μάλλον θα χρειαστεί μεταμόσχευση… Είναι πολύ δύσκολη η κατάσταση, μα ας ελπίζουμε, Θεία, κακό δεν κάνει η ελπίδα, της είπε ο νέος με τρέμουλο φωνής.<br />-Θεέ μου, υπάρχουν κι άλλες ζωές ραγισμένες, σκέφτηκε η Νόρα κρύβοντας τις κραυγές που κόχλαζαν στα βάθη τού είναι της. Άπλωσε το χέρι της κι ακούμπησε το δικό του.<br />-Κοίτα, να, φτάσαμε στο νοσοκομείο, καλά μας έφερε ο ταξιτζής , είπε ο κουμπάρος.<br /><br />Αντικρίζοντας την μισο-ναρκωμένη αδελφή της στο κάτασπρο κρεβάτι, η Νόρα ξανάφερε την αξεθώριαστη εικόνα της μάνας τους, τότε, στην μοιραία γέννα. Ασυναίσθητα άπλωσε το χέρι και τ’ ακούμπησε στο χέρι της αδελφής της. Με ρίγος διαπίστωσε πόσο έμοιαζαν αυτές οι δύο εικόνες.<br />-Ω! Χριστέ, που γεννιέσαι κάθε χρόνο, δίχως να το μετανιώνεις, κάνε το θαύμα σου, μουρμούρισε, απορροφημένη στην τρομερή ανάμνηση. Τα μάτια της έκαιγαν, μα δάκρυ δεν κύλησε.<br />-Μόνο αν ταιριάξει το δικό σου νεφρό, κι αν, βέβαια, εσύ θελήσεις να συμβάλλεις στο θαύμα.<br />Η Νόρα γύρισε έντρομη, μαγνητισμένη στο άκουσμα της φωνής του.<br />Ήταν δυνατόν, να τον προσπέρασε στο διάδρομο χωρίς να τον αναγνωρίσει; Απότομα απέσυρε το χέρι της από την αδερφή της, μα δεν του το πρόσφερε.<br />Τον κοίταξε στα γρήγορα. Για ένα τραγικό δευτερόλεπτο, νόμισε πως θα ξεκαρδιζόταν στα γέλια.<br />Εκείνος, ο άνδρας της μαραζωμένης αγάπης της, όπου στα μάτια της ήταν καράβι ψηλο-κάταρτο, εκείνος, ο γόης των καλοκαιριών της νιότης της, που ξάπλωνε τα μέλη του στον ήλιο της ακροθαλασσιάς και χαμογελούσε πονηρά κι ενθαρρυντικά ακόμη και στις φίλες της, εκείνος, ο άπιστος μα αγαπημένος αρραβωνιαστικός της -που κοιμήθηκε με την μικρότερη αδελφή της αφήνοντας την έγκυος, εκείνος που τίναξε στον αέρα τον ιδανικό κόσμο της, ήταν αυτός ο ίδιος, μεταμορφωμένος σ’ αυτόν τον περίλυπο, εύσαρκο κύριο με το μοναδικό τσουλούφι στην κορυφή του κεφαλιού του; Για ένα δευτερόλεπτο, αισθάνθηκε γοητευτική. Αξεπέραστη. Τίναξε το κεφάλι της ψηλά, ευχαριστημένη. Ήταν η ώρα της μεγάλης εκδίκησης. Ήταν η στιγμή της υπεροχής. Ήταν η ικανοποίηση των πρώτων εντυπώσεων μετά από τόσα χρόνια σκοτεινών επιθυμιών και απεγνωσμένων ονείρων. Ήταν το μέτρημα του ΕΓΩ και του ΕΣΥ στο ΤΩΡΑ. Ήταν η νίκη.<br />Μα, η ζωή της; Η φυγή της στα πέρατα του κόσμου; Τα δάκρυά της γι’ αυτόν, που αν τα μάζευε, με τα χρόνια θα γέμιζαν την πατρική στέρνα όπου κάποτε, όταν ήταν μικρά, πηδώντας μέσα, χόρευαν και πατούσαν τα σταφύλια… εκείνα τα δάκρυα τί θα τα έκανε; Θα γύριζαν πίσω να την πνίξουν! Αυτή, λοιπόν, ήταν η πλήρωση των πάντων και του τίποτα;<br />Απότομα συνήλθε, λες και ντροπιάστηκε.<br />-Το θαύμα, το θαύμα ήδη έγινε! Είπε. Η φωνή της ξεχύθηκε στην αίθουσα καθαρή, σταθερή, ελεύθερη. Αθρυμμάτιστη, σαν την καμπάνα των Χριστουγέννων.<br />-Τώρα που είσαι εδώ, Θεία, κι εγώ το πιστεύω, συμπλήρωσε ο ανιψιός της, αγκαλιάζοντάς την. Όπως την αγκάλιασε, το σφίξιμο πάλι της θύμισε τον πατέρα. Αυτός ο αξιολάτρευτος νέος, ήταν ο ανιψιός της, ήταν ο συνδετικός κρίκος της οικογένειας, ήταν το δαχτυλίδι που είχε πετάξει στα πόδια τού τότε άπιστου αρραβωνιαστικού της.<br />Ήταν το παιδί που θα μπορούσε να ήταν δικό της, μ΄ εκείνον που αγαπούσε και θα την είχε κάνει μάνα. Χαλάρωσε το αγκάλιασμα του ανιψιού της…<br />Έκανε λίγο πίσω για να τον καμαρώσει.<br />-Ξέρεις πόσο μοιάζεις του παππού σου; του είπε ικανοποιημένη, καλωσορίζοντας το πρώτο χαμόγελο της συγγνώμης στα άβαφα χείλη της. Η αδελφή της, τρεμόπαιξε τα υγρά βλέφαρα. Απόλυτη η σιγή στο δωμάτιο που άρχισε να ζεσταίνεται με την αγάπη της συγνώμης.<br />-Αύριο, θα φροντίσω εγώ για τον γιατρό και τις εξετάσεις, συμπλήρωσε σιγανά ο κουμπάρος, κρατώντας το χέρι της άρρωστης, ενώ τα μάτια του δεν έφευγαν από την Νόρα.<br />-Αύριο; Ποιο Αύριο; το Αύριο είναι Τώρα. Είναι το Σήμερα, απάντησε η Νόρα λάμποντας. Το Θαύμα, γεννήθηκε Σήμερα.<br />Ήταν το συμβόλαιο ελπίδας που νοερά υπέγραφε η Νόρα στον ώμο του ανιψιού της, καθώς τον έδενε πάλι στοργικά στην αγκαλιά της.<br /><br />ΤΕΛΟΣ<br /><br /><span style="color:#cc0000;">ΚΑΛΈς Μέρες να έχετε! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΑΣ</span></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">Πάντα με την Αγάπη,</span></div><br /><span style="color:#cc0000;">Υιώτα</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-2372897678107618009?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-62026752968645176872012-01-10T21:22:00.004+02:002012-01-10T22:34:29.719+02:00....Είναι φορές όπου η απανωτή χαρά γεμίζει τα μάτια μου με βροχή...<br />Ξεχνιέμαι και νιώθω σαν μικρό παιδί που του πρόσφεραν ...παγωτό διότι ήταν "καλό παιδί"! Ανήμερα του Αγίου Νικολάου, είχα πράγματι διπλή χαρά: Πρώτον, τον καρδιολόγο του Δημήτρη να του λέει ότι είναι... λεβεντιά, και δεύτερον, τον Δήμο Σαλαμίνος να μου ταχυδρομήσει την διάκριση που έτυχε η συμμετοχή μου στα <span style="font-size:180%;"><a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/12/blog-post_08.html">"Σαλαμίνια २०११"!<br /></a></span><br /><br /><em><strong><a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/12/blog-post_11.html">ΤΟ ΑΝΕΠΙΔΟΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΚΥΝΑΙΓΕΙΡΟΥ</a><br /><br /><br /></strong>«…Φίλτατε αδελφέ, Αισχύλε,<br />Αυτήν την ώρα τολμώ να ασεβήσω στην αγάπη που σου έχω και στον θαυμασμό που με κατέχει για το θεϊκό σου πνεύμα με το να ψάχνω για λέξεις σωστές που να μη βαραίνουν σαν άψυχα κορμιά στο βάθος της θάλασσας που περιβάλλει την αγαπημένη μας Σαλαμίνα.<br />Με βασανίζει που δεν είχαμε χρόνο να υμνήσω την ανδρεία σου, όταν πολεμούσες σαν λιοντάρι τους Πέρσες, ούτε για τον τρόμο που πήρα σαν έπεσες κατάχαμα, πληγωμένος… Στ' αντίκρυσμα της πτώσης σου, τόση ήταν η οργή που με κυρίευσε που ξέσπασα σ’ έναν βαριαρματωμένο, μακρυμάλλη τοξότη, του πέταξα την περικεφαλαία και τον ξάπλωσα αιμόφυρτο, μόνο με δυο χτυπήματα! Ακόμη κι όταν τα μάτια του είχαν βασιλέψει, τα πόδια μου, ενεργώντας σαν να είχαν δικό τους νου, τον κλότσαγαν μέχρι που να γυρίσει μπρούμυτα να μη βλέπω το μισητό πρόσωπό του!<br />Τέτοια αγριάδα δεν είχα φανταστεί ποτέ μου ότι κατοικούσε εντός μου, αγαπητέ μου αδελφέ, μα εκείνο το ρηθέν του «Μεγάλου Βασιλιά τους» ότι μας ζήτησε «γην και ύδωρ» για να μή μας επιτεθούν, είχε καρφωθεί μέσα μου κι έτρωγε νυχθημερόν τα σωθικά μου.<br />Δεν ζητούσε «γην και ύδωρ» αδελφέ μου! Ζητούσε την πατρίδα μας και την θάλασσά μας! Όταν έκαναν «γέφυρα» τα πλοία τους για να περάσουν στην πολύτιμη γη μας, Αυτό εννοούσαν! Όταν ειρωνικά φοβέριζαν ότι τα βέλη τους θα σκοτεινιάσουν τον ήλιο μας, Αυτό εννοούσαν! Οι εντολές τους, ήταν νόμος κι οι στρατηγοί τους αδίστακτοι!<br />Η ψυχή μου και το αίμα μου βράζουν στην όψη της αδικίας </em><br /><em>κι όταν ο βρασμός είναι για την πατρίδα, τίποτα δεν τον μετριάζει!<br />Αδελφέ μου, εσύ, αναμειγνύεσαι με τα κοινά και τους νομοθέτες। Η ιστορία θα μνημονεύσει τα ονόματα και τα κατορθώματά τους. Μα η γη θέλει αίμα για να ποτιστεί, για να φυτρώσουν ήρωες! Η γη μας, θέλει τον ήλιο της καθαρό για να λάμψει, κι η θάλασσά μας θέλει τραγούδια των γλάρων πάνω από τα κατάρτια των πλοίων της για να μπορεί, ανοίγοντας δρόμους, να μοιράζεται το χρώμα και τα χαμόγελα του ουρανού.<br />Αδελφέ μου, αν δώσω το αίμα μου για την πατρίδα, Ιερή η αιμοδοσία!</em><br /><em>Αν γκρεμίσω ένα εχθρικό πλοίο στην κοιλιά της θάλασσας, δεν θα είμαι μόνος μου! </em><br /><em>Θα έχω την θεά Αθηνά και τον παμμέγιστο Δία να μ’ επιβλέπουν και να με καθοδηγούν… </em><br /><br /><em>Αδελφέ μου Αισχύλε, εύχομαι να μπορέσω να σου δώσω τούτη την έκρηξη της ψυχής μου που με πνίγει.<br />Ανέκαθεν μ’ εντυπωσίαζε η λαμπρότητα του μυαλού σου μα και με δείλιαζε! Βάζω αυτήν την επιστολή κάτω από την ασπίδα, στο μέρος της καρδιάς και προσεύχομαι πρώτα για την Πατρίδα, μετά για τον πατέρα μας τον Ευφορίωνα και μετά για σένα. Εύχομαι οι θεοί να μου δωρίσουν έναν τιμημένο θάνατο...»</em><br /><em>.................................................................................<br />…κι έτσι έγινε! Οι ουρανοί ήταν ανοιχτοί και η παράκληση του Κυναίγειρου εισακούσθηκε!<br />Φιλόπατρις, ήλιος φλεγόμενος, κυνήγησε με άλλους Αθηναίους τους Πέρσες στρατιώτες που πάσχιζαν να μπουν στα αραγμένα πλοία τους για να διαφύγουν και να σωθούν από το κύμα της δίκης που τίποτα δεν το πισωγύριζε!</em><br /><br /><em>Ο μύθος «λέει» πως ο Κυναίγειρος πρόσεξε ότι το κοντινό του πλοίο ανήκε στον στρατηγό Δάτι , κι ότι το μυαλό του θόλωσε! Τα μάτια του έγιναν πελώρια, το κορμί του ατσαλώθηκε, ίδιο κοφτερό διαμάντι πάνω σε γυαλί… </em><br /><em>΄Απλωσε το στιβαρό του χέρι να κρατήσει το πλοίο όπου απεγνωσμένα προσπαθούσε να ξεφύγει από τον θανατερό κλοιό… κι ένας βάρβαρος, αλλόθρησκος, από ψηλά, του το έκοψε μ’ ένα τσεκούρι!<br />Τότε, </em><br /><em>τ' αρπάζει το άλλο του χέρι, ο Κυναίγειρος, η ίδια τύχη τον περίμενε!<br />Μόνον τ' αστραφτερά, γερά του δόντια τού έμεναν να καθυστερήσει το εχθρικό πλοίο ώστε να καταστραφεί…<br />Έτσι, ο χαλκέντερος, ο παθιασμένος φιλόπατρις Κυναίγειρος, ο Σαλαμίνιος, ακέφαλος πλέον, σπαρτάριζε στην αγκαλιά της θάλασσας, έχοντας το γράμμα, που δεν αξιώθηκε να δώσει στον αδελφό του, ματωμένο να μοιρολογεί δίπλα του…<br />ΤΕΛΟΣ</em><br /><br /><p><em>Ευχαριστώ σας που με διαβάζετε, </em><em>Υιώτα</em></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-6202675296864517687?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-38080705586855555122012-01-10T21:17:00.004+02:002012-01-10T22:34:46.715+02:00<div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;"><span style="font-size:180%;"><a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/10/blog-post_28.html">Αναρωτιέμαι, </a></span>πόσο βαθύ είναι το χάσμα ανάμεσα στους ολίγους και στους πολλούς...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">πόσο δυνατή μπορεί είναι η απελπισία των πολλών...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">πόσο πολλή είναι η αναλγησία των ολίγων...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;"></span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">πόσο δάκρυ χύνεται άσκοπα,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">μπροστά στους αδιάφορους,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">πόσο λίγο είναι να συνταράξει τους αδιάφθορους (!!!)</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">Κάποτε...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">νόμιζα ότι μια πέτρα στο οργισμένο ποτάμι*</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">κι άλλη μία... κι άλλη μία...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">μπορούσαν να σταματήσουν την καταστροφική ροή στις άδοξες νύχτες του χειμώνα...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">τώρα, μετά από χρόνια,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">-μακρυά από το ποτάμι της ευλογίας και της ορμής-</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">μόνο φθαρμένες, ξασπρισμένες, βρώμικες πέτρες κοιμούνται στην ξέσαρκη κοιλιά του...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">να είναι η εκδίκηση του ποταμού;</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">να είναι η δική μας αδιαφορία;</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">να είναι η άνιση μοίρα που διαγράφει εποχές κι ανθρώπους;</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">Ο *Σελινούντας ποταμός, στην Αιγιάλεια,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">Φίλες και Φίλοι μου,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">μου έδωσε αυτές τις ταραγμένες σκέψεις...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">μοιάζει ότι ζούμε σ' ένα τραγικά συγχισμένο κόσμο...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">Προσπαθώ μάταια, να δω ουράνιο τόξο, μετά από την βροχή...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">"Θα χιονίσει απόψε"</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">λένε οι "ειδικοί" (!!!)</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">-Ας έρθει! σκέπτομαι! Ν' ασπρίσει λίγο η ματιά μας!</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-3808070558685555512?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-51703121331831675292012-01-10T21:13:00.004+02:002012-01-10T22:34:08.682+02:00<strong><a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/11/blog-post.html">" ΞΕΣΤΡΑΤΙΣΜΕΝΗ ΣΕΛΗΝΗ"</a><br /><br />Πειθήνια αναβαίνει το μονοπάτι του Ήλιου,<br />η Σελήνη. Εκείνος, μεγαλοπρεπής κι αλάνθαστος.<br />Εκείνη, βλέφαρο μισόκλειστο, αργεί<br />να γεμίσει το μπακιρένιο ταψί της<br />με φρούδα όνειρα.<br /><br />Πεπαλαιωμένες οι μνήμες.<br />Ασφυκτιούν γι’ ανάσα αμόλυντη. Ανέμελος άνεμος,<br />ανορθόγραφος.<br />Επιδεικτικά σφυρίζει τραγούδια ανείπωτα,<br />ξεφαντώνοντας στο χορό των πολύχρωμων φύλλων.<br />Φυλλοροούν κι οι λευκές μαργαρίτες<br />-της καρδιάς αλκυονίδες-<br />καταγράφοντας πόθους ανεπαίσθητους<br />σε ντροπαλές ώρες...<br /><br />Αδιόρατη αίσθηση </strong><br /><strong>των χειλιών σου η θέρμη.<br />Προμαντεύει Φθινόπωρο ήρεμο<br />στις αρχές του Νοέμβρη।</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-5170312133183167529?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-49831486682725196622012-01-10T21:10:00.001+02:002012-01-10T22:33:54.599+02:00<em><span style="color:#330099;">ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΚΑΡΑΒΙ</span></em><br /><br /><em><span style="color:#330099;">Αρμυρή η γεύση στα χείλη </span></em><br /><em><span style="color:#330099;">από δάκρυ που "ξεστράτησε..."</span></em><br /><em><span style="color:#330099;">Τρυφερή η αγάπη που εκτέθηκε σε παγωμένο βοριά... απροστάτευτη </span></em><br /><em><span style="color:#330099;">για το μεγάλο ταξίδι...</span></em><br /><em><span style="color:#330099;">Το χρυσόμαλλο δέρας ελάχιστοι το άγγιξαν... </span></em><br /><em><span style="color:#330099;">εμείς, οι πολλοί, έχουμε το αναφαίρετο δικαίωμα να ονειρευόμαστε... </span></em><br /><em><span style="color:#330099;">Θαμπωμένοι από το βόρειο σέλας,</span></em><br /><em><span style="color:#330099;">προσπαθούμε να φτάσουμε στη στεριά</span></em><br /><em><span style="color:#330099;">κι ας είναι τα φτερά τραυματισμένα...!</span></em><br /><em><span style="color:#330099;"></span></em><br /><span style="color:#990000;">Αυτό, για όσους με αγαπήσατε, ελπίζοντας να μην "προδώσω" κανένα!</span><br /><span style="color:#990000;">Υιώτα</span><br /><em></em><em><span style="color:#330099;"><br /></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-4983148668272519662?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-68421192566273365912011-11-07T23:50:00.002+02:002012-01-10T22:06:54.408+02:00<iframe src="http://www.youtube.com/embed/v77J78Pso-Q?hl=el&amp;fs=1" allowfullscreen="" width="425" frameborder="0" height="349"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-6842119256627336591?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-41830480200342209782011-09-05T04:05:00.002+03:002012-01-10T22:07:18.847+02:00<iframe src="http://www.youtube.com/embed/EvrP8KDvmcs" allowfullscreen="" width="420" frameborder="0" height="345"></iframe><br /><br />Με πολύ τρυφερότητα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-4183048020034220978?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-27172861784949525212011-09-05T03:54:00.002+03:002012-01-10T22:07:41.959+02:00<iframe src="http://www.youtube.com/embed/fRmKFlOuflw" allowfullscreen="" width="420" frameborder="0" height="345"></iframe><br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/JEXmzjT2hSw" allowfullscreen="" width="420" frameborder="0" height="345"></iframe><br /><br />Με αγάπη!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-2717286178494952521?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-37395156919680201362011-07-29T20:05:00.005+03:002011-07-29T20:10:50.984+03:00<h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/07/k.html">K Υ Π Ρ Ο Σ , αγαπημένη! "Το μυστικό της Σίλια"</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-_oFVFRBTvkY/Thu3FcrdRBI/AAAAAAAABBo/dtEtELZy5x4/s1600/3mov-yellow.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5628293463555261458" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-_oFVFRBTvkY/Thu3FcrdRBI/AAAAAAAABBo/dtEtELZy5x4/s400/3mov-yellow.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Φίλες και Φίλοι, </span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">όπου κι αν είστε, να περνάτε καλά! </span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Αυτόν τον μήνα, η σκέψη μου γυρίζει "νευρικά" στην Κύπρο, κι ας μην είμαι Κύπρια! </span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Είμαι Ελληνίδα, και πονώ για ότι ανήκει στο Ελληνικό Χώρο και στο Ελληνικό Πνεύμα.</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;"></span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Στο πρόσφατο παρελθόν, είχα εκδώσει ένα βιβλίο με το βραβευμένο διήγημα:</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">"Κερύνεια Δάκρυα" (η Κηρύνεια, Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, νομού Αχαϊας, είναι η πρωταρχική Κερύνεια, απ' όπου ακολούθησε η Κυπριακή Κερύνεια... μια ιστορία που αναδύεται πάλι μέσα από την κατοχή της Κύπρου από τους Τούρκους...)</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Μετά απ' αυτό, μια σύμπτωση μου δημιούργησε να γράψω μία καινούρια ιστορία πάλι γύρω από το τραγικό γεγονός και πώς άλλαξε η ζωή μιας παιδούλας που την φυγάδευσε ο "Ερυθρός Σταυρός" στην γνωστή σε όλους Αστόρια της Νέας Υόρκης.</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Φυσικά, το όνομά της δεν αναφέρεται ολόκληρο, μ' αυτό δεν έχει τόση σημασία...</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Να μου επιτρέψετε να σας το παρουσιάσω σε μερικές συνέχειες (είναι περίπου 9 σελίδες) και θα χαρώ ν' ακούω από σας</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Πάντα με την αγάπη μου,</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Υιώτα</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;"></span></em></div><br /><br /><div align="justify"><strong><em><span style="color:#000000;">ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΣΙΛΙΑ</span></em></strong></div><br /><br /><div align="justify"><strong><em></em></strong></div>Συνηθισμένη και ταυτόχρονα αγαπημένη, η βόλτα στο «Πάρκο του Σωκράτη», τα βραδάκια, ιδίως τις Κυριακές. Όποιος έχει γεννηθεί κοντά στη θάλασσα και στην ενήλικη ζωή του την στερείται, το πάρκο, που λούζει τη βορεινή του ακτή ο Ανατολικός ποταμός, -ο «΄Ηστ Ρίβερ της Αστόριας», είναι η ιδανική εναλλαγή.<br />Σχεδόν σαράντα χρόνια πριν, η ιδέα του πάρκου δεν είχε ακόμη γεννηθεί. Ήταν ένα βουνό από σκουπίδια, συλλογή θαρρείς από ρόδες αυτοκινήτων, με διάφορα άχρηστα οικοδομικά υλικά, μ’ ένα σκληρό γρασίδι κι αγριόθαμνους που τα συντηρούσε η εκάστοτε βροχή κι η υγρασία του ποταμού, με κρυφές φωλιές αρουραίων και κουναβιών, και με κάτι κουνούπια -μεγάλα σα μικρά «αεροπλάνα»- να δεσπόζουν με το βουητό τους στον ανοιχτό χώρο...<br /><br />Παράλληλα με τον Ήστ Ρίβερ, ήταν το Βέρνον Μπούλεβαρντ, δρόμος για τους οδηγούς που τρέχουν να προφτάσουν -άραγε τί; Μου έχει μείνει ένα «κουσούρι» από μια νοσοκόμα που έτρεχε… να προφτάσει τι;…- και κατά μάκρος του μπουλεβάρτου, οι πολυκατοικίες με τα χαμηλά ενοίκια. Πού και πού ξύλινες μονοκατοικίες, και «μαγαζιά-ντέλι» για ένα καφέ, αβγά τηγανιτά, σόδα και «σάντουιτς» για όσους εργάζονταν εκεί γύρω, κυρίως έγχρωμοι και ισπανόφωνοι που αναζητούν μεροκάματο. Ένα μικρό εργοστάσιο επιδιορθώσεων αυτοκινήτων, στη γωνία του Βέρνον και της λεωφόρου Μπρόντγουέι είχε τους μοναδικούς έλληνες, για την περιοχή. Ιδιοκτήτης, ο κυρ-Μαθιός, ένα καλοσυνάτος άνθρωπος, γνωστός για την γενναιοδωρία του σ’ όλη την περιοχή. Μιας και το γραφείο με την αποθήκη ηλεκτρικών υλικών του άνδρα μου, ήταν πέντε λεπτά πιο κάτω, φυσικό ήταν να γνωριζόμαστε με τον κυρ-Μαθιό και να τα λέμε...<br />Εκεί φύτρωσε και η ιδέα να καθαριστεί ο χώρος, και να ζητήσουν από το ανάλογο γραφείο της Νομαρχίας άδεια ενοικιάσεως του χώρου με προοπτική πάρκου για να εκθέτουν τα δημιουργήματά τους οι επίδοξοι Νεο-Υορκέζοι καλλιτέχνες.<br />Ένα δολλάριο ήταν το συμβολικό ενοίκιο και με την ευχάριστη αναστάτωση που φέρνει η καθαριότητα μαζί με ένα μεγαλόπνοο όραμα, σε δυο-τρία χρόνια, αυτός ο ακατάλληλος τόπος έγινε χώρος για τους αρχάριους μα ταλαντούχους καλλιτέχνες και γλύπτες! Όαση για φωτογράφους ερασιτέχνες, όπως κι εγώ! Η δε νεολαίοι, ζητούσαν προσφορές από όποιον μπορούσαν για ν’ αγοράσουν και να φυτέψουν βολβούς και διάφορα ανθεκτικά στις εποχές φυτά στον περίγυρο του χώρου, ν΄αγοράσουν ακόμη και να χτίσουν πέτρινα καθίσματα και τραπεζάκια..<br />Ο χώρος αυτός, με την πανέμορφη θέα του ανατολικού ποταμού «Ήστ Ρίβερ» ( το παρακλάδι που ανοίγει ο Χιούστον, μια θάλασσα με όχθες … ) που αντανακλούσε στα νερένια στήθια του την απαράμιλλη πόλη της Νέας Υόρκης, όπου τα αμφίρροπα νερά του (μόνο το μοίρασμα των νερών στα δύο, με το ένα μισό να κινείται για τη πόλη Νέα Υόρκη και το άλλο μισό να κυλάει<br />αντίθετα για τον Ατλαντικό Ωκεανό, με τα ανήσυχα γλαροπούλια, τις πολύχρωμες πάπιες, και τα διαφόρων μεγεθών ιστιοφόρα...και «βαρκόπουλα» ήταν αρκετό για να χαλαρώνει τον νου και να συνταξιδεύει με τα πτερωτά που βουτούσαν κάθετα για ψάρια ...) ο χώρος, λοιπόν, αυτός έγινε η ψυχή του πάρκου που έξυπνα ονομάστηκε «Πάρκο του Σωκράτη»...<br /><br />Η Σίλια, πάντα μ’ ένα κιτρινάκι φόρεμα και τα κατάξανθα κυματιστά μαλλιά απλωμένα στους συριστικούς ανέμους, μ’ ένα τετράδιο σκίτσων κι ένα μισοτελειωμένο μολύβι, καθισμένη σ’ ένα πατικωμένο στρογγυλό βυσσινί μαξιλάρι στον κάπως άβολο βράχο, σκεφτόταν, κοιτάζοντας βαθιά στον ορίζοντα... Δεν ήταν η πρώτη φορά που την βλέπαμε εκεί, καθισμένη στην ίδια πάντα θέση, με την πλάτη γυρισμένη στον όποιο επισκέπτη του πάρκου, τα στρογγυλά γόνατα ενωμένα, oι μακριές γάμπες της θαρρείς λευκές ιωνικές κολώνες, τα παπούτσια δίπλα, και τις μύτες των ποδιών περίεργα γυρισμένες προς τα μέσα...<br />Ο Δημήτρης συχνά είχε προσπαθήσει να με κάνει να της μιλήσω, μα εκείνη η ίδια πάντα στάση, εκείνο το ανέκφραστο πρόσωπο με το πηγούνι σχεδόν στον αέρα, ήταν σαν να μου έκοβε τα φτερά.. και -πιστέψτε με- συνήθως πρώτη αρχίζω δήθεν, με μια απλή συζήτηση, όταν θέλω να πλησιάσω κάποιον. Περπάτησα προς το μέρος της…<br />–Σε βλέπω, δεν θα «γλυτώσει» η κοπέλα, μου είπε, ...κι εγώ, θα πάω να φέρω νερό από τη γωνία, να σου δώσω λίγο καιρό... Πλησίασα κάπως συνεσταλμένα κι άρχισα να της μιλώ στην αγγλική.<br />–Πολλές φορές σας έχω δει σ’ αυτό τον βράχο... δεν θέλω να σας ενοχλήσω... μα εκείνο που με κάνει να απορώ περισσότερο, δεν είναι το ότι κάθεστε πάντα σ’ αυτό το βραχάκι, ενώ έχει εδώ κοντά και τα πέτρινα καθίσματα... είναι που αυτό το ρηχό πηγάδι ακριβώς πλάι σας, έχει γεμίσει παλιόξυλα και σάπια χόρτα από την ρουφήχτρα του ποταμού... την άλλη φορά μάλιστα, είχαμε δει κάτι θρεμμένα ποντίκια, τόσο συχαμερά, που έτριξαν τα δόντια μου... Ξέρεις, το μαγαζί του άνδρα μου, Δημήτρη τον λένε, δεν είναι μακριά από ’δώ... όπου νάναι, θα γυρίσει, πήγε να πάρει δυο μπουκάλια νερό...<br />-Τον ξέρω... απάντησε, κοιτάζοντάς με στα γρήγορα, ήταν φίλος του κυρ-Μάθιου...<br />Δεν είχα καταλάβει ότι μου απάντησε στην ελληνική, και σχεδόν βιαστικά την ξαναρώτησα<br />-Μα έχει πεθάνει τρία-τέσσερα χρόνια πριν... πώς τον ξέρατε; Είστε συγγενείς; Ποτέ δεν μας μίλησε για σένα... ήταν θείος σας;<br />-Θετός πατέρας μου ήταν! Σας έχω δει που με κοιτάτε κάθε φορά που συναντιώμαστε εδώ, και σας ευχαριστώ που δεν είστε περίεργοι...<br />-Είμαστε! Και οι δύο! Είπα βιαστικά και δάγκωσα την γλώσσα μου! –Συγγνώμη, δεν το εννοούσα όπως ακούστηκε! Συνέχισα ...<br />-Μη νοιάζεστε, ξέρω για σας από τον Μάθιου, έμαθα, μα δεν ήθελα να κάνω εγώ την αρχή... «…όταν τους χρειαστείς, θα σε βοηθήσουν...» μου είχε πει μα δεν χρειάζομαι τίποτα. Δυσκολευόταν, πράγματι να μιλήσει, να εκφράσει κάτι περισσότερο. Η φωνή της, χαμηλή, σαν να τραύλιζε.<br />(Μπορεί επειδή θέλει να τα πει στα ελληνικά, ίσως για να μην ακούει κάποιος από ‘δω γύρω..., σκέφτηκα και τη ρώτησα)<br />-Αν θέλεις, μου απαντάς στην αγγλική... Γρήγορα με διέκοψε: -Δεν είναι αυτός ο λόγος. Για χρόνια, δεν μιλούσα καθόλου... μόνο με νοήματα... κι ένα «ναι» ή «όχι»...<br />–Ναι, μα καταλαβαίνεις και τις δυο γλώσσες... Τί σου συνέβη; Θέλεις να μας μιλήσεις; Αφού λες ότι μας ξέρεις και σου έχει μιλήσει κι ο κυρ-Μάθιου, μπορείς να μας εμπιστευθείς... δεν λέω ότι θα καταφέρουμε πολλά, μα πού ξέρεις, μπορεί να βοηθήσουμε σε κάτι... όμως, σε πειράζει αν φύγουμε λίγο μακρύτερα απ’ αυτό το μαύρο πηγάδι, κάπως με κάνει ν’ ανατριχιάζω... Το θυμάμαι από τότε όπου «επίδοξοι καλλιτέχνες» ήθελαν να φτιάξουν ένα «ζωντανό» γλυπτό στην όχθη, μα τους νίκησε το νερό του ποταμού... καμιά φορά νεαρούδια έρχονται και πετάνε πέτρες, και φοβίζουν κάτι βατράχια που έχουν συνηθίσει ν’ αρπάζουν παραπλανημένα ψαράκια...<br />-…τα έχω δει, χαζεύω μαζί τους, είπε ...<br />–Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι; Τόλμησε κι ο άνδρας μου. Πώς τα καταφέρνεις, μόνη σου, διότι σε βλέπω συχνά εδώ, άρα δεν δουλεύεις κάπου, πώς ζεις, εννοώ...<br />Τον κοίταξα έκπληκτη. –Τζίμη, αν θέλει η κοπέλα, θα μας πει... μη την πιέζουμε!<br />– Εσείς οι δυο, μιλάτε τόση ώρα, κι εγώ... μα, τί είπα ο άνθρωπος! Είναι βασικές ερωτήσεις... και τον Μάθιου τον γνώριζα χρόοονια!<br />-Με λένε Σίλια... Βασιλική... έχω το όνομα της γιαγιάς μου... ήταν χρόνια πολλά πριν, στο Κάιρο... ξέρετε πού είναι;<br />Βροχή ακολούθησαν οι ερωτήσεις, δίχως δεύτερη σκέψη ότι μπορεί να είμαστε πραγματικά ενοχλητικοί! Μα, μας είπε ότι κι αυτή ήθελε να μας μιλήσει!, καλά την κατάλαβα!<br />Από την Αίγυπτο είχαν μεταφερθεί στην Κύπρο, η γιαγιά, κι οι γονείς με το πρωτογιό τους, το Μιχαλάκη! Είχαν αγοράσει ένα βολικό σπίτι στο Συχαρί, στη ράχη του Πενταδάκτυλου, κοντά στα τρία στρατόπεδα, σε καλή τιμή। Ο πατέρας, άνοιξε ένα κατάστημα ρούχων στην άκρη της Κερύνειας και πηγαινορχόταν κάθε μέρα, καλόβολος κι αγαπητός. Η Γιαγιά, άφησε την ευχή της στον αγαπημένο της Μιχαλάκη, κι έφυγε νωρίς... Η μάνα, λες κι ήταν τάμα, μετά από λίγο καιρό, γέννησε την Σίλια, ένα χιονάτο κορίτσι που μεγάλωνε και ψήλωνε, λες και το τραβούσες από τα μαλλιά. Ακριβώς τέσσερα χρόνια χώριζαν τα δυο αδέλφια, που έτυχε να έχουν τα ίδια γενέθλια... «...δεκαεννιά του Ιούλη το 1962 γεννήθηκα...» είπε η Σίλια και σαν τρένο ταχείας έλεγε, έλεγε, δίχως να σταματάει για μια κάποια ανάσα...<br /><br />Μας είπε για την τεράστια συκιά που συνόρευε με την πίσω αυλή τού Σέην, -του ορφανού από πατέρα συνομήλικου φίλου του αδελφού της... για την τετράγωνη «κρεβάτα» -ένα είδος μπαλκονάκι με σανίδες πάνω στα ανοιχτά κλαδιά της συκιάς για τις καυτές μέρες του καλοκαιριού, για τη φορητή ξύλινη σκάλα που ανεβοκατέβαιναν στο διπλανό ξεροπήγαδο όταν έπαιζαν ή για να φτάσουν τη μπάλα που έπεφτε μέσα όταν η ...κλωτσιά των αγοριών ήταν δυνατότερη κι άστοχη,...<br />είπε για τον ξύλινο φράχτη που του είχαν κάνει μια τρύπα αρκετά μεγάλη να περνο-διαβαίνουν οι δυο φίλοι μετά από το σχολείο και να τα λένε...<br /><br />Όταν η Σίλια άρχισε να θυμάται, οι μνήμες της ανακατεύονταν τόσο που μερικές φορές αγωνιζόμαστε να παρακολουθήσουμε το τί μας έλεγε, βιαστική όπως ήταν να μοιραστεί τα παιδικά της χρόνια μαζί μας... Ήξερα ότι αυτή η πλημμύρα θα έπρεπε να τελειώσει κάπου, να φτάσει στην έξοδο που εκείνη ήθελε, αφού δεν μας άφηνε περιθώριο να ρωτήσουμε για κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες.<br /><br />Το ηλιοβασίλεμα, στην απέναντι όχθη του Ήστ Ρίβερ, κραύγαζε από ομορφιά. Γλαροπούλια κι αγριόπαπιες έριχναν κάθετες βουτιές στο νερό, θρυμματίζοντας τις πολύχρωμες φιγούρες που αντανακλούσαν την πασίγνωστα πολύβουη πόλη της Νέας Υόρκης.<br />Τα κουνούπια όμως, άρχιζαν να μας τριγυρίζουν, και η παρουσία μας σ’ εκείνη την άκρη, ήταν ότι το ...καλύτερο γι αυτά...<br /><br />–Σίλια, ξέρεις, είμαι αλλεργική στα τσιμπήματα των κουνουπιών, θάθελες να τα πούμε κάποια άλλη μέρα, ή έστω κι αύριο το απόγευμα, κάπως νωρίτερα...<br /><br />Ξεδίπλωσε τα λευκά, μακριά πόδια, φόρεσε τα πέδιλα, πρόσφερε το χέρι και με μια παιδική θαρρείς ευτυχία που φώτιζε το αρυτίδιαστο πρόσωπό της, συμφώνησε χαμογελώντας.<br />–Ναι, θ’ αγοράσω και μπισκότα, να σας κεράσω!<br /><br />Σφίχτηκα στο μπράτσο του άνδρα μου, άφωνη. Διαισθανόμαστε ότι η μεγαλο-κοπέλα αυτή ήθελε κάτι περισσότερο από μια επικοινωνία. Αφήσαμε τη βραδιά να κυλήσει δίχως πολλά σχόλια, αναμεταξύ μας. Η αυριανή μέρα δεν ήταν πολύ μακριά.<br /><br />Αυτή τη φορά, η Σίλια είχε φέρει μαζί της κάτι κιτρινισμένα χαρτιά. Τ’ άπλωσε στο τσιμεντένιο παγκάκι, κι η έκπληξή μας ήταν ότι ήταν μια εξαιρετική αυτοδίδακτη σκιτσογράφος. –...δεν τα έχω δείξει σε κανένα, ούτε και στον κυρ- Μάθιου, μας είπε.<br /><br />–Μα, για στάσου, καλή μου, ΠΩΣ τα κατάφερες να ζεις όλα αυτά τα χρόνια; ... δίχως εργασία... δίχως επικοινωνία... κι ο Μάθιου; Πως έκρυβε έναν ολόκληρο άνθρωπο, και μάλιστα μια τόσο όμορφη κοπέλα; ρώτησε ο Δημήτρης.<br /><br />Το πρόσωπό της συννέφιασε.<br />-...θα φτάσω κι εκεί... μη βιάζεσαι! Πρέπει να σου εξηγήσω πώς έφτασα εδώ και πώς γνώρισα τον Μάθιου! ... Πρώτα, κοιτάξτε εδώ: αυτά τα σκίτσα είναι οι φωτογραφίες που ποτέ μου δεν πήρα μαζί μου, όταν ξετρελαμένη έφυγα από το νησί! Αυτοί, είναι οι δικοί μου άνθρωποι.<br />Η γιαγιά, όπως τη θυμόμουν, ο πατέρας, η μάνα μου -που πέθανε κι αυτή όταν ήμουν δέκα χρονών-, ο αδελφούλης μου...<br />Εκεί, η φωνή της κόπηκε. Μετά από δυο λυγμούς, άρχισε να κλαίει, να μισο-καταπίνει τις λέξεις... να σκουπίζει τα δάκρυα...να ξαναρχίζει.<br />Ο άνδρας μου, δεν άντεχε κι έφυγε. -...θα γυρίσω σε λίγο, μου είπε, όταν ηρεμήσω...<br /><br />Η Σίλια, κρατώντας το χέρι που της πρόσφερα για συμπαράσταση, συνέχισε το πικρό ξετύλιγμα των αναμνήσεων...<br /><br />-Μετά από το θάνατο της μαμάς μου, η μόνη μου παρέα ήταν ο Μιχαλάκης κι ο Σέην, το «τουρκάκι μας». Ανέβαινα στη κρεβάτα της συκιάς, δραπετεύοντας από τον κόσμο. Ο βαρύς της ίσκιος δεν με πείραζε. Άπλωνα τα βιβλία μου, κι έψαχνα με το νου πού θα μπορούσα να πάω, να φύγω μακριά... αυτός ο τόπος ήταν στη καρδιά μου, μα στο βάθος του μυαλού μου, είχαν ριζώσει οι αναστεναγμοί και οι ιστορίες της γιαγιάς...<br />Πήρε βαθιά ανάσα και ανακάθισε. Ένιωθα την υπερένταση από το σφίξιμο του κορμιού της… Η Σίλια ξαναζούσε το παρελθόν…<br /><br />" ... Ήταν Παρασκευή απόγευμα,19 του Ιούλη του .74 ... μόλις λίγες ώρες μετά τα γενέθλιά μας με τον αδελφούλη μου... έτσι άδοξα, πέρασαν και τούτα τα γενέθλια... Ο πατέρας, τρομερά ανήσυχος, δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ... πριν ξημερώσει, έφυγε για την Κερύνεια... α! Η Κερύνεια! Πόσα είχα μάθει γι αυτήν την αδελφή-πόλη! Πήρα βραβείο για μια εργασία που έκανα στο σχολείο πριν τελειώσει η χρονιά... κι εγώ, εκείνη τη μέρα, μαζεύοντας σύκα σ’ ένα μεγάλο καλάθι... θα έδινα κάμποσα στη μάνα του Σέην, πάντα ευγενική μα λιγομίλητη, και τ’ άλλα θα τα πήγαινε ο πατέρας στο μαγαζί, για τους φίλους και τους πελάτες του, -που τελευταία δεν αγόραζαν τίποτα...<br />Θυμάμαι, ήμουν στην αγαπημένη μου «πολιτεία»... πάνω στη κρεβάτα της συκιάς το καλάθι ξέχειλο πλάι μου, τα σανδάλια μου προσκέφαλο, η βαμβακένια τσιγγάνικη φούστα, που μου την είχε φτιάσει η χρυσοχέρα η μανούλα μου... κάλυπτε τ’ άσπρα πόδια μου από τις μύγες και τα κουνούπια... κι εκεί πάνω, κουλουριασμένη, δεν ξέρω πόση ώρα ήταν, αποκοιμήθηκα...<br />Αλλόκοτα βουητά περαστικών αεροπλάνων με ξύπνησαν. Ανασηκώθηκα μουδιασμένη, πήρα το καλάθι κι άρχισα να κατεβαίνω τα ξύλινα σκαλιά. Νομίζοντας ότι ήμουν μόνη μου, ταράχτηκα όταν άκουσα την υστερική φωνή του Μιχαλάκη μου, να βρίζει τον Σέην με τα χειρότερα λόγια...<br />-..τί της έκανες της αδελφούλας μου, βρωμότουρκε, φίδι στο σπίτι μας... την αδερφή σου! Βρέ!<br />Γι’ αυτό μας είχε φίλους... να συνεχίσεις το έγκλημα με την άτιμη ράτσα σου! πού, βρε! στην αδερφή μου!!! Θα σε ξεκοιλιάσω, βρωμότουρκε, κι εσένα! Εδώ και τώρα!...<br /><br />Ο Σέην -θυμάμαι- κοιτούσε σαν χαζός, μια εμένα, μια τον Μιχαλάκη που άφριζε...<br /><br />–κοίτα, βρε άτιμε! Σκύλε! Η φούστα της είναι γεμάτη αίματα! Τι νόμισες… ότι θα έκρυβες το έγκλημά σου;!!!<br />...και δίχως να σκεφτεί, άρπαξε ένα ξερόκλαδο που βρέθηκε μπροστά του, πέρασε μέσα από την τρύπα τού φράχτη κι όρμησε στον απολιθωμένο Σέην... Μια με το ξύλο, μια με τις γροθιές του, ο Μιχαλάκης χτυπούσε τον ζαλισμένο Σέην με τόση μανία, ως που παραπατώντας, έπεσαν κι οι δυο στο πηγάδι...<br />Άφωνη στα μισά της σκάλας, άφησα το καλάθι να πέσει στο χώμα κι έγειρα να δω! Και τα δυο παιδιά, λες κι αγκαλιασμένα, ακίνητα στο ξεροπήγαδο! Παρ’ όλη τη σαστιμάρα μου, έσυρα τη σκάλα ως που ν’ ακουμπήσει στον πάτο του πηγαδιού, ταρακού-νησα τα παιδιά, πρώτα τον Μιχαλάκη μου, μετά τον Σέην... τίποτα! Κανένας τους δεν κινήθηκε!<br />Και τώρα; Πώς πάνε στο σπίτι; Και τί να πω του πατέρα; Αφού δεν ήξερα καλά-καλά τί έγινε... πώς έγινε!<br /><br />Τίποτε δεν σταματούσε την Σίλια! Μα κι εμείς, παρακολουθούσαμε αμίλητοι.<br />-Ε! Ο ήλιος κατέβηκε! Η νύχτα πλησίαζε, απειλητική, άγρια... Λες κι ο ουρανός μαύρισε κι άνοιξε τ’ άντερά του... κάτι αεροπλάνα έριχναν οβίδες, τη μία κοντά στην άλλη... να σκάνε δίπλα μου, πλάι μου, πίσω μου... έτρεχα για το σπίτι μας σαν παλαβή...<br />Θυμήθηκα, το προηγούμενο βράδυ, ο πατέρας κάτι ψιθύριζε με τον αδελφό μου μα κι οι δυο δεν ήθελαν να μου πουν περισσότερα...<br />Βλέπετε, μάθαινε τα νέα κι από τους πελάτες που δήθεν πήγαιναν να ψωνίσουν στο μαγαζί ... καταλάβαινα όμως ότι κάτι πολύ σοβαρό θα γινόταν, και μάλιστα σύντομα...<br />… και τώρα; ΠΟΥ ήταν ο πατέρας; ΠΟΥ να πάω; ΠΟΥ να κρυφτώ; Έτρεξα πίσω στο σπίτι... Κρύφτηκα πίσω από το ψυγείο της κουζίνας περιμένοντας τον πατέρα... οι ώρες περνούσαν και τ’ αεροπλάνα γινόντουσαν όλο και πιο πολλά... δεν σταματούσαν να σπέρνουν οβίδες και καταστροφή... Ξημέρωνε ένα Σάββατο σημαδιακό! Κι εγώ; από ένστικτο, υποθέτω, αντέδρασα σαν θυμήθηκα τα ταραγμένα λόγια της μανούλας μου:<br /><br />«-άκουσε, παιδάκι μου... αν συμβεί κάτι πολύ κακό... η τουρκιά θέλει να μας φάει ζωντανούς... άνοιξε βαθιά το μυαλό σου και να μου ορκιστείς ότι δεν θα πεις αυτά που θα σου πω σε<br />ΚΑΝΕΝΑ! Ούτε και στον πατέρα σου, μα ούτε και στον αδελφό σου, όσο και να τους αγαπάς... Οι άντρες, έχουν αλλιώτικη δύναμη, οι γυναίκες -και μάλιστα οι μικρές, σαν κι εσένα, δεν έχουν μοίρα... άκου! πίσω από την κασετίνα με τα στεφάνια μας... υπάρχει ένα βραχιόλι κι ένα δαχτυλίδι με σκαραβαίο... μοιάζουν σκουριασμένα, μα είναι πολύτιμα... τα έφερε η γιαγιά σου από την Αίγυπτο κρυμμένα στο μεσοφόρι της... κοίτα, πίσω από το ψυγείο, είναι μια μαγκούρα από καλαμιά... μοιάζει ένα άχρηστο καλάμι... μέσα του, έχει την προίκα σου... είναι βουλωμένο κι απ’ τις δυο του άκρες με ειδική κόλλα... μέσα στη κοιλιά του είναι κρυμμένα σε μια μεταξωτή κοτσίδα είκοσι κωνσταντινάτα... όταν γίνεις είκοσι χρονώ να τα ανοίξεις... και να ευλογάς τη γιαγιά σου τη Βασιλία... όταν κι εγώ θα φύγω, θάμαι πάντα δίπλα σου... να με ρωτάς, κι εγώ θα σου απαντάω... μα μόνο εσύ θα μ’ ακούς... όπου νάναι, θα γίνεις κι εσύ γυναίκα... εγώ, στα έντεκα μου «αδιαθέτησα» …κι έχωνα χούφτες από το μπαμπάκι της σακούλας, στο εσώρουχό μου... φοβόμουν μη πει η μάνα μου ότι μου έκαναν κάτι κακό...»<br /><br />Θυμάμαι πόσο έκλαιγα κι εγώ, σφιγμένη πάνω της...<br />μόνο που τα δικά της μάτια, ήταν θλιμμένα μα στεγνά...<br /><br />Ο πατέρας, φαίνεται δεν θα είχε καταφέρει να ‘ρθει πίσω στο σπίτι ... σίγουρα θα έψαχνε να μας βρει... Εγώ, μόνο όταν είδα το κοκαλιασμένο αίμα πίσω στη φούστα μου, σαν ανοιχτή παλάμη... τότε κατάλαβα το τί θα νόμισε ο Μιχαλάκης μου...<br /><br />Έπρεπε να κάνω κάτι!<br />Μάζεψα τα μακριά μαλλιά μου σε μια κοτσίδα, της τράβηξα μια ψαλιδιά... έβαλα την κοτσίδα μου σε μια καφέ πάνινη τσάντα που πηγαίναμε για ψώνια, έριξα μέσα χεριές μπαμπάκια και κάτι ασπρόπανα... ένα μπουκάλι με νερό, λίγο ψωμί... άλλαξα, φόρεσα τα ρούχα και τα πάνινα παπούτσια του αδελφούλη μου, μια τραγιάσκα του πατέρα... έχωσα και μια γερή χούφτα μπαμπάκια στο εσώρουχό μου... και με μαγκούρα την καλαμιά πήρα τον ανήφορο ανάμεσα στους κυπαρισσώνες δίχως να ξέρω καλά-καλά κατά πού πήγαινα...<br /><br /><br />Όταν ακούς το βουητό και βλέπεις ένα τσουνάμι να έρχεται κατά πάνω σου, -και να ξέρεις ότι θα πνιγείς μαζί του-, χάνεις και τη λαλιά σου...<br /><br /><div>Η Σίλια, σαν δαιμονισμένη ψυχή, ξαναζούσε τις τραγικές της ώρες, και δεν μ’ άφηνε στιγμή να τη διακόψω... άλλωστε, τί να έλεγα! Απαντούσε στις αμίλητες ερωτήσεις μου μόνο κοιτάζοντας τα μάτια μου... κι ο Δημήτρης, αργούσε... όπως κι ο ήλιος στον ορίζοντα... </div><br /><br /><div>- ... το μοιρολόι και οι βλαστήμιες του μπάρμπα-Κάκου που έδερνε το ζώο του, ένα σαράβαλο γάδαρο, με σταμάτησαν... συνέχισε την ιστορία της, ακούραστη και ονειροπαρμένη η Σίλια... </div><br /><br /><div>–Κατά πού πα’αίνεις, γιόκα μ’, μονά’ο σου στο μονοπάτι! Στόμαν έ’εις και λαλιάν δεν έ’εις... έλαν, πάμεν κατά με... Κάκο, με λέν’…<br />Το πώς και πότε φτάσαμεν κοντά στα στρατόπεδα, ούτε που θυμάμαι... Φωνή και δάκρυα, είχαν πετρώσει μέσα μου. Ότι και να έλεγεν ή και να με ρώταγεν ο μπάρμπα-Κάκος... κουνούσα το κεφάλι μου... κι αυτός, κοιτούσε τα μάτια μου και καταλάβαινε. </div><br /><div>Εγώ, συνέχεια σκεπτόμουν το Μιχαλάκη μου και την αιτία που η Φύση έκαμεν για να σκοτωθούν τα δυο παιδιά... δεν ήξερα πώς να το πω και τί θα μπορούσα να κάνω για να διορθώσω το αυτό κακό... δεν μ’ ένοιαζε καλά-καλά ούτε για το πού να ήταν ο πατέρας... αυτός ήταν άνδρας...<br />«...οι γυναίκες έχουν άλλην μοίραν... ορκίσου μου...» άκουγα τη φωνή της μάνας μου καθαρά στ’ αυτιά μου... </div><br /><div>Ακολουθούσα τον μπάρμπα-Κάκο σαν δαρμένο σκυλί, όπου κι αν πήγαινε...<br />Κάποιοι στρατιώτες μας πλησίασαν, κάτι είπαν μαζί του, με πήραν χωριστά, μ’ έκρυψαν σε κάτι σπηλιές που είχαν φτιάσει με κλαδιά... </div><br /><div>«...έχουμε μια γυναίκα, μιαν αμερικάνα να σε «διοθετήσει...» μου είπαν, </div><br /><br /><div>«... έχει μιαν άρρωστην κόρην, να την βοηθάς εκεί ... -κρυφά έχουν οργανωθεί, να σας φυγαδεύσουν... ειδικά για σας, τα παιδιά... » </div><br /><br /><div>-Κι εσύ, τί λες, είπε η Σίλια, κοιτάζοντάς με, να …ρωτούσα λεπτομέρειες; Αφού δεν είχα άλλη λύση! ήταν η ευκαιρία να φύγω... να φύγω όσο μακριά μπορούσα... η μοίρα μου ήταν διαφορετική, αφού κι η μάνα μού το είπε... και της τ’ ορκίστηκα! Εμείς, οι γυναίκες έχουμε άλλη μοίρα!...<br /></div><br /><div>Βροντούσαν στ’ αυτιά μου τα λόγια της: «… Εμείς, οι γυναίκες, έχουμε άλλη μοίρα…!!!»<br /></div><br /><div>-Όμως, τη πρώτη φορά που είδα τον κυρ-Μάθιου, συνέχισε η Σίλια, νόμισα ότι συναντούσα κάποιο δικό μου άνθρωπο. Ήταν μικρόσωμος, με κοντοκομμένα μαλλιά και μια χωρίστρα που όλο και την έστρωνε να ισιώνει... </div><br /><div>«-...θα μένεις πλέον, εδώ, στης ξεναδελφής μου το διαμέρισμα, μου εξήγησε... είναι χήρα κι έχει το κορίτσι που δεν μπορεί ούτε να μιλήσει, ούτε να περπατήσει... Ως που να ταχτοποιηθούν τα χαρτιά σου, θα σε φροντίζουμε εμείς. Σιγά-σιγά θα συνέλθεις, θα βρεις δουλειά και τα βράδια θα πηγαίνεις σχολείο. Εδώ, τα παιδιά πρέπει να μορφώνονται... άλλωστε, δεν είναι μακριά, θα πηγαίνεις με τα πόδια...» </div><br /><div>Κάπως μέσα μου ησύχαζα. Εδώ, θα είμαστε όλες γυναίκες... ήμουν βέβαιη ότι αφού η μοίρα των γυναικών είναι διαφορετική (!), ότι θα τα πήγαινα καλά μαζί τους... Αρκεί να κρατούσα τον όρκο της μάνας μου. </div><br /><div>Μέχρι στιγμής, όλα πήγαιναν καλά... Σιγά-σιγά άρχισα να μιλάω μονολεκτικά... προς μεγάλη τους έκπληξη, άρχισα να ξαναγυρίζω στη γυναικεία μου υπόσταση, τα μαλλιά μου μεγάλωναν, δεν έμοιαζα το ψηλόλιγνο αγόρι που με συνάντησαν στην αρχή... μάλιστα γρήγορα έμαθα να φροντίζω και το δεκαπεντάχρονο κορίτσι που ήταν καθηλωμένο από γεννησιμιού του στην μεγάλη πολυθρόνα. Ερχόμαστε κι οι τρεις τα πρωινά στο πάρκο, μέχρι που έμαθα να πηγαίνω μόνη μου, δηλαδή εγώ κι η Αννούλα της κυρα-Πολυξένης...<br />Είχα το δωματιάκι μου, πάντα ήμουν λιγόφαγη, τους γέμιζα δεκάδες «ευχαριστώ» κάθε μέρα... κι ο καιρός περνούσε ήρεμος, σιωπηλός...</div><br /><br /><div>Το βλέμμα της άχρωμο, πετούσε… </div><br /><div><br />-Έχεις ακόμη το δαχτυλίδι; Ρώτησα στα γρήγορα...<br />–Όχι, το έδωσα στον κυρ-Μάθιου, πού το πούλησε, δεν ξέρω... μα μου είπε ότι έχει βάλει ένα καλό λογαριασμό στο όνομά μου... από κει, κάθε μήνα έρχονταν μια επιταγή, την πηγαίναμε στην τράπεζα, από κει και πέρα το ίδιο, μέχρι σήμερα... </div><br /><div>Άρχιζα και πήγαινα στο σχολείο... με την κυρα-Πολυξένη, διαβάζαμε μαζί, ζούσαμε μαζί, που και που μας πήγαινε καμιά βόλτα ο κυρ-Μάθιου, μα δεν είχε και χρόνο... έμενε «άπστέιτ», είχε οικογένεια μα δεν μας πήγαινε εκεί. Δεν τα είχαν καλά με την κυρα-Πολυξένη...<br />«- και τώρα που έχει «φύγει» ο Μάθιου; ρώτησα ...<br />«-...το κορίτσι, την Αννούλα... το έχουν πάει σ’ ένα ίδρυμα, δεν ξέρω αν ζει... η κυρα-Πολυξένη «έφυγε» σχεδόν μαζί με τον Μάθιου... μένω μοναχιά μου... συμπλήρωσε η Σίλια. </div><br /><br /><div>Άντε, τώρα, να βάλεις σε σειρά τη ζωή και τα παρακλάδια της τύχης. </div><br /><br /><div>« –Μα ... δεν ερεύνησες ποτέ σου, τί μπορεί να έγινε ο πατέρας σου;... αν ζει... τί ξέρεις για το σπίτι που έχετε στην Κύπρο; ... πώς! Δεν σε νοιάζει για τίποτα;<br />«- τί να με νοιάζει!... ο αδελφούλης μου χάθηκε από αιτία δική μου... ο πατέρας μου, θα έχει πεθάνει... ποιον έχω να νοιαστώ! ...</div><br /><div>Το σπίτι; το χώμα; Ποιος νοιάζεται; Ετούτο το κομμάτι του πάρκου, εδώ, από κάτω έχει σκουπίδια, από πάνω έχει λουλούδια… έχει κι εκθέματα που τ’ αλλάζουν κάθε Μάη... </div><br /><div>διαβάζω καμιά εφημερίδα... χάλια γράφουν, δεν διαβάζονται... αφού τα πάντα έχουν αλλάξει! Εγώ; Πες μου, Τί διαφορετικό να κάνω;... μόνο αν ζούσε ο Μιχαλάκης μου, θα έτρεχα να τον αγκαλιάσω... να του πω ότι τότε δεν έφταιξα σε τίποτα... ότι δεν έκανα τίποτα κακό... ούτε τότε, ούτε και εδώ, τώρα... Κράτησα τον όρκο που έδωσα στη μάνα μου πέρα για πέρα... γι’ αυτό δεν μιλάω σε κανέναν... έτσι με συμβούλευε κι ο κυρ-Μάθιου, έτσι κάνω!... </div><br /><br /><div>-Μα είσαι νέα γυναίκα, κι όμορφη, Σίλια. Κάποιος θα είναι και για σένα. </div><br /><br /><div>Κούνησε το κεφάλι αρνητικά. Είχε συνηθίσει στην ιδέα ότι οι γυναίκες έχουν ξεχωριστή μοίρα, κι ότι κι αυτή δεν μπορούσε ν’ αποφύγει τα γραμμένα.<br /></div><br /><div>–Ένα θα σας ζητήσω, και να μου ορκιστείτε, όπως έκανα κι εγώ, με την μάνα μου, ότι δεν θα πείτε τίποτα απ’ όλα αυτά σε ψυχή! Εγώ, θέλω να κάνω κάτι για τα παιδιά του πολέμου. Αν πάθω τίποτα, θα πετάξουν και το καλαμο-μπαστούνι μου... θα πετάξουν και το βραχιόλι... άνθρωπος δεν πατάει στο διαμέρισμα, φίλους δεν έχω να μιλάω παρά μια μεγαλόσωμη κούκλα που έμεινε στο κρεβάτι, πλάι, στο χαμηλό παράθυρο, από τότε που «έφυγε» το κορίτσι... εδώ είναι τα χαρτιά μου, τα μολύβια μου, το πάρκο, το ποτάμι... και το νεροπήγαδο στη γωνία, εκεί πέρα... </div><br /><div>Ποιος χρειάζεται περισσότερα να ζήσει;<br />... άσε που στα πλαϊνά διαμερίσματα, μυρίζει αιματίλα κάθε Παρασκευή... κοκόρια σκούζουν άγρια, -είδα μια μέρα από τη μισάνοιχτη πόρτα έναν σκουρόχρωμο με κάτι μεγάλα φτερά στο κεφάλι του, να πίνει ένα κόκκινο ποτό... να λερώνονται τα γένια του... και να λέει κάτι ακαταλαβίστικα λόγια σε μια που ντύνεται σαν γύφτισσα... τρόμαξα τόσο που είχα δυο μέρες να βγω έξω... </div><br /><div>Φοβάμαι, ξέρετε, έχουν αγριέψει πολύ τώρα τελευταία... </div><br /><div>Βγαίνουν τις νύχτες δυο-δυο, μιλούν σιγανά γέρνοντας ο ένας στο αυτί του άλλου λες κι ερωτευμένοι που πηγαίνουν βόλτα… παρακολουθούν τη γιόμιση του φεγγαριού προσεκτικά και πάνε στο μονοπάτι πίσω από τους θάμνους... δεν ξέρω... μάγια κάνουν; Δεν ξέρω... !!! </div><br /><div>γι’ αυτό βγαίνω νωρίς… </div><br /><div>...μια μέρα σκόνταψα πάνω σε μικρά καύκαλα, ισχνά κόκκαλα και μια ξεσχισμένη σακούλα με λερωμένα πούπουλα... τα έσπρωξα, να κυλήσουν κάτω, στο νερό μη βρω κι εγώ κάνα μπελά …ένα ξέρω ότι φοβάμαι κάθε μέρα και περισσότερο... </div><br /><br /><div>Η φωνή της κόμπιαζε. Έσκυψε το κεφάλι σαν γριά καμπουριασμένη, η Σίλια, κι είναι ακόμη τόσο νέα! Απομακρυνθήκαμε μουδιασμένοι. Είχαμε ακούσει ότι η αστυνομία έκανε αιφνιδιασμούς σε δύο τουλάχιστον πολυκατοικίες, μια για την μυρωδιά, μια για στοιχήματα… δήθεν για παράνομους, από τα «νησιά»… μα οι άνθρωποι δεν μιλούν, δεν δίνουν λεπτομέρειες… σίγουρα θα φοβούνται τ’ αντίποινα από τους δράστες της νύχτας… </div><br /><br /><div>-Πρέπει να πάμε σε δικηγόρο, συμφωνήσαμε με το Δημήτρη. </div><br /><div>Μονάχα, δεν του πούμε για ...καλαμο-μπάστουνο κ.λ.π. ... μπορεί να είναι και τη φαντασίας της... μη βρεθούμε μπερδεμένοι...</div><br /><div>Έχει δίκιο για τα μαγιλίκια... Έχω ακούσει ότι η «Βούντου» είναι η ...θρησκεία τους, την έχουν δήθεν απορρίψει, μα τους πιέζουν, τους φοβίζουν με τα μάγια από τα νησιά... την συνεχίζουν κι εδώ, αλλά στα κρυφά... </div><br /><div>Θα μάθουμε ποιος χειρίζεται την πολυκατοικία, ήξεραν την κυρα-Πολυξένη, κάποιος θα ξέρει και την Τράπεζα της... Μπορεί κι ο Ταχυδρόμος να μας βοηθήσει. . .</div><br /><br /><br /><div><br />Πέρασαν καμιά δεκαριά μέρες. Περνώντας με το αυτοκίνητο, βλέπαμε τη Σίλια στην ίδια πάντα θέση, αλλά δεν σταματούσαμε. Τί να πεις άλλωστε σε μια κοπέλα που μεγάλωσε κάτω από τέτοιες συνθήκες! Τί οικογένεια γνώρισε, τί πατρίδα! </div><br /><br /><div>Εδώ, εμείς φύγαμε για ένα καλύτερο «αύριο» κι έχουμε τόσες αμφιλεγόμενες απόψεις... </div><br /><div>κι αυτή, ένα δωδεκάχρονο κορίτσι που η μητέρα-φύση από τη μια μεριά κι η ποταπή εισβολή από την άλλη, την ξερίζωσε σαν άχρηστο δεντρί... </div><br /><br /><div>Εμείς, δεν μοιάζουμε σαν να μας έχουν διώξει από το πατρικό μας; Δεν μας θεωρούν σαν ξένους τα ίδια τ’ αδέρφια μας;... Αν δεν επικοινωνούσαμε εμείς, δεν θα μοιάζαμε σαν άλλοι «αγνοούμενοι»! Αχ! Κάπου έχει δίκιο η Σίλια! Το ξερίζωμα είναι σκληρό. Κι αν το «φυτώριο» είναι «ασθενικό» δεν είναι εύκολο να βρει το δρόμο του, στην κοινωνία...<br /><br />Η μεγαλύτερή μας ικανοποίηση ήταν να συμφωνήσουμε να πάμε μια μέρα με τον κύριο Ιωάννου, έναν ευυπόληπτο δικηγόρο της περιοχής, να συναντήσουμε τη Σίλια... </div><br /><div>Οι ειδήσεις που είχε, ήταν πολύ ευνοϊκές. Υπήρχε ένας περίπου πενηντάρης Συχαριώτης, με το όνομα του αδελφού της, με γυναίκα και δυο παιδιά, τον Αργύρη και τη Σίλια, που είχαν κάνει προκοπή σ’ ένα προάστιο κοντά στο Λονδίνο, σε μια κυπριακή κοινότητα... </div><br /><div>Ανακάλυψε ότι η Κυπριακή Κυβέρνηση τους είχε δώσει ένα διαμέρισμα ως αντάλλαγμα για την περιουσία που έχασαν... κι ότι εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια, πήγαιναν εκεί για ένα μήνα, κάθε Αύγουστο, «για τα παιδιά» -όπως έλεγαν... Αν τον εμπιστευθεί η ίδια η Σίλια, θα της προτείνει να βγάλουν εισιτήρια για τούτο τον Αύγουστο και να πάνε μαζί για τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή της! </div><br /><br /><div>-Πώς αισθάνεσαι τώρα; Ρώτησα τη Σίλια που έμοιαζε περισσότερη χαζή από ποτέ! </div><br /><div>Στην αγκαλιά της είχε τη μεγαλόσωμη κούκλα της Αννούλας και της χτένιζε προσεχτικά τα μαλλιά…<br />-Κοίτα την! Μου λέει… Της έλεγα ένα τραγούδι που τόχω φτιάξει μόνη μου, κι αυτή έκλεισε τα γυάλινα τα μάτια… να σας το τραγουδήσω; </div><br /><div>Είχε τόση λαχτάρα η φωνή της που δεν μπορούσαμε ν’ αρνηθούμε…</div><br /><br /><div>«… ύπνε που παίρνεις τα μωρά… έλα πάρε μου κι ετούτο… μικρούλι σου το έδωσα… μεγάλο φέρε μούτο… Νάνι-νάνι το μωρό μου, πόσο τ’ αγαπώ… νάνι-νάνι το παιδί μου, πόσο τ’ αγαπώ…<br />-Σίλια! Είναι υπέροχο! Το λέγατε στην Κύπρο;<br />-σσσουτ! Μου έκανε με νόημα, δείχνοντας την κούκλα…<br /></div><br /><div>«-κλείσε τα ματάκια σου, μωρό μου και κοιμήσου, είν’ ο Χριστούλης πλάι σου κι η Παναγιά μαζί σου… Νάνι-νάνι το μωρό μου, πόσο τ’ αγαπώ! Νάνι-νάνι το παιδί μου, πόσο τ’ αγαπώωωωω……. » </div><br /><br /><div>Μόνη μου το έβγαλα κι μελωδία είναι καταδική μου!!! Σας άρεσε;<br /></div><br /><div>Τα γυάλινα μάτια της ξαπλωμένης κούκλας ήταν κλειστά, τα μάτια της Σίλια, στεγνά. Η φωνή της ήταν τρεμάμενη, μα τόσο γλυκιά, τόσο τρυφερή… </div><br /><br /><div>Δεν μπόρεσα, έγειρα να την αγκαλιάσω, μ’ αυτή, λες και το περίμενε, έβαλε την κούκλα στην παλιά απλωμένη κουβέρτα, πήδηξε όρθια και μ’ αγκάλιασε με μια δύναμη που νόμιζα ότι θα λιποθυμήσω!<br /></div><br /><div>-… δεν τόχω πει σε κανένα άλλο τούτο το νανούρισμα… της το τραγουδάω σιγά τις νύχτες πριν με πάρει ο ύπνος…<br /></div><br /><div>Η συνάντηση με τον Δικηγόρο έγινε στην ίδια τοποθεσία, κατά το απόγευμα της πρώτης Αυγουστιάτικης Δευτέρας.</div><br /><div>Έτσι ήθελε η Σίλια, έτσι κάναμε, κυρίως για να μην αλλάξει γνώμη… </div><br /><br /><div>-Ρώτησες για τον Σέην; ρώτησε πρώτη εκείνη κοιτάζοντάς τον κύριο Ιωάννου στα χείλη... Αν αυτός ο Μιχάλης ξέρει τον Σέην, το «τουρκάκι μας», αυτός θα πρέπει να είναι ο Μιχαλάκης μου! Αυτός θα πρέπει να είναι ο αδερφούλης μου!!!!!!!!!!<br />Δεν περίμενε απάντηση! Η καρδιά της, έλεγε «ναι!» </div><br /><br /><div>Αν έχετε δει τρελό άνθρωπο να στριφογυρίζει, να χορεύει, να σκαρφαλώνει στο βραχάκι του πάρκου σαν αγριοκάτσικο και να πηδάει σκουντουφλώντας στο γρασίδι... αν έχετε δει πεταλούδα ζαλισμένη από το νέκταρ των λουλουδιών, να την βαραίνει η ίδια της η χαρά... ...έτσι είδαμε τη Σίλια, … να καθίσει κατάχαμα, να βάλει το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατά της και να μη σταματάει τους λυγμούς που είχαν χτίσει άλλο ένα μαύρο πηγάδι στην αμόλυντη καρδιά της...<br /></div><br /><div>Αφήσαμε τον κύριο Ιωάννου μαζί της. Ξέραμε ότι ήταν σε τίμια χέρια. Με την υπόσχεση ότι θα μας ενημερώνουν τακτικά, πήραμε το δρόμο του γυρισμού για το σπίτι. </div><br /><div>Αυτή η γη που ριζώσαμε, ήταν πλέον και δική μας γη, κι αυτό το αμφίδρομο, πλατύ ποτάμι, ήταν το ίδιο γαλανό, σαν το νερό της δική μας θάλασσας...</div><br /><div>Μπορεί ο τόπος αυτός να ήταν η θετή μάνα, η μητριά... με ποικίλα τα συναισθήματα, με σταθερούς τους στόχους... Μα είναι μια καλή μάνα…<br />Το δε, «πάρκο του Σωκράτη», ήταν κι αυτό μέρος από τη δική μας πατρίδα! </div><br /><div>κι όσο το... ενοίκιο θα ήταν το ΕΝΑ δολλάριο τον χρόνο, κι όσο οι επίδοξοι νέοι της Τέχνης θα το καθάριζαν και θα το ανανέωναν με καινούρια γλυπτά κι άλλα εκθέματα... οι φορσίθιες, τα πλατάνια, οι μουριές, οι αζαλέες, οι ορτανσίες, ...οι βολβοί και τόσα άλλα που έχουν φυτέψει οι εθελοντές-καλλιτέχνες... θα καταγράφουν τους ψιθύρους του Ήστ Ρίβερ που μας πείθει ότι ο ουρανός είναι παντού γαλάζιος, ότι τα άσχημα της ζωής σιγά σιγά καταπίνονται στον βυθό,</div><br /><br /><div>ότι η συνέχεια είναι μια ακατάπαυστη ελπίδα κι ας είναι αμφίδρομη...</div><br /><br /><div>Ο καλός καπετάνιος, δοκιμάζεται, μα προχωρεί...</div><br /><br /><div>Γύρω μας, τα σπουργίτια συνέχιζαν να χαριεντίζονται... </div><br /><div>Οι γλάροι έκοβαν σπαθιές την εικόνα τής απέναντι πόλης της Νέας Υόρκης, μα δεν την μάτωναν...<br />Δεν λέγαμε πολλά… </div><br /><div>Μέσα μας, κάτι μας βεβαίωνε ότι η Σίλια δεν θα μας ξεχνούσε...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-3739515691968020136?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-15776831952890318742011-05-05T02:24:00.002+03:002011-05-05T02:25:11.076+03:00Αυτό είναι του Μάη...<br />Δεν μπορούσα να μην το "κλέψω"!<br /><br /><h2 class="date-header"><span>30 Απρ 2011</span></h2> <a name="4931537777086680820"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/04/blog-post_30.html">Πρωτο-Μαγιάτικες Ευχές μ' άνθη του κήπου μου (ΝΥ)...</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-qCEFMIuoDjo/TbyymMTRiXI/AAAAAAAAA70/EASx8TFWszw/s1600/4-30-2011%2B%2BMay%2Bgarden%2Bflowers.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 284px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5601548405748894066" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-qCEFMIuoDjo/TbyymMTRiXI/AAAAAAAAA70/EASx8TFWszw/s400/4-30-2011%2B%2BMay%2Bgarden%2Bflowers.JPG" border="0" /></a> ...κι ήρθε ο Μάης, βιαστικός, κι ανήλιαγος... τ' ασθενικά του 'λιοχαμόγελα, μικρές χαρές για τους κοκκινολαίμηδες που ετοιμάζουν φωλιές πίσω, στα πυκνά κλαδιά...<br />Ζεστο-τυλιγμένα τα μικρά παιδιά ρώτησαν:<br />" - πώς είναι ο Μάης στην Ελλάδα, μαμά;<br />-Ω! γεμάτος ανθούς, πνιγμένος στα χρώματα! λιβάδια, δέντρα, αυλές..., όλα εκεί μοσχοβολούν...<br />- και, γιατί δεν πάμε εκεί να ζήσουμε; (...!!!)<br />- αχ! δεν είναι εύκολο!...<br />-...επειδή δεν έχουμε λιβάδια, δέντρα, αυλές; ...<br />-... επειδή το όνειρο διαλύεται μόλις ξυπνήσουμε, παιδιά μου...<br />- μα, εμείς περπατάμε τώρα! Δεν κοιμώμαστε!<br />-... άλλοι μας "έπιασαν στον ύπνο", παιδιά μου..., πάμε να σας δείξω τα δικά μας λουλούδια στον μικρό κήπο μας... έχει αρκετά ίδια... θα σας εξηγήσω εκεί, να πάρετε μια ιδέα...<br />- μέχρι εκεί πάει το όνειρο, μαμά;...!!!<br />-... αρκεί να υπάρχει ένας μικρός κήπος, μάτια μου, από κεί Ανθίζει το όνειρο...<br />αλλού, δεν υπάρχει ούτε κήπος... "<br />Αναστέναξαν τα μικρά παιδιά. Υγράνθηκαν τα μάτια της μάνας. Ο κρύος αέρας, ευγενικά της τα στέγνωσε πριν τα δουν τα μικρά κι αρχίσουν νέες ερωτήσεις...<br />Ο ήλιος, φάνηκε για λίγο, έσπευσε να φωτίσει το κίτρινο κλαδάκι της φορσύθιας,<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Ul_qjgQ9mnM/TbyxY6zDuDI/AAAAAAAAA7s/aMpRhJiVXlU/s1600/3-28-2010%2Bforsythia.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 311px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5601547078200440882" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Ul_qjgQ9mnM/TbyxY6zDuDI/AAAAAAAAA7s/aMpRhJiVXlU/s400/3-28-2010%2Bforsythia.JPG" border="0" /></a> γέμισε με όση λάμψη μπορούσε τους λαιμούς των υακίνθων, και μαζί με τον αέρα, άρχισε να παίζει με τα παιδιά που βάλθηκαν να μαζεύουν διάφορα πρωτόβγαλτα μαγιολούλουδα για το στεφανάκι της Πρωτομαγιάς...<br />Χαρούμενη, αθώα, γεμάτη ελπίδες η επαφή των παιδιών με την Άνοιξη!<br /><br />Εγκληματικό να τους στερείς την αγάπη για το ένειρο!<br />Βάναυσο, να τα προσγειώνεις για το ζοφερό "αύριο" όπου άλλοι, ασύδοτοι προγραμματίζουν γι' αυτά! Στην τρυφερή ηλικία, λίγα "λευκά ψέμματα" είναι απαραίτητα. Όπως το νερό στα φυτώρια, όπως το τραγούδι στις πυραλλίδες... όπως...<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-bX1BREx_zJI/TbyuC3Vm80I/AAAAAAAAA7k/tG-tPAzhhbA/s1600/4-17-2011%2B3-daff.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 293px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5601543400779608898" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-bX1BREx_zJI/TbyuC3Vm80I/AAAAAAAAA7k/tG-tPAzhhbA/s400/4-17-2011%2B3-daff.JPG" border="0" /></a> η ελπίδα ότι δεν χάθηκαν όλα, ακόμη και σε μας!<br />Καλή Πρωτομαγιά,<br />Καλό Μήνα σε όλους!<br />Πάντα με τ' όνειρο και την Αγάπη,<br />Υιώτα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-1577683195289031874?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-73932825621020082682011-05-05T02:15:00.003+03:002012-01-10T22:08:12.889+02:00Κι αυτό το βιντεάκι παλιό είναι, αλλά ανήκει <span style="font-size:180%;"><a href="http://astoriani.blogspot.com/">στην Γιώτα (την αστοριανή, που μάλλον θα έπρεπε να λέγεται ΕΛΛΗΝΙΔΑ!)</a></span> που είναι σταθερή ΑΞΙΑ!<br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/3Ax5GlcPPSc" allowfullscreen="" width="480" frameborder="0" height="390"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-7393282562102008268?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-66285494917214194112011-05-05T02:04:00.006+03:002012-01-10T22:14:07.958+02:00Ποτέ δεν είναι αργά για να αντιγράψεις <span style="font-size:180%;"><a href="http://astoriani.blogspot.com/">την Γιώτα!!!</a></span><br /><h2 class="date-header"><span>17 Απρ 2011</span></h2> <a name="8441766154521213953"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/04/blog-post_17.html">" Π Ο Ε Τ Ρ Υ Φ Ο Ρ Ο Υ Μ " Ν.Υ., σε... συνέχειες!</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-tE1uh9H2C4A/Tausk0zftsI/AAAAAAAAA5s/4A5_FdsLuyo/s1600/4-17-2011%2B4-16-11%2Bma%2Bat%2Bpoetry%2Bfor.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 400px; display: block; height: 257px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596756710587872962" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-tE1uh9H2C4A/Tausk0zftsI/AAAAAAAAA5s/4A5_FdsLuyo/s400/4-17-2011%2B4-16-11%2Bma%2Bat%2Bpoetry%2Bfor.JPG" border="0" /></a>Όταν ο καιρός "θέλει"... συμφωνεί και ο Γεραμπής! </div><br /><div align="justify">Βροχή, με καταιγίδα κι ανεμοστρόβιλο, ήταν τα προγνωστικά... Τα δρομολόγια των τρένων μειωμένα τα Σαββατο-Κύριακα, άλλωστε ποιος έχει όρεξη να τον χτυπάει η νεροποντή πάνω στην ασκέπαστη πλατφόρμα του σταθμού... Προορισμός: Νέα Υόρκη, Λέξινγκτον Άβενιου, στην κυρίως αίθουσα του Ιστορικού κτιρίου όπου χρόνια πριν είχαν τα γραφεία τους οι Επιτροπές των τριών Δυνάμεων: Πεζικού, Ναυτικού και Αεροπορίας (μετά ήταν και η ειδική δύναμη των "Μαρίνζ") .... Στο πρώτο πάτωμα είναι τώρα οι αίθουσες Λογοτεχνίας και Καλών Τεχνών, οι τοίχοι, φορτωμένοι με προσωπικότητες που δεν υπάρχουν πλέον αναμεταξύ μας... Περιμένοντας λοιπόν και τον αργοπορημένο Διευθυντή, ανοίξαμε "πηγαδάκια" όπου διαπιστώσαμε ότι δύο από τους τέσσαρες (30' ο καθένας είχε στη διάθεσή του να διαβάσει ποίηση...) ειδοποίησαν ότι δεν θα τα καταφέρουν... Τί σήμαινε αυτό για μένα; Με αλφαβητική σειρά, ήμουν στο τέλος, μα μια με τη δικαιολογία της απόστασης: Νέα Υόρκη-Λονγκ Άιλαντ, με το ότι αν αργούσαμε περισσότερο, θα μας χρέωνε πολύ το πάρκινγ στο ισόγειο, δυο τετράγωνα πιο πέρα..., αποφασίσαμε να ... ρωτήσουμε τον κ. Διευθυντή να με βάλει πρώτη!!!!!!!!! Τι γλυκιά ευκαιρία! Κρυφή χαρά μέσα μου...!!! Καταλαβαίνετε!</div><br /><br /><div align="justify">Η καθιερωμένη Κλασσική μουσική στο φόρτε της, από την Ζωρζέτ και τον Μαρκ ( είχε λάβει μέρος χρόνια πριν και στη μουσική επένδυση ενός δικού μου έργου, στην Αστόρια!)</div><br /><br /><div align="justify">Ο καλόδεκτος Διευθυντής του Πόετρυ Φόρουμ, Ντάνιελ Φερνάντεζ ( πολυσχιδής Καθηγητής, με επτά γλώσσες στο ενεργητικό του, τώρα μαθαίνει Αρχαία Ελληνικά!!!) παρουσίασε τον Κύριο Ομιλητή : Τζέιμς Ντι Φορτίνι ( αυτός κι αν είναι! Έχει πάρει "Πι-Έιτς-Ντι" στην Αρχαία Ελληνική!!!!!! εκτός από την υπόλοιπη γλωσσομάθειά του), η διατριβή του ήταν γύρω από τους Σουμέριους, τρία κοινωνικά ποιήματα τεσσάρων χιλιάδων-τριακοσίων ετών!!!, κυρίως από Ιέρειες-ποιήτριες... και συνέδεσε την τότε εποχή με την σημερινή, ΔΙΟΤΙ </div><br /><div align="justify">-όπως είπε: </div><br /><div align="justify">Ποίηση και Δύναμη (χρηματική) είναι ενέργεια, καταχώρηση και μνήμη...!!!</div><br /><div align="justify">ΓΙΑΤΙ σας τα αναφέρω αυτά;</div><br /><div align="justify">ΔΙΟΤΙ, είχα ετοιμάσει -χρονομετρήσει- πέντε ποιήματα (στην αγγλική φυσικά, και με λίγες απλές επεξηγήσεις...) τώρα όμως που ο Τζέιμς Ντι Μ. είχε μπει για καλά σε θρησκεία-πολιτική-σύγκριση με τον παρόντα χρόνο....</div><br /><div align="justify">άρπαξα την ευκαιρία από τα ...κέρατα διότι είχα ποιήματα για τη Σαπφώ, για τη Μελίνα Μερκούρη, για την Κύπρο, για τον Αλ।Παπαδιαμάντη... </div><br /><div align="justify">και:</div><br /><div align="justify">Αφού με παρουσίασε με τα καλύτερα λόγια ο κ. Φερνάντεζ </div><br /><div align="justify">"-για χρόνια μέλος, μεταφράστρια ποίησης άλλων μελών όπως η Βιργίνια Μπαγκλιόρε, ο Μόσες, η Υιουτζίν, κ.α. αναφέρθηκε και το βιογραφικό κ.λ.π. ... είχα και αρκετά βιβλία μαζί μου μαζί με παλαιότερες μεγενθυμένες φωτογραφίες)</div><br /><div align="justify">ζήτησα ευγενικά από το ακροατήριο </div><br /><div align="justify">να με θυμάται από τα θέματα που θα παρουσίαζα και όχι από την... ελληνο-αμερικάνικη προφορά μου!!!!!!!</div><br /><br /><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-sMGpCUbpXjc/TausWRDZRyI/AAAAAAAAA5k/6cNZ2jMIdFc/s1600/4-17-2011%2Bdaniel%2Bf%252Cj.%2Bdifortini.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 296px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596756460472715042" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-sMGpCUbpXjc/TausWRDZRyI/AAAAAAAAA5k/6cNZ2jMIdFc/s400/4-17-2011%2Bdaniel%2Bf%252Cj.%2Bdifortini.JPG" border="0" /></a> Άρχισα, λοιπόν, από το χαρούμενο οικογενειακό γεγονός του εγγονού, διότι για μένα:</div><br /><div align="justify">η οικογένεια έρχεται πρώτη ενώ τα υπόλοιπα ακολουθούν... Κάτω από τη φωτογραφία, θα σας βάλω το ποίημα και στις δύο γλώσσες, και η ...συνέχεια; σε άλλη ανάρτηση!</div><br /><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-2foBVzvcc3s/TausD2uTHRI/AAAAAAAAA5c/0lYUwFjoHU0/s1600/4-17-2011%2Bbaby%2B3days%2Bold.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 325px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596756144167263506" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-2foBVzvcc3s/TausD2uTHRI/AAAAAAAAA5c/0lYUwFjoHU0/s400/4-17-2011%2Bbaby%2B3days%2Bold.JPG" border="0" /></a><br /><div>ΚΑΠΟΤΕ</div><br /><div>Κάποτε, θα θυμάσαι ότι ήμουν εκεί, όταν έβαζες σε νότες τους άχρωμους ήχους σου!</div><br /><div>Κοντά σου, όταν αγγίζοντα σε, κατέγραφα τον πρωταρχικό χορό σου στη καρδιά και στη </div><br /><div>μνήμη μου. Όταν, προσεχτικά άλλαζες θέση ψαχουλεύοντας τους υδάτινους τοίχους που σε προστάτευαν, λες κι ήσουν δελφίνι πρωτόπιαστο, ακόμα δεμένος με το λώρο που σε τάιζε προσμονή και αγάπη, ήμουν εκεί!</div><br /><div>Ανίδεος, σ' ένα κόσμο σκληρό, γεμάτο οδυνηρές αντιθέσεις, τρέμαμε μήπως αισθανθείς τον φόβο μας, και τρομάξεις...</div><br /><div>Για σένα, έπρεπε να είναι όλα αρμονικά, λαμπερά, καλο-χτισμένα।</div><br /><div>Για μας, ήταν το βαρύ τίμημα της ανώδυνης ενημέρωσης, της προσεχτικής μεταβίβασης τραγικών γεγονότων...</div><br /><div>Για σένα, κεραυνοί δεν υπήρχαν, οι βροχές ήταν ευλογημένες, οι δε, σεισμοί; Ήταν πολύ μακριά για να αισθανθείς την ανυπολόγηστη καταστροφή που επέφεραν...</div><br /><div>Κάποτε, να θυμάσαι το χέρι μου, πάνω στη γαστέρα της μανούλας που σε κρατούσε, </div><br /><div>είχε το ειδικό βάρος της στοργής και </div><br /><div>το βελούδινο άγγιγμα της αγάπης।</div><br /><div>Κάποτε, όπου εσύ κι εγώ είμαστε ένα!</div><br /><br /><div><span style="color: rgb(255, 0, 0);">****** (Φοβάμαι την ειδοποίηση του κομπιούτερ... θα συνεχίσω στην επομένη!)**********</span></div><br /><div>ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, ΦΙΛΕΣ και ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ,</div><br /><div>για ένα καλό ΠΑΣΧΑ!</div><br /><div>Σας φιλούμε,</div><br /><div>πάντα με αγάπη,</div><br /><div>Υιώτα<br /><br /><h2 class="date-header"><span>18 Απρ 2011</span></h2> <a name="4722725485072823908"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/04/blog-post_18.html">Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η, Ν.Υ. και ... Κόκκινες Καμέλιες!</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-xtdGTE82WDE/Ta0klCPs-6I/AAAAAAAAA6s/3Y-vnydRXYY/s1600/4-18-2011%2Bred%2Bcamelias.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 340px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597170130567887778" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-xtdGTE82WDE/Ta0klCPs-6I/AAAAAAAAA6s/3Y-vnydRXYY/s400/4-18-2011%2Bred%2Bcamelias.JPG" border="0" /></a> Το χρώμα του "Πάθους" για όλους σας, με την αγάπη μου! <a href="http://1.bp.blogspot.com/-051RK77xRz0/Ta0kQHKFwQI/AAAAAAAAA6k/xTXigxA68Ng/s1600/4-17-2011%2B4-16-11%2Bma-poetry%2Bforum.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 270px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597169771109269762" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-051RK77xRz0/Ta0kQHKFwQI/AAAAAAAAA6k/xTXigxA68Ng/s400/4-17-2011%2B4-16-11%2Bma-poetry%2Bforum.JPG" border="0" /></a>Ξεκινώντας τον ..."μαραθώνιο"<br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-mnSt4CMNURM/Ta0j8Byz62I/AAAAAAAAA6c/dSxAt2nkacM/s1600/4-17-2011%2Bdaniel%2Bf%252Cj.%2Bdifortini.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 296px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597169426072071010" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-mnSt4CMNURM/Ta0j8Byz62I/AAAAAAAAA6c/dSxAt2nkacM/s400/4-17-2011%2Bdaniel%2Bf%252Cj.%2Bdifortini.JPG" border="0" /></a>Επάνω, ο Ντάνιελ Φερνάντεζ,</div><br />και κάτω, ο Τζέιμς Ντι Μαρτίνι<br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-_zzmLMzYmRI/Ta0jdQlRErI/AAAAAAAAA6U/hm7bOI2SGFY/s1600/4-17-2011%2Bbaby%2B3days%2Bold.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 325px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597168897465848498" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-_zzmLMzYmRI/Ta0jdQlRErI/AAAAAAAAA6U/hm7bOI2SGFY/s400/4-17-2011%2Bbaby%2B3days%2Bold.JPG" border="0" /></a>Εδώ; Τριών ημερών, καλοσώρισμα στο σπίτι του!!!</div><br /><br /><div>«Π Ρ Ο Κ Λ Η Σ Η» και Κόκκινες Καμέλιες !</div><br /><div>Φίλες και Φίλοι αγαπημένοι, Καλή Εβδομάδα! Είθε η Ανάσταση του Θεανθρώπου να γίνει σύντομα ποθητή, θετική ενέργεια στη ζωή μας! Είθε να συμβάλλουμε κι εμείς σ’ αυτή τη διαδικασία, κοιτάζοντας νηφάλιοι στο Φως! Μιας και σας έχω αφήσει με λίγη καθυστέρηση στα νέα του … Σαββάτου, δεκαέξι του Απρίλη, και του… Λαζάρου!, στην Παρουσίαση του Πόετρυ Φόρουμ (μεγέθυνση στο μπλε Πρόγραμμα, στο προηγούμενο, θα σας βοηθήσει για την όλη εντύπωση…) πάρτε καρέκλα να τα πούμε! Η Κατερίνα μας, έτυχε κι ανέφερε ότι «ΕΧΑΣΑ» τα όσα είχα αναρτήσει την Κυριακή, με φωτογραφίες, ενθουσιασμό και …πατριωτισμό(!) πολύ, εξ αιτίας του Κομπιούτερ: Αυτό είναι που μετράει σε μας τους «έξ΄από δω» - συγγνώμη, μέρες που μ’ έπιασε το χιουμοριστικό μου!- είναι, λοιπόν, φορές που άλλα σχεδιάζεις κι άλλα έρχονται। Αν δε, κι ο άγριος καιρός συμβάλλει (!), τότε όλα παίρνουν ευνοϊκή τροπή για κείνον που είναι έτοιμος! Κι ήμουν πανέτοιμη, με τα βιβλία της δεκαετίας, με τα ποιήματα χρονομετρημένα, με άλλα στην «άκρη» σε περίπτωση που θα μου ζητούσαν περισσότερα (γίνεται κι αυτό)… βλέπετε, το ακροατήριο μερικές φορές «εντυπωσιάζεται» με το …βιογραφικό, βραβεία, διγλωσσία… και τον αδιόρθωτο ελαφρύ «αυτοσαρκασμό» που ξεπετάγεται εκεί που δεν τον περιμένεις, ειδικά όταν δεν ακολουθώ τα «χαρτιά» και μιλάω από μνήμης… Ο καιρός, ήταν με το μέρος μου, αφού από τους τέσσαρις ποιητές-μέλη του μήνα, (μισή ώρα ο καθένας μας), οι δύο ακύρωσαν! Και μείναμε δύο! Όμως ο χρόνος, χρόνος! Ένα Σάββατο κάθε μήνα, λογοτεχνική απόλαυση। Η κλασσική μουσική (δέστε το πρόγραμμα) από την Ζωρζέτ και μετά από τον Μαρκ (τον οποίο μερικά χρόνια πριν είχα καλέσει και στην Αστόρια, σε παρουσίαση έργου μου), είχαν τον καθιερωμένο δικό τους χρόνο. (επιπλέον, Στη καρδιά της Νέας Υόρκης, το παρκάρισμα είναι μεγάλη τύχη, άρα, πηγαίνεις σε γκαράζ και δεν έχεις έγνοια παρά να πληρώσεις στο τέλος. Δηλώσαμε τρεις ώρες. Με τις καθυστερήσεις κ.λ.π., τρία τέταρτα είχαν φύγει στο «πι και φι॥» , άρα…) Ο κύριος ομιλητής, Τζέιμς Ντι Μαρτίνι, καθηγητής και με τρία Πι-Ειτς-Ντι , το ένα στην Αρχαία Γλώσσα μας, παρακαλώ, έκανε διατριβή για τους Σουμέριους , για τα τρία φημισμένα ποιήματα θρησκευτικο-πολιτικού περιεχομένου από δύο επιφανείς γυναίκες-ιέρειες κ.λ.π., 4300 χρόνια πριν, συγκρίνοντας τα με σημερινές καταστάσεις…, όπου είπε: «-…όταν η ποίηση δένεται με το χρήμα, γίνεται δύναμη, γίνεται ενέργεια, γραφή, διάρκεια, ζωντανή μνήμη και αλλαγή στην ιστορία του κόσμου…!!!» Να, λοιπόν, πώς ο ॥καιρός βοήθησε εμένα και πήρα το χρόνο κάποιου απόντος… η δε ομιλία του Τζέιμς Ντι Μαρτίνι, μου άναψε τα «λαμπάκια», και τα υπόλοιπα θέαμα!!! Με παρουσίασε ο επτά-γλωσσος (!) καθηγητής Ντάνιελ Φερνάντεζ, που τώρα μαθαίνει κι αρχαία ελληνικά να εντρυφήσει στον Πλάτωνα, έχουν δε και οι δυο παρουσιάσει και θεατρικά με θέματα ελληνικής τραγωδίας σε σκηνικές παρουσιάσεις κατά το παρελθόν, διευκρίνισε ότι γεννήθηκα πλάι στον ποταμό Σελινούντα , της Αρχαίας Ελίκης, που βυθίστηκε το 373 π.Χ…., αναφέρθηκε σε μεταφράσεις μου σε ποίηση της Βιρτζίνιας Μπαγκλιόρε, Άλφρεντ Ντορν, Τζ. Μόσες, της Γιουτζίν, κ.α.) ρόδισαν τα …μαγουλά μου,… και «…ελπίζω να με θυμάστε για την εργασία μου, τους είπα, κι όχι για την… ελληνο-αγγλική» προφορά μου!!! Η ευνοϊκή ατμόσφαιρα ήταν ήδη έτοιμη…. Γενικά, είχα να διαβάσω σαν πρόλογο, ένα ποίημα για το νεογέννητο της οικογενείας μας, (για μένα η οικογένεια είναι Πρώτη) , και μετά ποίηση, : 1) για την αηδονόλαλη Σαπφώ, απόσπασμα από το θεατρικό «Σαπφώ, η Λέσβια Ιέρεια της Αγάπης», 2) για τη λαμπερή Μελίνα Μερκούρη, 3) για την Κερύνεια (Κύπρου, διότι έχουμε κι εμείς, στην επαρχία Καλαβρύτων και Αιγιαλείας…) απόσπασμα από το «Κερύνεια Δάκρυα», 4) για τον «΄Εκτο Κύκλο» (ολυμπιακοί 2004), 5) ποίημα στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, κι αν είχα χρόνο (!!!) ν’ αναφερθώ στον Ελύτη κ.λ.π. Το «πατριωτικό μου» δεν είναι για τα ποιήματα, τα οποία θα σας δώσω αργότερα, Είναι για το πάθος που συνέχισα μετά από κάθε ποίημα: </div><br /><div>Αγαπημένοι μου,</div><br /><div>κυριολεκτικά αγωνίστηκα να κάνω αυτή την ανάρτηση! Με την "ψυχή στο στόμα" να μη τα χάσω πάλι... (ας είναι καλά ο Γαβρίλης μας, στο Πυλαρος, που μιλήσαμε στο "πώς"),</div><br /><div>θα επανέλθω σύντομα...</div><br /><div>Σας φιλώ </div><br /><div>πάντα με αγάπη κι εκτίμηση,</div><br /><div>Υιώτα<br /><br /><h2 class="date-header"><span>20 Απρ 2011</span></h2> <a name="4459118906282746716"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/04/blog-post_20.html">"...Πρόσκληση, Ν. Υόρκη... καμέλια και παγώνι..."</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-QGaQqkgdnxY/Ta-wj9LIK4I/AAAAAAAAA7M/bJVsmeHCX0Q/s1600/4-21-2011%2Bcamelia-pagwni%2B19%2Bapr.11.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 400px; display: block; height: 252px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597886993607961474" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-QGaQqkgdnxY/Ta-wj9LIK4I/AAAAAAAAA7M/bJVsmeHCX0Q/s400/4-21-2011%2Bcamelia-pagwni%2B19%2Bapr.11.JPG" border="0" /></a><span style="font-size:180%;"> Φίλες και Φίλοι, Αγαπημένοι μου,<br />Σαν το πάθος που μειώνεται όταν περάσει η πρώτη ευχαρίστηση επιτυχημένης αποστολής,</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:180%;">σαν την πύρινη καμέλια που χάνει τη φλόγα της,</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:180%;">σαν το παγώνι που ανοίγει τα φτερά του,</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:180%;">σε στιγμιαία, προσωρινή ευτυχία </span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">και μετά </span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">η σκληρή πραγματικότητα της ζωής την μετατρέπει</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">στην προηγούμενη υφέρπουσα κατάσταση της ανησυχίας </span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">για το Αύριο...,</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">σαν την κραυγή του παγωνιού που κοιτάζει προς τα κάτω και βλέπει τα "άσχημα" πόδια του...</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">κάπως έτσι μεταβάλλεται εκείνη η ευφορία... στο Πόετρυ Φόρουμ, Νέα Υόρκη...</span></div><br /><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Jio5ojz6CJo/Ta-wIibeLcI/AAAAAAAAA7E/wpdqPnsyUaw/s1600/4-17-2011%2B4-16-11%2Bma%2Bat%2Bpoetry%2Bfor.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 400px; display: block; height: 257px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597886522572287426" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-Jio5ojz6CJo/Ta-wIibeLcI/AAAAAAAAA7E/wpdqPnsyUaw/s400/4-17-2011%2B4-16-11%2Bma%2Bat%2Bpoetry%2Bfor.JPG" border="0" /></a> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Ευτυχώς, η κοντινή μας ευτυχία είναι προσιτή και την απολαμβάνουμε!</span></div><br /><p><a href="http://2.bp.blogspot.com/-2KgdCzrn0AA/Ta-vx-6R-4I/AAAAAAAAA68/Y6ls7J1v1nM/s1600/4-17-2011%2Bp-j%252Cjim-yiota.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 356px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597886135080713090" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-2KgdCzrn0AA/Ta-vx-6R-4I/AAAAAAAAA68/Y6ls7J1v1nM/s400/4-17-2011%2Bp-j%252Cjim-yiota.JPG" border="0" />Να,</a> λοιπόν το ποίημα που έγραψα την τρίτη μέρα για το μωρό ΜΑΣ! (φυσικά, με τα απαραίτητα γλυκά σχόλια και με φωτογραφίες, όπως με φωτογραφίες και βιβλία πλαισίωσα και τα επόμενα ποιήματα... απαραίτητο το Πάθος, κι η περηφάνεια για την καταγωγή μου!!!)<br /></p><br /><p><span style="font-size:180%;">ΚΑΠΟΤΕ<br />Κάποτε, θα θυμάσαι ότι ήμουν εκεί, όταν έβαζες σε νότες τους άχρωμους ήχους σου. Κοντά σου, όταν αγγίζοντας σε, κατέγραφα τον πρωταρχικό σου χορό στη καρδιά και στη μνήμη μου. Όταν, προσεκτικά γύριζες θέση, ψαχουλεύοντας τους υδάτινους τοίχους που σε προστάτευαν, λες και ήσουν δελφίνι πρωτογέννητο, ακόμη δεμένος με τον λώρο που σε τάιζε προσμονή κι αγάπη, ήμουν εκεί। </span></p><span style="font-size:180%;"><br /></span><p><span style="font-size:180%;">Ανίδεος, σ’ ένα κόσμο σκληρό, γεμάτο οδυνηρές αντιθέσεις, τρέμαμε μήπως αισθανθείς το φόβο μας και τρομάξεις… Για σένα, όλα έπρεπε να είναι αρμονικά, λαμπερά, καλο-χτισμένα! Για μας, ήταν το βαρύ τίμημα της ανώδυνης ενημέρωσης, της προσεχτικής μεταβίβασης τραγικών γεγονότων … Για σένα, κεραυνοί δεν υπήρχαν, οι βροχές ήταν ευλογημένες, οι δε, σεισμοί; Ήταν πολύ μακριά για να αισθανθείς την ανυπολόγιστη καταστροφή που επέφεραν…<br />Κάποτε, θα θυμάσαι ότι το χέρι μου, πάνω από την γαστέρα που σε κρατούσε, είχε το ειδικό βάρος της στοργής και το βελούδινο άγγιγμα της αγάπης।</span></p><span style="font-size:180%;"><br /></span><p><span style="font-size:180%;">Κάποτε, όπου εσύ κι εγώ, είμαστε ένα! </span></p><br /><p>===================================================================</p><br /><p><span style="font-weight: bold;">Στη ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ</span><br /><span style="font-weight: bold;">Η Αθήνα, σου έδωσε την φλόγα της</span><br /><span style="font-weight: bold;">κι εσύ, γοητεία την έκανες, κι έρωτα.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Η Ελλάδα, σου χάρισε τους μύθους της</span><br /><span style="font-weight: bold;">κι εσύ, λαμπερό στεφάνι τους φόρεσες.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Με την φωνή σου, όπου ιέρεια θύμιζε</span><br /><span style="font-weight: bold;">σε χορικό αρχαίο, ζωντάνευες</span><br /><span style="font-weight: bold;">τα μαρμαρόκτιστα θέατρα.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Με το πάθος σου, τα κλεμμένα μας μάρμαρα,</span><br /><span style="font-weight: bold;">ζωή απέκτησαν και πόθο!</span><br /><span style="font-weight: bold;">Το γνήσιο δάκρυ σου,</span><br /><span style="font-weight: bold;">διαμάντι που κύλησε στην καρδιά του κόσμου.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ο Παρθενώνας, λαχτάρησε στο δικό σου όραμα.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Οι Θεοί, το τραπέζι ξανάστρωσαν,</span><br /><span style="font-weight: bold;">πανέτοιμο για της μεγάλης επιστροφής την ώρα.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Δυναμικός ο αγώνας σου.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Η έλλειψή σου, κεραυνός τρανταχτός,</span><br /><span style="font-weight: bold;">σ’ ανθισμένα όνειρα.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Η παρουσία σου, φωτεινή αστραπή στην Ιστορία.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Στο μέγα πάθος σου, ένα μόνο ξέχασες:</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Η ψεύτικη Μακεδονία ήταν επικίνδυνα κοντά,</span><br /><span style="font-weight: bold;">κι εσύ, ψηλά κοιτάζοντας,</span><br /><span style="font-weight: bold;">ασυλλόγιστα, την προσπέρασες!</span><br /><span style="font-weight: bold;">και τώρα παράσιτο μένει σαν βέλος βουτηγμένο</span><br /><span style="font-weight: bold;">στο κώνειο, καρφωμένο στον περήφανο νου και</span><br /><span style="font-weight: bold;">την καρδιά, την ευαίσθητη!</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Η επεξήγηση; Ξιφομαχία! Ειδικά όταν μέσα από το ακροατήριο ξεπετάχτηκαν για να διαφωνήσουν για το όνομα της "ΨΕΥΤΙΚΗς ΜΑΚΕΔΟΝΊΑς!" ΔΕΝ είχαν ιδέα για τα του ΤΙΤΟ, την αδιαφορία των πολιτικών μας που ακόμη πιστεύουν ότι πρέπει το θέμα να τακτοποιηθεί με την... λογική! κ.λ.π.</span></p><br /><p style="color: rgb(255, 0, 0);">ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΣΑΠΦΩ (από το Θεατρικό: Σαπφώ, η Λέσβια Ιέρεια της Αγάπης)<br />-Αέρινη, σαν τον βοριά που μόλις ξύπνησε,<br />αλαφρο-περπατώντας κατεβαίνει τα πέτρινα σκαλιά<br />η Σαπφώ, για τ’ ακριβό ακρογιάλι.<br />Την Λύρα έχει αγκαλιά, σαν στη καρδιά η αγάπη.<br />Έχει στολίσει τα μαλλιά με ανθισμένη πασχαλιά<br />κι οι βόστρυχοι χοροπηδούν στο χρυσαφί του ήλιου.<br />Έχει τα μάτια σκοτεινά με αποχρώσεις νύχτας<br />κι άσβεστο πάθος για το φως.<br />Όνειρα ταξιδεύουν γι’ άλλους κόσμους, άγνωστους,<br />μυστηριώδους τόλμης πέραν του μεταξένιου<br />ορίζοντα, στο βάθος του Αιγαίου.<br />Σαν μίσχος αγριόκρινου σε πάλλευκη εσθήτα,<br />εξαίσιο ύμνο, πύρινο, γράφει της Αφροδίτης.<br />Τον τραγουδά ευλαβικά στων αηδονιών τις τρίλιες.<br />Η αγαπημένη λύρα της, τους ήχους ζωντανεύει κι από ψηλά,<br />χαμόγελα γλυκά ο Αποσπερίτης!<br />(-Φωνή και λύρα, χάρμα αισθήσεων, σώμα Ένα!)<br />Με του βοριά το θρόισμα η πάγκαλη Αφροδίτη<br />χάδι ελαφρό απέθεσε στης Σάφως τ’ άξια χέρια.<br />Το πρόσωπό της άγγιξε, τα τρυφερά της χείλη,<br />κι αγκάλιασε την εκλεκτή, αηδονόλαλη γυναίκα,<br />μιας κι άλλη δεν ετόλμησε Ύμνο ευσεβή, πανώριο,<br />στον ιερό της το ναό με δέος ν’ απαγγείλει!<br /><br />Το βράδυ εκείνο σάστισαν τα φτερωτά του δάσους.<br />Τα κυπαρίσσια έγειραν ν’ αφουγκραστούν.<br />Οι γλάροι, δίπλωσαν τις φτερούγες τους<br />κι αφέθηκαν στο κύμα να τους λικνίζει στοργικά…<br />Ω! Τι στιγμή μεγάλη! Αυτή η γυναίκα, η θνητή,<br />Σαπφώ, της Λέσβου η κόρη, Δεκάτη Μούσα έγινε!<br />Των γυναικών η Πρώτη!<br />( Εδώ κι αν έγινε το "σώσε"!!!!!!!! Ένα πανέμορφο νησί να "ντρέπεται" για το όνομά του, αφού το εκμεταλλεύτηκε ασύστολα τον τελευταίο αιώνα το ...τρίτο φύλο για να κατοχυρώσει νομικά συμβίωση κ.λ.π.! Άποψή μου, κόκκινο πανί...)</p><br /><p><span style="font-size:130%;">Ο ΚΟΣΜΟΚΑΛΟΓΕΡΟΣ της ΣΚΙΑΘΟΥ<br />(στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, 03/04/1851 το 01/03/1911)<br />Συχνά μας επισκέπτεται ο «Άγιος των Γραμμάτων», ο «Κοσμοκαλόγερος», μετάληψη σαν θέλουμε να λάβουμε στο Όρος της Αλήθειας। Κι είναι στις μέρες μας στρυφνός, μα οξυδερκής, ατόφιος, ανθρώπινος, πάντα πιστός, σωστό παπαδοπαίδι! Το χρήμα δεν τ’ αγάπησε, κοιλιόδουλος δεν ήταν। Η ζωή του; πάντα μέτρια, ντυμένη με σεμνότητα στα πλούτη του μυαλού του. Μοναδική ευφορία του, ένα τσιγάρο, ένα κρασί, κρυφή του αιμοδοσία. Στο νου του, βρύση αστείρευτη τα βάσανα ανθρώπων με λιγοστά υπάρχοντα. Ο Άγιος του «δώστε» κι ας μη λάβετε ποτέ… και να που τα γραπτά του, μιας εποχής όχι μακριά από αυτήν που ζούμε! Σ’ αυτές τις λίγες λέξεις, απλές, μ’ ευγνωμοσύνη, ένα θα πω: -Σ’ ευχαριστώ,! Ευχαριστώ σε που’γραψες στην άφθαρτη Αλήθεια! </span></p><br /><p>(<span style="color: rgb(51, 51, 255);">... κι εδώ, ΤΕΛΕΙΩΝΟΝΤΑΣ, επεξήγησα λέξεις που συναντούνται και στην αγγλική... όπως κι αναφέρθηκα στην Αρχαία Ελίκη... στους δύο Νομπελίστες μας ... στα όνειρα των αθλητών και της νεολαίας</span> (από το θεατρικό κατά τους Ολυμπιακούς του δύο χιλιάδες τέσσερα... σας προανέφερα για τα βιβλία που είχα μαζί μου...)</p><br /><p style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">...κάθε "θαύμα", τρεις ημέρες... Πάλι καλά, που βοήθησε η θύελλα!</span></p><br /><p style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Θα μου πείτε: ΠΟΙΟΣ νοιάζετε! ο καθένας γυρίζει στο καβούκι του...!!!</span></p><br /><p style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Έτσι είναι! Έτσι γυρίζει ο τροχός... η ζωή ίδια είναι... με μικροαλλαγές! </span></p><br /><p style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Εμείς ΔΕΝ το ανεχόμαστε, αγανακτούμε, υποφέρουμε... λες και κάναμε συμβόλαιο ευμάρειας μαζί της, την στιγμή που γεννηθήκαμε!!! </span></p><br /><p><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Αν, Φίλες και Φίλοι μου, αυτά τα θεωρείτε "αμπελοφιλοσοφίες..." που έλεγε και ον πατέρας μου... τόσα δύναμαι, τόσα κάνω! Πάλι καλά! Μπορούσε να είχα γεννηθεί ..."μπούφος"!!!!!!!!!!!!!!!!!! με φαντάζεσθε;;;;;;;;;;;;;;;;</span></p><br /><p><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Αύριο, με Υγεία! Μεθαύριο, αναθεώρηση στις ενοχές μας...</span></p><br /><p><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Πολύ κοντά είναι η Ανάσταση! Άραγε, είμαστε έτοιμοι γι αυτήν την ΑΝΑΤΑΣΗ;</span></p><br /><p><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Με τις ευχές μας, σε όλους εσάς,</span></p><br /><p><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Πάντα με Αγάπη,</span></p><br /><p><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Υιώτα</span></p><br /></div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-6628549491721419411?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-42056413682291227462011-05-05T02:02:00.001+03:002011-05-05T02:04:08.461+03:00<h2 class="date-header"><span>14 Απρ 2011</span></h2> <a name="4833395156138142221"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/04/blog-post_14.html">Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η : ... με λιακάδα ή με βροχή... το Σαββάτο θα 'μαι εκεί!!!</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-XDGf0Emi_bo/TafMASTT-CI/AAAAAAAAA48/d3ZC34yhSt0/s1600/4-15-2011%2B04-16-11%2Bpoetry%2Bforum.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 278px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595665367316035618" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-XDGf0Emi_bo/TafMASTT-CI/AAAAAAAAA48/d3ZC34yhSt0/s400/4-15-2011%2B04-16-11%2Bpoetry%2Bforum.JPG" border="0" /></a><span style="font-size: 180%;"> <strong><em><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ !</span></em></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-size: 180%;"><strong><em><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Σε όλες κι όλους τους Φίλους της καρδιάς και του νου...</span></em></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-size: 180%;"><strong><em><span style="color: rgb(0, 0, 153);">χαρά μου να είστε εκεί:</span></em></strong></span></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(0, 0, 153);">στο ιστορικό κτίριο της Λέσχης των τριών Δυνάμεων </span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(0, 0, 153);">(Λέξινγτον 'Αβενιου, Νέα Υόρκη, Ν.Υ.</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(0, 0, 153);">δείτε το πρόγραμμα)</span></em></strong></div><br /><div align="center"><span style="font-size: 180%;"><strong><em><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Σάββατο, δεκαέξι του Απρίλη, ώρα δύο απογευματινή. Υγ.: Μόνο στην Αγγλική!!!</span></em></strong></span></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-qzK_SZMb24g/TafKXSzXIhI/AAAAAAAAA40/kxc6-znZXGU/s1600/4-15-2011%2Bflyer%2Bpoetry%2Bforum.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 307px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595663563564196370" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-qzK_SZMb24g/TafKXSzXIhI/AAAAAAAAA40/kxc6-znZXGU/s400/4-15-2011%2Bflyer%2Bpoetry%2Bforum.JPG" border="0" /></a><span style="font-size: 180%;"> <span style="color: rgb(204, 0, 0);"><strong><em>Γνωρίζω ότι δεν είναι δυνατόν!!! μα αυτό δεν έχει τόση σημασία... αρκεί μια κάποια στιγμή, κατά τις δέκα, να στείλετε μια μικρή σκέψη... θα την καταλάβω!</em></strong></span></span><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(102, 0, 204);">Να έχετε ένα καλό Σαββατο-Κύριακο.</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(102, 0, 204);">Πάντα με την αγάπη μου,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(102, 0, 204);">Υιώτα</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-4205641368229122746?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-2096061416856247962011-03-31T20:47:00.004+03:002011-03-31T20:55:42.316+03:00<h2 class="date-header"><span>28 Μαρ 2011</span></h2> <div class="post hentry"> <a name="9193705150231703849"></a> <h3 class="post-title entry-title"> Καλημέρα Άνοιξη, Καλημέρα Κόσμε... </h3> <div class="post-header"> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-9193705150231703849"> <div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span></em></strong><a href="http://4.bp.blogspot.com/-JkKtNdPphyk/TZFiOxoRdWI/AAAAAAAAA28/vmwxn7itvZc/s1600/3-29-2011%2BMarch%2B28%2B.11%2BBaby%2521%2521%2521%2521%2521%2521%2521.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 400px; display: block; height: 266px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589356618523440482" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-JkKtNdPphyk/TZFiOxoRdWI/AAAAAAAAA28/vmwxn7itvZc/s400/3-29-2011%2BMarch%2B28%2B.11%2BBaby%2521%2521%2521%2521%2521%2521%2521.JPG" border="0" /></a><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size: 180%;">Φίλες </span>και <span style="font-size: 180%;">Φίλοι</span></span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size: 180%;">της γιαγιάς μου, αγαπημένοι:</span></span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(204, 0, 0);">Καλώς σας αντάμωσα!</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(204, 0, 0);">Με το ...δεξί μου χεράκι</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(204, 0, 0);">σας εύχομαι τρία καλά:</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(204, 0, 0);">Υγεία, Ειρήνη,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(204, 0, 0);">και Αγάπη!</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(204, 0, 0);">Σας δίνω το πρώτο μου φιλάκι,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(204, 0, 0);">και θα ... επανέλθουμε!</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong>(Δια του λόγου το... αληθές!!!</strong></div><br /><div align="center"><strong>είκοσι οκτώ Μαρτίου, ε.ε.)</strong></div><br /><div align="center"><strong>Οι ευτυχισμένοι</strong></div><br /><div align="center"><strong>Γιώτα και Δημήτρης</strong></div><br /><p><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size: 180%;"></span></span></em></strong></p><br /><p><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-size: 180%;"></span></span></em></strong></p><strong><em><br /></em></strong><strong><em></em></strong><br /> </div> <div class="post-footer"> <div class="post-footer-line post-footer-line-1"><span class="post-author vcard"> Αναρτήθηκε από την <span class="fn">Αστοριανή</span> </span> <span class="post-timestamp"> στις <a class="timestamp-link" href="http://astoriani.blogspot.com/2011/03/blog-post_28.html" rel="bookmark" title="permanent link"><abbr class="published" title="2011-03-28T21:25:00-07:00">9:25 μ.μ.</abbr></a> </span> <span class="post-comment-link"> </span> <span class="post-icons"> <span class="item-control blog-admin pid-390401254"> <a href="post-edit.g?blogID=962519647764746970&amp;postID=9193705150231703849" title="Επεξεργασία ανάρτησης"> <img alt="" class="icon-action" src="http://img2.blogblog.com/img/icon18_edit_allbkg.gif" width="18" height="18" /> </a> </span> </span> </div> </div> </div> <a name="comments"></a> <h4> 12 ΣΧΟΛΙΑΣΑΝ: </h4> <dl class="avatar-comment-indent" id="comments-block"><dt class="comment-author " id="c7875298778969290404"> <a name="c7875298778969290404"></a> <div class="avatar-image-container vcard"><span dir="ltr"><a href="profile/09377927754911391937" rel="nofollow" class="avatar-hovercard" id="av-0-09377927754911391937"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_LWRu7__Xwsg/Sw1hYXGTgiI/AAAAAAAAGkw/-3A2mfF-msE/S45/%25CE%2595%25CE%25A1%25CE%2599%25CE%259A%2B3.jpg" alt="" class="delayLoad" style="" longdesc="http://4.bp.blogspot.com/_LWRu7__Xwsg/Sw1hYXGTgiI/AAAAAAAAGkw/-3A2mfF-msE/S45/%25CE%2595%25CE%25A1%25CE%2599%25CE%259A%2B3.jpg" title="ΔΥΣΠΙΣΤΟΣ" width="35" height="35" /> <noscript><img src="http://4.bp.blogspot.com/_LWRu7__Xwsg/Sw1hYXGTgiI/AAAAAAAAGkw/-3A2mfF-msE/S45/%25CE%2595%25CE%25A1%25CE%2599%25CE%259A%2B3.jpg" width="35" height="35" class="photo" alt="" /></noscript></a></span></div> <a href="profile/09377927754911391937" rel="nofollow">ΔΥΣΠΙΣΤΟΣ</a> είπε... </dt><dd class="comment-body" id="Blog1_cmt-7875298778969290404"> <p> Να σας ζήσει ο Κουκλος (λέω από τα χρώματα).<br />Είμαι βέβαιος ότι θα του δείξετε όλη σας την αγάπη!!!<br />Καλά έκανες και έγραψες 28 Μαρτίου, γιατί εδώ είναι ήδη 29 !!!<br />Φιλιά από την Θεσσαλονίκη.- </p> </dd><dd class="comment-footer"> <span class="comment-timestamp"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/03/blog-post_28.html?showComment=1301376288615#c7875298778969290404" title="comment permalink"> Δευτέρα, Μάρτιος 28, 2011 10:24:00 μμ </a> <span class="item-control blog-admin pid-1619555548"> <a class="comment-delete" href="delete-comment.g?blogID=962519647764746970&amp;postID=7875298778969290404" title="Διαγραφή Σχολίου"> <img src="img/icon_delete13.gif" /> </a> </span> </span> </dd><dt class="comment-author " id="c8095623084522336443"> <a name="c8095623084522336443"></a> <div class="avatar-image-container vcard"><span dir="ltr"><a href="profile/12307489983891501939" rel="nofollow" class="avatar-hovercard" id="av-1-12307489983891501939"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_UqnCk8jJN5Y/TTKn-AHVDOI/AAAAAAAAArQ/uojBuX1Myp4/S45/%252525CE%252525B3%252525CE%252525B9%252525CE%252525B1%252525CE%252525B3%252525CE%252525B1%252525CE%252525B9%252525CE%252525B1.JPG" alt="" class="delayLoad" style="" longdesc="http://2.bp.blogspot.com/_UqnCk8jJN5Y/TTKn-AHVDOI/AAAAAAAAArQ/uojBuX1Myp4/S45/%252525CE%252525B3%252525CE%252525B9%252525CE%252525B1%252525CE%252525B3%252525CE%252525B1%252525CE%252525B9%252525CE%252525B1.JPG" title="Γιαγιά Αντιγόνη" width="35" height="35" /> <noscript><img src="http://2.bp.blogspot.com/_UqnCk8jJN5Y/TTKn-AHVDOI/AAAAAAAAArQ/uojBuX1Myp4/S45/%252525CE%252525B3%252525CE%252525B9%252525CE%252525B1%252525CE%252525B3%252525CE%252525B1%252525CE%252525B9%252525CE%252525B1.JPG" width="35" height="35" class="photo" alt="" /></noscript></a></span></div> <a href="profile/12307489983891501939" rel="nofollow">Γιαγιά Αντιγόνη</a> είπε... </dt><dd class="comment-body" id="Blog1_cmt-8095623084522336443"> <p> Να είναι καλόστρατος!<br />Με την αγάπη σας δεν έχει να φοβηθεί τίποτα!<br />Με το χαμόγελο του θα ανθίζουν οι καρδιές σας!<br />Η υπέρτατη χαρά!<br />Φιλιά και αγάπη! </p> </dd><dd class="comment-footer"> <span class="comment-timestamp"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/03/blog-post_28.html?showComment=1301378061507#c8095623084522336443" title="comment permalink"> Δευτέρα, Μάρτιος 28, 2011 10:54:00 μμ </a> <span class="item-control blog-admin pid-1962995525"> <a class="comment-delete" href="delete-comment.g?blogID=962519647764746970&amp;postID=8095623084522336443" title="Διαγραφή Σχολίου"> <img src="img/icon_delete13.gif" /> </a> </span> </span> </dd><dt class="comment-author " id="c4976828892046027415"> <a name="c4976828892046027415"></a> <div class="avatar-image-container vcard"><span dir="ltr"><a href="profile/03937324224848519997" rel="nofollow" class="avatar-hovercard" id="av-2-03937324224848519997"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_ZQsPkmVNCas/Sd5mG6sU6-I/AAAAAAAAAE0/MLJEEtLr4Ws/S45/rse3.jpg" alt="" class="delayLoad" style="" longdesc="http://4.bp.blogspot.com/_ZQsPkmVNCas/Sd5mG6sU6-I/AAAAAAAAAE0/MLJEEtLr4Ws/S45/rse3.jpg" title="Μαριάνθη" width="35" height="35" /> <noscript><img src="http://4.bp.blogspot.com/_ZQsPkmVNCas/Sd5mG6sU6-I/AAAAAAAAAE0/MLJEEtLr4Ws/S45/rse3.jpg" width="35" height="35" class="photo" alt="" /></noscript></a></span></div> <a href="profile/03937324224848519997" rel="nofollow">Μαριάνθη</a> είπε... </dt><dd class="comment-body" id="Blog1_cmt-4976828892046027415"> <p> ΚΑΛΟΡΙΖΙΚΟ!!!!ΓΕΡΟΣ ΚΑΙ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΣ!!ΚΑΛΟΤΥΧΟΣ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ!!!<br />ΝΑ ΤΟΝ ΧΑΙΡΕΣΤΕ ΟΛΟΙ!!<br />ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ.<br />ΦΙΛΙΑ!!! </p> </dd><dd class="comment-footer"> <span class="comment-timestamp"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/03/blog-post_28.html?showComment=1301379086878#c4976828892046027415" title="comment permalink"> Δευτέρα, Μάρτιος 28, 2011 11:11:00 μμ </a> <span class="item-control blog-admin pid-1058692393"> <a class="comment-delete" href="delete-comment.g?blogID=962519647764746970&amp;postID=4976828892046027415" title="Διαγραφή Σχολίου"> <img src="img/icon_delete13.gif" /> </a> </span> </span> </dd><dt class="comment-author " id="c381009534871984009"> <a name="c381009534871984009"></a> <div class="avatar-image-container vcard"><span dir="ltr"><a href="profile/15114482914039336982" rel="nofollow" class="avatar-hovercard" id="av-3-15114482914039336982"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_6ErJS15D3_g/TINSiO7aImI/AAAAAAAAA-A/AhTIlg6oq5w/S45/allosimak.jpg" alt="" class="delayLoad" style="" longdesc="http://4.bp.blogspot.com/_6ErJS15D3_g/TINSiO7aImI/AAAAAAAAA-A/AhTIlg6oq5w/S45/allosimak.jpg" title="Τα χνάρια" width="35" height="35" /> <noscript><img src="http://4.bp.blogspot.com/_6ErJS15D3_g/TINSiO7aImI/AAAAAAAAA-A/AhTIlg6oq5w/S45/allosimak.jpg" width="35" height="35" class="photo" alt="" /></noscript></a></span></div> <a href="profile/15114482914039336982" rel="nofollow">Τα χνάρια</a> είπε... </dt><dd class="comment-body" id="Blog1_cmt-381009534871984009"> <p> Άχου το! Αυτός είναι ο τύπος που μας κορόϊδευε τόσον καιρό;<br />Βρε καλώς τον, βρε μαλώσ' τον!<br />Γειά σου μπέιμπυ! Καλώς όρισες στη ζωή μας! Σε περιμέναμε σαν την Άνοιξη!<br />Ξέρουμε ότι μας φέρνεις αυτό που λαχταράμε και δεν είναι τίποτ' άλλο, πέρα απ' την ελπίδα!<br />Να σας ζήσει, Γιώτα μου!Όλες οι Καλές οι Μοίρες, πάνω του!<br />Θα σε μαλώσω που ανέβασες φωτογραφία!<br />Σκόρδα, μπέιμπυ μου!<br />Φιλάκια και χαρές! Το είδα εγώ το όνειρο! Είδα τον Τριανταφυλλόπουλο που μου έδειχνε ένα κρεβάτι γέννας!<br />Άκου να δεις! Ευτυχώς γέννησε η Όλγα, γιατί εγώ δεν αντέχω πόνους! Ούτε ξέρω πως γέννησα, κάποτε!<br />Φιλιά σας και χαρές πολλές!<br />Θα τηλεφωνήσω να τα πούμε, λογική για σας ώρα και στιγμή, γιατί τώρα τρέχετε, αλλά με άλλη φόρα...Ε;<br />Χάρηκα χαζογιαγιά μου! Σα... να σου μοιάζει!<br />Να μου τους φιλήσεις όλους και κυρίως την Όλγα! Τον μπέμπυ αργότερα, γιατί θα γίνεται συνωστισμός! Φορέστε και καμιά μάσκα, πλιζ! </p> </dd><dd class="comment-footer"> <span class="comment-timestamp"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/03/blog-post_28.html?showComment=1301384086066#c381009534871984009" title="comment permalink"> Τρίτη, Μάρτιος 29, 2011 12:34:00 πμ </a> <span class="item-control blog-admin pid-1432444871"> <a class="comment-delete" href="delete-comment.g?blogID=962519647764746970&amp;postID=381009534871984009" title="Διαγραφή Σχολίου"> <img src="img/icon_delete13.gif" /> </a> </span> </span> </dd><dt class="comment-author " id="c6946485534291872462"> <a name="c6946485534291872462"></a> <div class="avatar-image-container vcard"><span dir="ltr"><a href="profile/05753577102027990801" rel="nofollow" class="avatar-hovercard" id="av-4-05753577102027990801"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_mGtLiqO_1Mg/SpGL_kdEqRI/AAAAAAAAAAw/VxTdl4BOB2k/S45/image059.jpg" alt="" class="delayLoad" style="" longdesc="http://2.bp.blogspot.com/_mGtLiqO_1Mg/SpGL_kdEqRI/AAAAAAAAAAw/VxTdl4BOB2k/S45/image059.jpg" title="kariatida62" width="35" height="35" /> <noscript><img src="http://2.bp.blogspot.com/_mGtLiqO_1Mg/SpGL_kdEqRI/AAAAAAAAAAw/VxTdl4BOB2k/S45/image059.jpg" width="35" height="35" class="photo" alt="" /></noscript></a></span></div> <a href="profile/05753577102027990801" rel="nofollow">kariatida62</a> είπε... </dt><dd class="comment-body" id="Blog1_cmt-6946485534291872462"> <p> Κούκλος είσαι βρε!!!! Φέρνεις και απο την γιαγιά σου και απο τον παππού!!!<br /><br />Να σας ζήσει σαν τα ψηλά βουνά!!! </p> </dd><dd class="comment-footer"> <span class="comment-timestamp"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/03/blog-post_28.html?showComment=1301389449808#c6946485534291872462" title="comment permalink"> Τρίτη, Μάρτιος 29, 2011 2:04:00 πμ </a> <span class="item-control blog-admin pid-172759869"> <a class="comment-delete" href="delete-comment.g?blogID=962519647764746970&amp;postID=6946485534291872462" title="Διαγραφή Σχολίου"> <img src="img/icon_delete13.gif" /> </a> </span> </span> </dd><dt class="comment-author " id="c7286364708664607859"> <a name="c7286364708664607859"></a> <div class="avatar-image-container vcard"><span dir="ltr"><a href="profile/00385827632710967989" rel="nofollow" class="avatar-hovercard" id="av-5-00385827632710967989"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_-tvGq1VvFOA/SY2he4SWhvI/AAAAAAAAB4Q/WHhkMElTrs4/S45/Mithymnaios.jpg" alt="" class="delayLoad" style="" longdesc="http://1.bp.blogspot.com/_-tvGq1VvFOA/SY2he4SWhvI/AAAAAAAAB4Q/WHhkMElTrs4/S45/Mithymnaios.jpg" title="Μηθυμναίος" width="35" height="35" /> <noscript><img src="http://1.bp.blogspot.com/_-tvGq1VvFOA/SY2he4SWhvI/AAAAAAAAB4Q/WHhkMElTrs4/S45/Mithymnaios.jpg" width="35" height="35" class="photo" alt="" /></noscript></a></span></div> <a href="profile/00385827632710967989" rel="nofollow">Μηθυμναίος</a> είπε... </dt><dd class="comment-body" id="Blog1_cmt-7286364708664607859"> <p> Αγαπητοί μου Υιώτα και Δημήτρη, εγκάρδια συμμετέχω στη χαρά σας και σας στέλνω τις καλύτερες ευχές για το νεογέννητο.<br /><b>Να το χαίρεστε!!!</b> </p> </dd><dd class="comment-footer"> <span class="comment-timestamp"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/03/blog-post_28.html?showComment=1301403406998#c7286364708664607859" title="comment permalink"> Τρίτη, Μάρτιος 29, 2011 5:56:00 πμ </a> <span class="item-control blog-admin pid-263267733"> <a class="comment-delete" href="delete-comment.g?blogID=962519647764746970&amp;postID=7286364708664607859" title="Διαγραφή Σχολίου"> <img src="img/icon_delete13.gif" /> </a> </span> </span> </dd><dt class="comment-author " id="c749196448802450005"> <a name="c749196448802450005"></a> <div class="avatar-image-container vcard"><span dir="ltr"><a href="profile/03754229156319770973" rel="nofollow" class="avatar-hovercard" id="av-6-03754229156319770973"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_PxNq4uQdUys/SXpmHxc_IfI/AAAAAAAAFoM/aSx6EXqxOMg/S45/%25CE%25BC%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B9.gif" alt="" class="delayLoad" style="" longdesc="http://3.bp.blogspot.com/_PxNq4uQdUys/SXpmHxc_IfI/AAAAAAAAFoM/aSx6EXqxOMg/S45/%25CE%25BC%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B9.gif" title="ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ" width="35" height="35" /> <noscript><img src="http://3.bp.blogspot.com/_PxNq4uQdUys/SXpmHxc_IfI/AAAAAAAAFoM/aSx6EXqxOMg/S45/%25CE%25BC%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B9.gif" width="35" height="35" class="photo" alt="" /></noscript></a></span></div> <a href="profile/03754229156319770973" rel="nofollow">ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ</a> είπε... </dt><dd class="comment-body" id="Blog1_cmt-749196448802450005"> <p> ΝΑ ΖΗΣΕΙ, ΚΑΛΟΤΥΧΟΣ και ΤΓΙΗΣ!!!<br /><br />Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές </p> </dd><dd class="comment-footer"> <span class="comment-timestamp"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/03/blog-post_28.html?showComment=1301408902608#c749196448802450005" title="comment permalink"> Τρίτη, Μάρτιος 29, 2011 7:28:00 πμ </a> <span class="item-control blog-admin pid-1841628936"> <a class="comment-delete" href="delete-comment.g?blogID=962519647764746970&amp;postID=749196448802450005" title="Διαγραφή Σχολίου"> <img src="img/icon_delete13.gif" /> </a> </span> </span> </dd><dt class="comment-author " id="c3934831687070590562"> <a name="c3934831687070590562"></a> <div class="avatar-image-container vcard"><span dir="ltr"><a href="profile/04292419117033438618" rel="nofollow" class="avatar-hovercard" id="av-7-04292419117033438618"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_d_urexohWzQ/SZc8xn3nlJI/AAAAAAAAANQ/1wsdxx6uX4M/S45/Panagiosoulis_photo2.jpg" alt="" class="delayLoad" style="" longdesc="http://3.bp.blogspot.com/_d_urexohWzQ/SZc8xn3nlJI/AAAAAAAAANQ/1wsdxx6uX4M/S45/Panagiosoulis_photo2.jpg" title="pylaros" width="35" height="35" /> <noscript><img src="http://3.bp.blogspot.com/_d_urexohWzQ/SZc8xn3nlJI/AAAAAAAAANQ/1wsdxx6uX4M/S45/Panagiosoulis_photo2.jpg" width="35" height="35" class="photo" alt="" /></noscript></a></span></div> <a href="profile/04292419117033438618" rel="nofollow">pylaros</a> είπε... </dt><dd class="comment-body" id="Blog1_cmt-3934831687070590562"> <p> Αγαπητοί μας Παππού-Γιαγιά, Δημήτρη, Υιώτα όπως και γονείς δεχθήτε τις καλίτερες ευχές μας να σας Ζήσει το νεογέννητο.<br /><br />Με αγάπη<br />Ορτένσια- Γαβριήλ </p> </dd><dd class="comment-footer"> <span class="comment-timestamp"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/03/blog-post_28.html?showComment=1301416717676#c3934831687070590562" title="comment permalink"> Τρίτη, Μάρτιος 29, 2011 9:38:00 πμ </a> <span class="item-control blog-admin pid-1832720770"> <a class="comment-delete" href="delete-comment.g?blogID=962519647764746970&amp;postID=3934831687070590562" title="Διαγραφή Σχολίου"> <img src="img/icon_delete13.gif" /> </a> </span> </span> </dd><dt class="comment-author " id="c7376108108016009876"> <a name="c7376108108016009876"></a> <div class="avatar-image-container vcard"><span dir="ltr"><a href="profile/10342514138852890461" rel="nofollow" class="avatar-hovercard" id="av-8-10342514138852890461"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_5WjCTHNU5o0/SXqazUYNflI/AAAAAAAAIGQ/4hLf09H4plQ/S45/%25CE%2594%25CE%25A5%25CE%25A3%25CE%2597%2B8-9-07%2B7.23%2B15.jpg" alt="" class="delayLoad" style="" longdesc="http://3.bp.blogspot.com/_5WjCTHNU5o0/SXqazUYNflI/AAAAAAAAIGQ/4hLf09H4plQ/S45/%25CE%2594%25CE%25A5%25CE%25A3%25CE%2597%2B8-9-07%2B7.23%2B15.jpg" title="Φωτεινή S" width="35" height="35" /> <noscript><img src="http://3.bp.blogspot.com/_5WjCTHNU5o0/SXqazUYNflI/AAAAAAAAIGQ/4hLf09H4plQ/S45/%25CE%2594%25CE%25A5%25CE%25A3%25CE%2597%2B8-9-07%2B7.23%2B15.jpg" width="35" height="35" class="photo" alt="" /></noscript></a></span></div> <a href="profile/10342514138852890461" rel="nofollow">Φωτεινή S</a> είπε... </dt><dd class="comment-body" id="Blog1_cmt-7376108108016009876"> <p> Να σας ζήσει, Γιώτα μου!!!<br />Γερός και ευτυχισμένος να είναι πάντα!!!<br />Φιλιά από Ρέθυμνο </p> </dd><dd class="comment-footer"> <span class="comment-timestamp"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/03/blog-post_28.html?showComment=1301433083083#c7376108108016009876" title="comment permalink"> Τρίτη, Μάρτιος 29, 2011 2:11:00 μμ </a> <span class="item-control blog-admin pid-795944197"> <a class="comment-delete" href="delete-comment.g?blogID=962519647764746970&amp;postID=7376108108016009876" title="Διαγραφή Σχολίου"> <img src="img/icon_delete13.gif" /> </a> </span> </span> </dd><dt class="comment-author " id="c6188313376657104549"> <a name="c6188313376657104549"></a> <div class="avatar-image-container vcard"><span dir="ltr"><a href="profile/11356560761631844072" rel="nofollow" class="avatar-hovercard" id="av-9-11356560761631844072"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_XjX6Kowv394/SXpxGD2Q8ZI/AAAAAAAAABQ/th3x9D2IxnM/S45/untitled.bmp" alt="" class="delayLoad" style="" longdesc="http://1.bp.blogspot.com/_XjX6Kowv394/SXpxGD2Q8ZI/AAAAAAAAABQ/th3x9D2IxnM/S45/untitled.bmp" title="meggie" width="35" height="35" /> <noscript><img src="http://1.bp.blogspot.com/_XjX6Kowv394/SXpxGD2Q8ZI/AAAAAAAAABQ/th3x9D2IxnM/S45/untitled.bmp" width="35" height="35" class="photo" alt="" /></noscript></a></span></div> <a href="profile/11356560761631844072" rel="nofollow">meggie</a> είπε... </dt><dd class="comment-body" id="Blog1_cmt-6188313376657104549"> <p> αγαπημένη μου Αστοριανή να τον χαίρεσαι<br /><br />να έχει υγεία και καλή στράτα<br /><br />σε φιλώ μέσα στη μεγάλη σου χαρά </p> </dd><dd class="comment-footer"> <span class="comment-timestamp"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/03/blog-post_28.html?showComment=1301436429807#c6188313376657104549" title="comment permalink"> Τρίτη, Μάρτιος 29, 2011 3:07:00 μμ </a> <span class="item-control blog-admin pid-372074627"> <a class="comment-delete" href="delete-comment.g?blogID=962519647764746970&amp;postID=6188313376657104549" title="Διαγραφή Σχολίου"> <img src="img/icon_delete13.gif" /> </a> </span> </span> </dd><dt class="comment-author " id="c1445871662234442106"> <a name="c1445871662234442106"></a> <div class="avatar-image-container vcard"><span dir="ltr"><a href="profile/09579579326814494619" rel="nofollow" class="avatar-hovercard" id="av-10-09579579326814494619"><img src="http://1.bp.blogspot.com/__qwPa3RhHSA/TJzR7czdSrI/AAAAAAAAAAk/Z0aMi8zAmZM/S45/%25CE%259B%25CE%25AF%25CE%25BC%25CE%25BD%25CE%25B7%2B%25CE%259A%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25AF%25CE%25BD%25CE%25B7%2B2009%2B077.JPG" alt="" class="delayLoad" style="" longdesc="http://1.bp.blogspot.com/__qwPa3RhHSA/TJzR7czdSrI/AAAAAAAAAAk/Z0aMi8zAmZM/S45/%25CE%259B%25CE%25AF%25CE%25BC%25CE%25BD%25CE%25B7%2B%25CE%259A%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25AF%25CE%25BD%25CE%25B7%2B2009%2B077.JPG" title="χρυσάνθη" width="35" height="35" /> <noscript><img src="http://1.bp.blogspot.com/__qwPa3RhHSA/TJzR7czdSrI/AAAAAAAAAAk/Z0aMi8zAmZM/S45/%25CE%259B%25CE%25AF%25CE%25BC%25CE%25BD%25CE%25B7%2B%25CE%259A%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25AF%25CE%25BD%25CE%25B7%2B2009%2B077.JPG" width="35" height="35" class="photo" alt="" /></noscript></a></span></div> <a href="profile/09579579326814494619" rel="nofollow">χρυσάνθη</a> είπε... </dt><dd class="comment-body" id="Blog1_cmt-1445871662234442106"> <p> Να σας ζήσει!!!Να τον χαίρεστε!!Γερός και δυνατός σαν τα ψηλά βουνά!!!Να γίνει μεγάλος και τρανός !!!!Συμμετέχουμε στην μεγάλη σας χαρά , με πολύ αγάπη!!!<br />Φιλάκια αγαπημένη μου χαζογιαγιά Γιώτα!!!! </p> </dd><dd class="comment-footer"> <span class="comment-timestamp"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/03/blog-post_28.html?showComment=1301446727922#c1445871662234442106" title="comment permalink"> Τρίτη, Μάρτιος 29, 2011 5:58:00 μμ </a> <span class="item-control blog-admin pid-502733246"> <a class="comment-delete" href="delete-comment.g?blogID=962519647764746970&amp;postID=1445871662234442106" title="Διαγραφή Σχολίου"> <img src="img/icon_delete13.gif" /> </a> </span> </span> </dd><dt class="comment-author " id="c3167244686643948243"> <a name="c3167244686643948243"></a> <div class="avatar-image-container vcard"><span dir="ltr"><a href="profile/08819223904342009684" rel="nofollow" class="avatar-hovercard" id="av-11-08819223904342009684"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_A7u4J0tV4RM/S3Wt9tMSOqI/AAAAAAAAAQY/XMygLpjnDz0/S45/Picture%2B720.jpg" alt="" class="delayLoad" style="" longdesc="http://4.bp.blogspot.com/_A7u4J0tV4RM/S3Wt9tMSOqI/AAAAAAAAAQY/XMygLpjnDz0/S45/Picture%2B720.jpg" title="ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ" width="35" height="35" /> <noscript><img src="http://4.bp.blogspot.com/_A7u4J0tV4RM/S3Wt9tMSOqI/AAAAAAAAAQY/XMygLpjnDz0/S45/Picture%2B720.jpg" width="35" height="35" class="photo" alt="" /></noscript></a></span></div> <a href="profile/08819223904342009684" rel="nofollow">ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ</a> είπε... </dt><dd class="comment-body" id="Blog1_cmt-3167244686643948243"> <p> Γιώτα -Δημήτρη<br />Να σας ζήσει το μωράκι σας!<br />Νομίζω μπορώ να καταλάβω την ευτυχία σας..<br />Όλα να σας πηγαίνουν καλά!<br />Στρατής- Μαριάννα.. </p> </dd><dd class="comment-footer"> <span class="comment-timestamp"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/03/blog-post_28.html?showComment=1301495879441#c3167244686643948243" title="comment permalink"> Τετάρτη, Μάρτιος 30, 2011 7:37:00 πμ</a></span></dd></dl><br /><h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://tokafeneiontoukyklaminou.blogspot.com/2011/03/blog-post_4566.html">Να μας ζήσει!</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <div class="post-body entry-content" id="post-body-9122368019665894366"><br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/YWFnPu9J9LE" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><br />Από καιρό είχα έτοιμα αυτά τα βιντεάκια, για να τα έχω μόλις σκάσει μύτη ο μικρός, αλλά αυτός, όλο αργούσε! Χθες το βράδυ, λες και ήξερα, έκανα πρώτα αυτά στο Γιουτιουμπ, ενώ ήταν στην συντήρηση του Πικάσα!<br />Δεν είχα στοιχεία, γι' αυτό δεν είχε και λόγια!<br />28 του Μάρτη, ημέρα Δευτέρα, διάλεξε ο μικρός! Ώρα, δεν ξέρω ακόμα! Συλλέγω στοιχεία!Τελικά, με βρήκε απροετοίμαστη!<br /><br />Άχου το! Αυτός είναι ο τύπος που μας κορόϊδευε τόσον καιρό;<br />Βρε καλώς τον, βρε μαλώσ' τον!<br />Γειά σου μπέιμπυ! Καλώς όρισες στη ζωή μας! Σε περιμέναμε σαν την Άνοιξη!<br />Ξέρουμε ότι μας φέρνεις αυτό που λαχταράμε και δεν είναι τίποτ' άλλο, πέρα απ' την ελπίδα!<br />Να σας ζήσει, Γιώτα μου!Όλες οι Καλές οι Μοίρες, πάνω του!<br /><br />Να μας ζήσει, <a href="http://astoriani.blogspot.com/">Γιώτα μου!</a> </div> <span class="post-author vcard"> Αναρτήθηκε από <span class="fn">Τα χνάρια</span> </span> <span class="post-timestamp"> στις <a class="timestamp-link" href="http://tokafeneiontoukyklaminou.blogspot.com/2011/03/blog-post_4566.html" rel="bookmark" title="permanent link"><abbr class="published" title="2011-03-29T10:36:00+03:00">3/29/2011 10:36:00 πμ</abbr></a> </span> <span class="post-comment-link"> </span><br /><br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/t_ScLXJ_pSs" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-209606141685624796?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-29323506258478563792011-02-16T11:36:00.003+02:002012-01-10T22:09:35.473+02:00<iframe title="YouTube video player" src="http://www.youtube.com/embed/R6Uealj1ZnQ" allowfullscreen="" width="480" frameborder="0" height="390"></iframe><br /><br /><iframe title="YouTube video player" src="http://www.youtube.com/embed/l8uyR_WXRu0" allowfullscreen="" width="480" frameborder="0" height="390"></iframe><br /><br />Βιντεάκια<br /><br />Είναι μια προκαταβολή σε φίλους μου, που μπορεί να μην γνωρίζονται μεταξύ τους όλοι, τους ενώνουν όμως οι στιγμές μου!(κυκλάμινο)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-2932350625847856379?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-38364179088280818532011-02-16T11:29:00.005+02:002012-01-10T22:19:47.240+02:00Πράγματι, δεν αναφερθήκαμε στο γνήσιο πρόλογο του Στράτου...<br />Μα, όπως θα έχεις διαπιστώσει,<br />στα βιβλία μου δεν βάζω άλλων προλόγους, όσο τιμητικοί και να είναι.<br />Σ' αυτή την περίπτωση,γνωρίζοντας την ψυχοσύνθεση του φίλτατου Στράτου, έλληνα του εξωτερικού, μοιρασμένου σε δυο ζωές...<br />και με ευαισθησίες δυνατές, του το ζήτησα και με τίμησε με την φιλία του.<br />Άλλωστε, σε κείνον χρεωστώ το ξεκίνημα της ιστοσελίδας μου... ήταν από μέρους μου μια μικρή ανταπόδωση.<br /><span style="font-size:180%;"><a href="http://mithymnaios.blogspot.com/">Ο Στράτος Δουκάκης</a></span>, είναι θαυμάσιος εργάτης του λόγου, ειδικά στην μητρική του/μας γλώσσα, μα "εκνευριστικά ταπεινός" -κατά τη γνώμη μου. Νόμισα ότι ήταν και γι' αυτόν ένα "ξάνοιγμα"... 'Αλλωστε, δεν έκανε "κριτική", την άποψή του έδωσε!<br />Είναι πολύ δύσκολο, σαν δίκοπο μαχαίρι, να μπει το βάρος του άλλου συγγραφέα στην αρχή ενός νέου βιβλίου...<br />Πολλές φορές, διαβάζοντας τον προγράφοντα, ενθουσιάζεσαι ή και περιεργείς... κι όταν διαβάζεις το βιβλίο, δεν το αξιοποιείς με τη δική του βαρύτητα.<br />Γι' αυτό συνήθως προλογίζω με λίγες γραμμές δικές μου, αφήνοντας τον αναγνώστη με τη δική του γεύση.<br /><br />Από δω, ένα ακόμη μεγάλο "ευχαριστώ" στο φίλο μας κι ευχές να τον χαιρόμαστε...<br /><br /><h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://tokafeneiontoukyklaminou.blogspot.com/2011/02/blog-post_6279.html">Βιβλίο και ΠΡΟΛΟΓΟΣ</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <div style="text-align: center; margin: 0px auto 10px;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/--qPa5tw7Vuc/TVbpKfNq0aI/AAAAAAAAB-g/mKW7pRIJ0KI/s1600/dhmhtroulamou.jpg"><img src="http://4.bp.blogspot.com/--qPa5tw7Vuc/TVbpKfNq0aI/AAAAAAAAB-g/mKW7pRIJ0KI/s400/dhmhtroulamou.jpg" alt="" border="0" /></a> </div><br /><div style="text-align: center; margin: 0px auto 10px;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-e0kCah9r28I/TVbpKoRc2yI/AAAAAAAAB-o/OuFrV0mdEug/s1600/dhmhtroulamou%2B044.jpg"><img src="http://3.bp.blogspot.com/-e0kCah9r28I/TVbpKoRc2yI/AAAAAAAAB-o/OuFrV0mdEug/s400/dhmhtroulamou%2B044.jpg" alt="" border="0" /></a> </div><br /><div style="text-align: center; margin: 0px auto 10px;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-R7kQmcweUH0/TVbpKkOuzdI/AAAAAAAAB-w/HYcIvv4BUvo/s1600/dhmhtroulamou%2B046.jpg"><img src="http://1.bp.blogspot.com/-R7kQmcweUH0/TVbpKkOuzdI/AAAAAAAAB-w/HYcIvv4BUvo/s400/dhmhtroulamou%2B046.jpg" alt="" border="0" /></a> </div><br /><div style="text-align: center; margin: 0px auto 10px;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-HVmlYYi-uIs/TVbpLM8ejzI/AAAAAAAAB-4/g_6Isqi2mPA/s1600/dhmhtroulamou%2B047.jpg"><img src="http://3.bp.blogspot.com/-HVmlYYi-uIs/TVbpLM8ejzI/AAAAAAAAB-4/g_6Isqi2mPA/s400/dhmhtroulamou%2B047.jpg" alt="" border="0" /></a> </div><div style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><br />Για την <a href="http://astoriani.blogspot.com/"><span class="Apple-style-span" style="font-size:180%;">Γιώτα Σπανού - Στρατή</span></a>, για τα βιβλία της, για τα βραβεία της, ακόμα και για την ζωή της, σας έχω μιλήσει άπειρες φορές.<br /><br />Κάτι που έχω παραλείψει όμως, όχι εσκεμμένα, ήταν ο πρόλογος στο βιβλίο της "Γραμμένα με αίμα" ενός κοινού μας φίλου, του αρθρογράφου <span style="font-size:180%;"><a href="http://mithymnaios.blogspot.com/">Στράτου Δουκάκη</a></span>.<br />Εγώ βέβαια τους γνωρίζω μόνο ιντερνετικά, οι δυο τους έχουν πολλές κοινές στιγμές ζωής, αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει ολοένα να δενόμαστε και να γνωριζόμαστε, όλο και πιο πολύ!<br /><br />Απ' την αρχή με συγκίνησε η κίνηση της Γιώτας να προλογήσει ένας φίλος της και συνάμα ένας ταλαντούχος αρθρογράφος το βιβλίο της, που έζησε και ο ίδιος στην ξενητιά.<br /><br />Αυτή η κίνηση τιμάει ιδιαίτερα την Γιώτα!<br /><br />Και βέβαια στάθηκα πολύ στην θετική απάντηση του Στράτου να δεχτεί, γιατί όπως και να το κάνουμε, το να συστήσεις ή να μιλήσεις για μια πολυβραβευμένη ποιήτρια, όσο και φίλη να είναι, δίνει "βάρος", ακόμα και σκιάζει...<br />Πρέπει να μπορείς να σταθείς δίπλα του, όχι τόσο έχοντας τα ίδια ταλέντα, αλλά τουλάχιστον να θαυμάζεις και να εκτιμάς ιδιαίτερα την δουλειά του, όσο και την προσωπικότητά του, γιατί αλλιώς, δεν βγαίνει! Ακροβατείς και πέφτεις από ένα πολύ ευαίσθητο και τεντωμένο αόρατο σχοινί.<br />Για μένα, μετράει πολύ το τι θα πεις, ακόμα και πως θα το πεις.<br />Εγώ δεν τα έχω καλά με τους προλόγους στα βιβλία, δεν νομίζω ότι συνηθίζεται και πολύ. Τουλάχιστον τότε, που έγραφα τα δικά μου, δεν το είχα δει. Εξέδωσα μόνη μου πέντε βιβλία, δεν το τόλμησα, ούτε το σκέφτηκα ποτέ! Κάτι πήγα να κάνω για το έκτο, κι αυτό γιατί το απαιτούσε η ύλη του, δεν γράφτηκε στην ώρα του, δεν εκδόθηκε με την τότε ύλη του, πάει, τέλειωσε!<br />Γενικά, δεν έχω σταθεί ποτέ μου στις προλογήσεις. Όχι μόνο στα βιβλία, αλλά και στις βιβλιοπαρουσιάσεις. Υπήρξαν φορές που ένιωσα πως ένα όνομα, ακόμα και φίλος, θέλοντας να βοηθήσει ή να δείξει τον θαυμασμό του στο όποιο έργο, μπορεί να κάνει και ζημιά. Μπορεί να κουράσει, μπορεί να αποκαλύψει πολλά μυστικά ενός βιβλίου και μετά το κοινό να μην έχει καν την αγωνία να το διαβάσει. Μπορεί ακόμα να σε βάλει και σε έναν άλλο δρόμο, που ίσως εσύ να μην έμπαινες ποτέ διαβάζοντάς το ή και να χάσεις ακόμα και τον δικό σου που θα έβρισκες διαβάζοντας το όποιο βιβλίο.<br />Γι' αυτό λέω για δύσκολες ισσοροπίες που πέτυχε ο Στράτος με το βιβλίο της Γιώτας!<br />Γι' αυτό λέω πως στις βιβλιοπαρουσιάσεις κάτι πρέπει ν' αλλάξει και να προβάλλονται όσο το δυνατόν περισσότερα αποσπάσματα απ' τα ίδια τα βιβλία, παρά κριτικές φίλων που μερικές φορές, όχι μόνο δεν τις καταλαβαίνεις, αλλά και κουράζουν πολύ!<br />Αυτό το "Ναι" του Στράτου, έδειξε σε μένα ότι εκτίμησε την προτίμηση μιας φίλης, ότι σέβεται και εκτιμάει ιδιαίτερα την πνευματική δουλειά της, όσο και τις πολύ δύσκολες στιγμές της και το κυριότερο, χωρίς φανφάρες ή πολλά λόγια, μέτρησε τις λέξεις του με πολλή σοφία και εσωτερικά ερωτηματικά, όπως λίγοι ίσως θα έκαναν!<br /><br />Αυτό για μένα δείχνει κάτι πολύ καλό για τον Στράτο!<br /><br />"Αναρωτιέμαι αλήθεια, πώς είναι να γράψεις μ' αίμα;"<br /><br />"Κι αν είναι μια ιστορία που "αρχίζει με πόνο" πώς τότε αντί με μελάνι να μη γράψεις μ' αίμα;"<br /><br />... γράφει μεταξύ των άλλων.<br /><br />Εγώ, απλά, έστω και τόσο καθυστερημένα, υποκλίνομαι στις λιγοστές λέξεις του, στις κινήσεις και των δυο και στην δοκιμασμένη απ' τον χρόνο φιλία τους!<br /><br />Εύχομαι και στους δυο τα καλύτερα στο όνειρο και σε όλες τις στιγμές της ζωής τους!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-3836417908828081853?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-7854486259165206642011-02-16T11:21:00.004+02:002012-01-10T22:15:36.610+02:00<strong>Γραμμένα με Αίμα</strong><br /><em>Της Γιώτας Στρατή</em><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_lBZmKy9kpGs/TTtlqbd81EI/AAAAAAAAEQw/ZTWgcQDKg5A/s1600/ska-dek%2B004.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 234px; height: 350px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_lBZmKy9kpGs/TTtlqbd81EI/AAAAAAAAEQw/ZTWgcQDKg5A/s400/ska-dek%2B004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565153544148669506" border="0" /></a><br /><br /><br />Μιά άλλη ποιητική συλλογή έφτασε ως δώρο Χριστουγέννων στα χέρια μου. Πρόκειται για το νέο έργο της ομογενούς λογοτέχνιδας « Γραμμένα με άιμα » Γιώτας Στρατή, που εκδόθηκε στη Νέα Υόρκη από τις εκδόσεις Δ.Θ.Ε.Λ.<br /><br />Ποιήματα, ανταλλαγές γραμμάτων στο ίντερνετ καθώς και γραπτές διαδράσεις καταγράφονται εδώ από τη Γιώτα Στρατή καθώς αφορούν μιά δύσκολη περίοδο της ζωής της, την ασθένεια και εγχείριση του συζύγου της Δημήτρη ( ο οποίος αποτελεί το επίκεντρο αυτού του βιβλίου).<br /><br />Ωστόσο θα σταθώ στα ποιήματά της, που καταγράφουν καθαρά τις συναισθηματικές της εμπειρίες κατά περίσταση. Η Γιώτα Στρατή αφήνει το χειμαρρώδη λόγο της να συνθέσει εικόνες, συναισθήματα, απορρίψεις, ελπίδα, φόβο, κούραση, αγωνία. Αρνείται να χαλιναγωγήσει τις λέξεις, που θαρρείς ξεχύνονται σαν άτια στις λευκές σελίδες.<br /><br />Από όλα της τα ποιήματα που τα διάβασα με δίψα διαλέγω εκείνο με τίτλο « Κουλουριασμένη »<br /><br /><em>Στον ξύλινο πάγκο του διαδρόμου, τεμαχίζω,<br />Αντοχή ανήμπορη. Διπλωμένη. Κουλουριασμένη.<br />Σχεδόν ανύπαρκτη.<br />Το σώμα ; Φυλακή<br />Το δέρμα ; Λιβάδι στεγνό, πεινασμένο...</em><br /><br />Τα ποιήματα, τα γράμματα, οι αφηγήσεις της είναι πραγματικά « <strong>γραμμένα με αίμα </strong>».<br /><br />Γιώτα σ΄αγαπώ και σε θαυμάζω.<br /><br />Ιουστίνη Φραγκούλη <span class="post-author vcard"> Posted by <span class="fn">Ιουστίνη Φραγκούλη</span> </span> <span class="post-timestamp"> at <a class="timestamp-link" href="http://ioustini.blogspot.com/2011/01/blog-post_22.html" rel="bookmark" title="permanent link"><abbr class="published" title="2011-01-22T15:15:00-08:00">3:15 PM</abbr></a> </span> <span class="reaction-buttons"> </span> <span class="star-ratings"> </span> <span class="post-comment-link"> </span><br /><br />Ο/Η <span dir="ltr"><a href="http://www.blogger.com/profile/08738006999585378601" rel="nofollow">Αστοριανή</a></span> είπε...<p>ΚΑΙ...<br />ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΗ!<br /><br />αυριο,<br />θα σας αντιγράψω τη γλυκιά παρουσίαση του Βιβλίου μου<br />από την αγαπημένη<br /><br /><span style="font-size:180%;"><a href="http://ioustini.blogspot.com/search?updated-max=2011-01-24T10%3A32%3A00-08%3A00&amp;max-results=7">ΙΟΥΣΤΙΝΗ,</a></span><br /><br />-πανάξια συγγραφέα και δημοσιογράφου-,<br /><br />για να τιμά και τη δική μου ιστοσελίδα...<br /><br />Ιουστίνη μου,<br />σ' εκτιμώ,<br />σ' αγαπώ,<br /><br />κι ότι "φτιάχνεις" καλοτάξιδο να είναι!<br /><br />Χαιρετισμούς σ' εκείνους που αγαπάς,<br />ιδιως στον σεβαστό σου πατερα,<br />πάντα με αγάπη,<br />Υιώτα</p> <p class="comment-timestamp">Σάββατο, Ιανουάριος 29, 2011 10:46:00 μμ</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-785448625916520664?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-89432959447135997832011-02-16T11:18:00.001+02:002011-02-16T11:18:45.140+02:00<em><span style="font-size: 180%; color: rgb(51, 0, 153);"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">κι εγώ,</span></span></em><div align="center"><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(204, 0, 0);">σε Φίλες και Φίλους αγαπημένους αφιερώνω</span></em></div><div align="center"><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(204, 0, 0);">το "...κουλουριασμένη..." που άρεσε, από το βιβλίο μου "ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΜΕ ΑΙΜΑ"</span></em></div><div align="center"><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(204, 0, 0);"></span></em> </div><div align="center"><em><span style="font-size: 180%; color: rgb(0, 0, 153);">Κουλουριασμένη</span></em></div><div align="center"><span style="font-size: 85%; color: rgb(0, 0, 153);"><strong>(δυο δρασκελιές απόσταση, δυο ανάσες κοντά στο θάνατο...)</strong><em><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> </span></em></span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"><em><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Στον ξύλινο πάγκο του διαδρόμου, τεμαχίζω αντοχή ανήμπορη. Διπλωμένη. Κουλουριασμένη. Σχεδόν ανύπαρκτη!</span></em></span></div><div align="center"><em><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Το σώμα; Φυλακή! Το δέρμα; Λιβάδι στεγνό, διψασμένο.Θυμάμαι, κάπου εκεί κοντά, υπάρχει μια βρύση μεταλλική, αδιαμαρτύρητα αχρησιμοποίητη.Τί να προσφέρει μια χούφτα άγευστο, χλιαρό νερό, όταν χρειάζεται ποτάμι, κελαρυστό, άσωστο...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Τα μάτια; Κλειστά, αγωνίζονται να συγκρατήσουν εικόνες που τρέχουν ατίθασες, με τη δική τους δίψα, τη δική τους ψυχή... Τα χείλη; Σφιχτά, στεγνά, μουδιασμένα, αφίλητα...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Η φωνή; Καναρίνι μοναχικό, αρνείται να κελαηδήσει!</span></em></div><div align="center"><em><span style="color: rgb(102, 102, 0);">Σποραδικοί ασθενείς στο διάδρομο, φαντάσματα παρελθόντος, σέρνονται, λες και φίδια κομμένα... Η συζήτηση, απούσα! Ο τυχόν σύντομος διάλογος, πηγαινοέρχεται ανάμεσα στα χείλη, απελπιστικά μόνος...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Κουλουριασμένη... Αμίλητη... Άπελπις...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Τα χέρια μου, σταυρωτά διπλωμένα, αναζητούν τα εύρωστα χέρια σου! Περιφράζουν ακόμη και της καρδιάς τους χτύπους, όπου απομονωμένη έχει απιστηθίσει πολεμικούς ρυθμούς αγρίων πριν ελευθερώσουν ανήμερους αετούς κι ειρηνευτικά περιστέρια πάνω στο κάθιδρο μέτωπό σου...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Τι έχω να σου προσφέρω; Η γαστέρα, στείρα, σάκος για απορίμματα...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Τα πόδια; Διπλωμένα, κάτω από το μακρύ φόρεμα, ασυναίσθητα την αιδώ προστατεύουν...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color: rgb(102, 102, 0);">Κουλουριασμένη...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color: rgb(102, 102, 0);">Χαρτί λευκό, άγραφο, άχρηστο... Ποίημα επώδυνο, ακατανόητα δυσνόητο, αδιάβαστο... Βρύση σαν όμπυο κάτω από ξεραμένο έδαφος...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Πίσω και πάνω, αδιάκριτη η αυγουστιάτικη σελήνη. Μέσα από τη σχισμή των τσιμεντένιων κτιρίων κατεβαίνει να ζεστάνει τ' ακίνητα μάτια μου. Καλύτερα να είναι τα βλέφαρα κατεβασμένα. Το εκδικητικό λευκό των τοίχων, γύρω μου, δεν έχει κάτι καινούριο να προσφέρει... Αν κοιμηθώ, έσβησα!</span></em></div><div align="center"><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Ο μέγας φόβος δεν είναι αν θα ξυπνήσω, να σε καλημερίσω! </span></em></div><div align="center"><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Είναι αν θα μ' αφήσουν να σ' αγγίξω, να ενισχύσω με την ανάσα μου τα λιγοστά αιμοπετάλια σου, να αιστανθείς το βοριά της αφής μου στο σώμα σου... </span></em></div><div align="center"><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">να ξυπνήσεις το ναρκωμένο θεριό που σε νίκησε...</span></em></div><div align="center"><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">να δω στα μάτια σου την Αγάπη,</span></em></div><div align="center"><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">την αγάπη που τόσο ακριβά πληρώνουμε...</span></em></div><div align="center"><span style="font-size: 180%; color: rgb(51, 0, 153);"><strong><em></em></strong></span> </div><div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TUw1cPWdFTI/AAAAAAAAA0c/VuKG0Syjf6s/s1600/6-7-2010%2BGrammena%2Bme%2Baima-book.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 262px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569885598423782706" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TUw1cPWdFTI/AAAAAAAAA0c/VuKG0Syjf6s/s400/6-7-2010%2BGrammena%2Bme%2Baima-book.JPG" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-8943295944713599783?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-73571108444978569272011-02-16T11:15:00.001+02:002012-01-10T22:16:38.881+02:00<strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">από τις "Φωλιές του Ήλιου" σελ. 13)</span></em></strong><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span></em></strong> </div><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Είπες: -Έρχομαι! κι ασθμαίνοντας διάβηκα του ήλιου το γύρισμα,</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">της νύχτας το έρεβος, αυγή να σε φτάσω!</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Απόψε, κοιμήθηκες τον πιο όμορφο ύπνο σου, κι εγώ</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">'πάνωθέ σου, τριγύρω σου, μέσα σου, σε σμίξη ανώτερη που μόνο οι άποικοι μπορούν να αισθανθούνε...</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Σωστή μεταμόρφωση.</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Ψυχή σαστισμένη, τη σάρκα εγκατέλειψα σ' ένα άσπρο κουκούλι.</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">-Καλημέρα, ψέλλισα. -Καλημέρα, απάντησε η καρδιά ταραγμένη.</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">-Θα δούμε την Άνοιξη προτού ξεψυχίσει στην ίδια παράλληλο...</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">-Εγώ, μες στα μάτια σου, εσύ, στη καρδιά μου. </span></em></strong><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Τί νόμισες; θα΄ηταν το ταξίδι ασυνόδευτο στου Μάη τη δόξα; πριν έρθεις σ' αντάμωσα στη μέση του χρόνου.</span></em></strong></div><p align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Το χτες και το αύριο ιστορία δεν είχαν! για σε ήταν ξημέρωμα, για μένα ήταν τώρα!</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">κι εκεί που κρυφόκαιγαν πικρές νοσταλγίες, μαζί ταξιδεύαμε στη δύση του ήλιου! Αντάμα διαβαίναμε στην "άλλη την 'Οχθη" να 'ρθούμε στο σπίτι μου, -να μπεις σα στο σπίτι σου...</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Εσύ, που ταξίδεψες, κι εγώ, που ταξίδεψα...</span></em></strong></p><p align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">γι' αυτό, Ευχαριστώ σε!</span></em></strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-7357110844497856927?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-21425380405403193042011-02-16T11:13:00.002+02:002012-01-10T22:14:48.994+02:00κι ένα "Γράμμα στο Θεό", σελίδα 26:<br />"...είδα την Παρουσία Σου στη αστραπής το λύγισμα, στου κεραυνού το τράνταγμα άκουσα τη φωνή Σου...<br />... ... ... ο κόρφος, πικραμύγδαλο, στις ώρες της απόγνωσης... Λίμνη τα δάκρυα να γλυστρούν στα χωρικά των κύκνων...<br />το μάτι, ατίθασο, στεγνό, επίμονο, ακίνητο, κοιτά τον κόσμο έντρομα, θαρρώντας πως τον βλέπει... όσο για όσα κάτοπτρα να τ' αποδώσουν τόλμησαν, ρυτίδιασαν στ' αντίκρυσμα του θεικού Σου αστείου...<br />Μα εγώ, μετρώ μερόνυχτα ως τη στιγμή της πλήρωσης που θάναι η παρουσία Σου,<br />Μάτι σε άσπρο θόλο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-2142538040540319304?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-59441850849966903602011-02-16T11:11:00.001+02:002012-01-10T22:17:49.187+02:00<h2 class="date-header"><span>8 Φεβ 2011</span></h2> <a name="122887698849431706"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2011/02/blog-post_08.html">Σαράντα-ένα χρόνια, σαν σήμερα!!! ...και σε...αντέχω ακόμη!!!</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <div align="center"><strong><em></em></strong><a href="http://3.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TVGpStrJ61I/AAAAAAAAA1M/UNDIvTSNaXU/s1600/2-8-2011%2BCapecod%2Bmom%252Bdad.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 273px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571420352997354322" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TVGpStrJ61I/AAAAAAAAA1M/UNDIvTSNaXU/s400/2-8-2011%2BCapecod%2Bmom%252Bdad.JPG" border="0" /></a> <strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Τότε,... έγραφα: (από το "Φωλιές του Ήλιου", σελίδα 16)</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">...Ταίρι μου,</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">με τ' αγκάλιασμα σμίκρυνες κάθε νόστο π' ασίγαστος επιστροφή στα πάτρια γυρεύει, κι έγινες τόπος, χώρος μου, λιβάδι, κορφοβούνι, περγιάλι, ώριο χτήμα μου, γεύση του ίδρωτά μου, σχήμα από τα χέρια μου, όχθη αντίστασής μου σε ποταμό ασυλλόγιστο... ... ...</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">...κι εγώ, χαρά που προβάδιζε, παπαρούνα ευλύγιστη, τα σύνορά σου περίφραξα με τη φωτιά των ματιών μου... κι έγινα τέχνη στα χέρια σου, δροσιά στις άγρυπνες νύχτες σου, στον Ελικώνιο Απόλλωνα θέτις...</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">κι έγινα ταίρι, δημιουργία σου,</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">κι έγινες ταίρι, δημιουργία μου,</span></em></strong></div><div align="center"><strong><em><span style="color: rgb(204, 0, 0);">και Σ' Αγαπώ!</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-5944185084996690360?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-6209048709797532942011-01-29T19:50:00.002+02:002011-01-29T20:56:00.888+02:00<h3 class="post-title entry-title"> "Γραμμένα με Αίμα"... Α' Βραβείο, ΔΕΕΛ, Αθήνα </h3> <div class="post-header"> </div> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TT5K-27LlFI/AAAAAAAAAzg/NN2xmMMNefk/s1600/1-24-2011%2B2011%2Bdeel%2BA%2527.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 280px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565968633232594002" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TT5K-27LlFI/AAAAAAAAAzg/NN2xmMMNefk/s400/1-24-2011%2B2011%2Bdeel%2BA%2527.JPG" border="0" /></a><br /><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TT5Ku6J5ZqI/AAAAAAAAAzY/uZ5Pi2NRqN4/s1600/6-7-2010%2BGrammena%2Bme%2Baima-book.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 262px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565968359221716642" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TT5Ku6J5ZqI/AAAAAAAAAzY/uZ5Pi2NRqN4/s400/6-7-2010%2BGrammena%2Bme%2Baima-book.JPG" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" ><strong> ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!! Αθήνα!!!</strong></span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">και </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ειδικότερα</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Ευχαριστώ την Διεθνή Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών,</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">(έδρα Αθήνα, Πολιτιστικού Φορέα με πολυετή δραστηριότητα, εγκεκριμμένη </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΥΠΠΟΤ, </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">-στην οποία είμαι Μέλος από τα πρώτα χρόνια της ιδρύσεώς της-)</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">καθότι, στον ετήσιο διαγωνισμό των μελών της για εκδόσεις του περασμένου έτους:</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Βιβλίου Λογοτεχνίας και Ποίησης, </span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ανάμεσα σε άλλους λογοτέχνες του εξωτερικού, </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">συγκεκριμμένα για το <span style="color: rgb(0, 0, 153);">" Έτος Αλ. Παπαδιαμάντη</span>"</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ετίμησαν με το Α΄ Βραβείο </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">το βιβλίο μου: <strong><span style="font-size:180%;">"ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΜΕ ΑΙΜΑ"</span></strong></span></div><div align="center"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 313px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565967946339494850" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TT5KW4DGq8I/AAAAAAAAAzQ/DW5WDn2DjCw/s400/1-24-2011%2Bice%25232.JPG" border="0" /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Μια καλόδεκτη, ζεστή αξιολόγηση,</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">η οποία μοιάζει απαραίτητη</span></div><div align="center"> στο ...ξεψύχισμα ενός</div><div align="center">φαλλοκράτη (!) Γενάρη,</div><div align="center">με τρεις ήδη καταστρεπτικές, αγριο-θύελλες, -και μία ξημερώματα, αύριο !-</div><div align="center"> </div><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TT5KFdrApgI/AAAAAAAAAzI/kgJmoZLdG8E/s1600/1-24-2011%2Bice%2B%2B%2B%2B%2B%2B%25233.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 400px; display: block; height: 266px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565967647201338882" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TT5KFdrApgI/AAAAAAAAAzI/kgJmoZLdG8E/s400/1-24-2011%2Bice%2B%2B%2B%2B%2B%2B%25233.JPG" border="0" /></a><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Στο γραφικό του ... "δάσος"</span></div><span style="color: rgb(102, 0, 204);">μερικές στιγμές φανερώνουν</span> την ...αλήθεια των λόγων μου...<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TT5J9BmvqaI/AAAAAAAAAzA/VwRXEBTyYLo/s1600/1-24-2011%2Bice%2B%25231.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 351px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565967502228302242" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TT5J9BmvqaI/AAAAAAAAAzA/VwRXEBTyYLo/s400/1-24-2011%2Bice%2B%25231.JPG" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 204, 0);">τα κοφτερά δόντια του, την χαρούμενη ματιά μου που παγίωσε την ομορφιά του...<br /></span><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TT5JzBZ10gI/AAAAAAAAAy4/XzauIjmNIt4/s1600/1-24-2011%2Bice%25234.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 400px; display: block; height: 266px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565967330375488002" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TT5JzBZ10gI/AAAAAAAAAy4/XzauIjmNIt4/s400/1-24-2011%2Bice%25234.JPG" border="0" /></a><span style="color: rgb(102, 0, 204);">και την ευτυχισμένη στιγμή που μου χάρισε! </span></div><div><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Αγαπημένες Φίλες</span></div><div><span style="color: rgb(102, 0, 204);">και Φίλοι,</span></div><div><span style="color: rgb(102, 0, 204);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">έχουμε αρκετό καιρό για την Άνοιξη, </span></span></div><div><span style="color: rgb(102, 0, 204);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">όμως, σήμερα η καρδιά μου </span></span><span style="color: rgb(102, 0, 204);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">είναι σε "κατάσταση" ευφορίας, </span></span></div><div><span style="color: rgb(102, 0, 204);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">γεμάτη αγάπη για όλους που με διαβάζετε!</span></span></div><div><span style="color: rgb(102, 0, 204);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">Καλή νύχτα</span></span></div><div><span style="color: rgb(102, 0, 204);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">γι' απόψε, θα τα πούμε σύντομα!</span></span></div><span style="color: rgb(102, 0, 204);"><span style="color: rgb(0, 102, 0);"> Υιώτα<br /><br /></span></span><dl class="avatar-comment-indent" id="comments-block"><dt class="comment-author " id="c5873357325713262632"><a href="profile/00385827632710967989" rel="nofollow">Μηθυμναίος</a> είπε... </dt><dd class="comment-body" id="Blog1_cmt-5873357325713262632"> <p> Τελικά εσύ, Υιώτα, σαρώνεις με τα βραβεία!!!<br /><br />Συγχαρητήρια!<br /><br />Καλή η παγωνιά, κλείνεσαι μέσα και προετοιμάζεσαι για το επόμενο!!! </p> </dd></dl><br /><dl class="avatar-comment-indent" id="comments-block"><dt class="comment-author blog-author" id="c1073576884722019880"><a href="http://www.blogger.com/profile/08738006999585378601" rel="nofollow">Αστοριανή</a> είπε... </dt><dd class="comment-body" id="Blog1_cmt-1073576884722019880"> <p> Στράτο μου!<br /><br />κρύο ή... ζέστη,<br />αν είναι να έλθει η ...έμπνευση, απλά, γράφεις, κι όπου...πάει!<br /><br />Ως γνωρίζεις,<br />εδώ,<br />στας "μεγάλας αμερικάς"(!!!) και ειδικά στη νέα Υόρκη...<br /><br />ούτε Μουσείο έχουμε,<br />ούτε λογοτεχνικό σύλλογο...<br />ούτε λογοτεχνική εφημερίδα ή περιοδικό...<br />ούτε καθαυτό ελληνικό βιβλιοπωλείο...<br /><br />_έμεινε ΜΙΑ καθημερινή ελληνική εφημερίδα_<br /><br />και κάποια άλλα ψίχουλα, εδώ κι εκεί,<br /><br />ΑΡΑ,<br />τί να κάνει η Υιώτα<br />και η κάθε..."Υιώτα";<br />Παρακολουθεί,<br />γράφει (διότι δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά...)<br />διαλέγει τους σοβαρότερους διαγωνισμούς,<br />στέλνει -σύμφωνα με τους κανονισμούς των- την εργασία της...<br />κι<br />ΑΝ<br />περάσει, πέρασε!<br /><br />Πες με εργασιομανή,<br />πες με "τυχερή"...<br /><br />αυτά,<br /><br />είναι και μια ΑΠΑΝΤΗΣΗ<br />σε όσες και όσους<br />μου τηλεφωνούν και με ρωτούν:<br />-μα πάλι βραβείο σούδωσαν!!!<br />-εσύ, έστειλες; τους ρωτάω!<br />-ΟΧΙ! εγώ ΔΕΝ στέλνω τη δουλειά μου, να μου την κλέψουν κι από πάνω;!!!<br /><br />Στράτο μου,<br />πάντα δημοσιεύω όλη ή μέρος απο τη βραβευμένη εργασία μου, χρόνια τώρα!<br />Κανείς δεν βρέθηκε να πει ότι δεν ήταν άξια... ή ότι δεν άρεσε!<br /><br />Πάντα προσπαθώ να πλησιάζω τον ομογενή, διότι αυτός θα τα διαβάσει ή θα τα δει, ή ακούσει...<br />κι αγωνίζομαι να χρησιμοποιώ απλούστερη, κατανοητή γλώσσα,<br />πράγμα το οποίον ΔΕΝ είναι τόσο εφικτό σε ένα συγγραφέα!<br /><br />Βλέπεις,<br />εχω την ευλογία να είμαι "πολυσχιδής" στα είδη της γραφής<br />(το ξέρεις ήδη από τα βιβλία μου)<br />και δεν με κουράζει το να γράφω, άσχετα σε ποια γλώσσα είναι!<br /><br />Αυτά,<br />μαζί με την αγάπη μου και την εκτίμησή μου,<br />Υιώτα<br />"αστοριανή"<br />(η ...ιντερνετική βαπτιστική σου)<br />Νεα Υόρκη </p> </dd></dl><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-620904870979753294?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-41604912574499943322011-01-04T21:54:00.005+02:002011-01-12T23:54:50.840+02:00<div><span style="font-weight: bold;">Απ' τα σχόλια:</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">(...πόσο βαριά η αγάπη!</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">κι εγώ, που είμαι για σήμερα "οφφ";</span><br /><span style="font-weight: bold;">Το μόνο που σκέφτηκα είναι</span><br /><span style="font-weight: bold;">να αφιερώσω σε όλες τις Φίλες </span><br /><span style="font-weight: bold;">και όλους τους Φίλους</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">την επομένη μου ανάρτηση:</span><br /><span style="font-weight: bold;">μ' ένα μου ...δεκαπεντάχρονο ήδη διήγημα:</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ο ΑΗ ΒΑΣΪΛΗΣ της ΑΓΑΠΗΣ!</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ΥΓ.: Είναι ένα... βραβευμένο, στο Σικάγο...</span><br /><span style="font-weight: bold;"> που θα σας πάρει κάμποσο χρόνο,</span><br /><span style="font-weight: bold;">κι -αν- το τελειώσω, απόψε,... θα δούμε, απλά, θα βγει σε ...δύο συνέχειες!</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Σας αφήνω με τις θερμότερες ευχές μου ως και των υπολοίπων μας...)</span><br /><strong><em><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /><br /><span style="font-size:180%;">Ο ΑΗ-ΒΑΣΙΛΗς ΤΗς ΑΓΑΠΗς</span></span></em></strong></div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);"><strong><em></em></strong></div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"><em>Τακ τακ, τακ τακ, ο ήχος του μπαστουνιού. Βαρύς, μονότονος στο απέραντο σαλόνι. Το φθαρμένο πάτωμα κατάπινε το θόρυβο μα ο κυρ-Ανδρέας ούτε που το διέκρινε.</em></div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"><em>Οι αισθήσεις αγνοούν πολλά όταν η μοναξιά κυριαρχεί. Μόνο οι άβαφοι τοίχοι είχαν απορροφήσει σιωπηλά τις ώρες τις ευαίσθητες, κάνοντας τις χαμηλόφωνες αντανακλάσεις τους αναστεναγμούς της απομόνωσης.</em></div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"><em>-Πάλι οι δυο μας θα περάσουμε και τούτες τις γιορτές! Μόνοι κι έρημοι, Μπέση. Κανένας δεν μας θυμάται... Κανένας δεν θα χτυπήσει τη πόρτα μας... ένα σπίτι άψυχο... ένα τηλέφωνο ακουδούνιστο...</em></div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"><em>Άδειασαν, φαίνεται, οι καρδιές των ανθρώπων...</em></div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"><em>Ο κυρ-Ανδρέας σήκωσε το μπαστούνι και με προσοχή ακούμπησε το στρογγυλό κερασόχρωμο κάδρο που δέσποζε στον τοίχο του σαλονιού. Η κίνηση του, στοργική, λες κι ήθελε ν' αγγίξει το παχουλό χέρι της γυναίκας στην ασπρόμαυρη φωτογραφία. 'Ανοιξε την τηλεόραση στο "δέκα τρία" -Εδώ, τουλάχιστον βλέπεις κάτι της προκοπής... τ' άλλα κανάλια με ζαλίζουν με τα ψεύτικα χαμόγελα και τις φανταχτερές διαφημήσεις τους...</em></div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"><em>Με αργές κινήσεις πιάστηκε από τη ράχη της τετράγωνης πολυθρόνας. Το βλέμμα του έκανε ένα γύρο στα μεγάλα μάτια και στα καλογραμμένα χείλη της Μπέση.</em></div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"><em>-Μή μου πεις ότι παραγέρασα και παραξένεψα. Σε ρώτησα προχθές, σε ρώτησα πάλι χτες και σε ξαναρωτάω: ναι, να πάω πίσω, αλλά πού και σε ποιον; </em></div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"><em>Εγω, κοίτα, θα καθήσω και θα περιμένω να μου δώσεις έστω και μια χαζή απάντηση... </em></div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"><em>-εδώ που τα λέμε, δεν μου έδωσες ποτέ και καμμιά ...έξυπνη! δηλαδή σε πάω πίσω στα "πρώτα" μας χρόνια, τότε που σε μάθαινα πώς να σκέφτεσαι, πού να μιλάς, πότε να μή μιλάς... Τί ήθελες, κυρά μου, να κάνω κι εγώ και τί να πω, εδώ που σ' έφερα, τρυφεράδι κι άμαθο;</em></div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"><em>Από τη πρώτη μέρα που τη γνώρισε συνήθιζε να την πειράζει. 'Ηξερε πως τα πράγματα που εκείνη είχε σπουδάσει ήταν περισσότερα από τα δικά του, μα κι αυτός, σ' αυτή τη χώρα, είχε προσθέσει τόσα, τα οποία μαζί με το πανεπιστήμιο της κοινωνίας -όπως έλεγε την ακριβοπληρωμένη πείρα του- ήταν πολύ περισσότερα. </em></div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Οι άνδρες, πίστευε, πως θα πρέπει να είναι οι δυνατότεροι για να κατευθύνουν το καράβι της ζωής. Κάπου, όμως, ένα αγκάθι δεν ήθελε να φύγει ή να στρογγυλέψει την αιχμή του. Όλο τρυπούσε, όλο και ξεφλούδιζε την ευαίσθητη σάρκα της ισορροπίας. </div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Εκείνη, η Μπέση του, παρ' όλη τη διαφορά ηλικίας και πείρας, αμέσως κατάλαβε πως αυτό ήταν ένα σημάδι αυτοάμυνας। Γενικά δεν του θύμωνε, τουλάχιστον φανερά।</div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Εκείνος, ενστικτωδώς, γύρευε τα μάτια της, κι αν διάβαζε την αδιόρατη επίπληξη, άλλαζε τόνο μ' αξιοζήλευτη ευελιξία. </div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Ο κυρ-Ανδρέας ακούμπησε τη πλάτη στην πολυθρόνα. Κοίταξε χαμογελαστός τη μελαχροινή γυναίκα στη φωτογραφία, τη γυναίκα που του έμαθε την αγάπη, τη γυναίκα που έχασε όταν την χρειαζόταν πιο πολύ. Στο ευρύχωρο σαλόνι με τα νυφιάτικα έπιπλα και τις ξεχρωματισμένες κουρτίνες, ήταν ο μοναδικός ένοικος κι ο μόνιμος επισκέπτης।</div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Οι εποχές, με τις χίλες δυο φωνές και τ' αμέτρητα χρώματα, φυσιολογικά άλλαζαν και τον προσκαλούσαν, μα για τον κυρ-Ανδρέα, η μοναξιά ήταν οδυνηρή. Ούτε που τις παρατηρούσε. Ο εαυτός του ήταν και ο φίλος του. Ακόμη κι ίδια του η σκια τον ενοχλούσε! Είχε χάσει τελείως το ενδιαφέρον του για συζήτηση, έστω για μια τυπική με τους άλλους επικοινωνία. Τα πάθη του, οι πόθοι του, είχαν ναρκωθεί... αυτό ήταν ένας αργός, προκλητικός θάνατος, ο οποίος, μάλιστα, συχνοπερνούσε και τον ειρωνευόταν με το σφύριγμα του βοριά, πάνω από τη στέγη του... ότι είχε να πει, το μοιραζόταν μόνο με τη Μπέση του. Η φωνή του, συνήθως αργή, μονόχρωμη, ήταν εκείνη που κρατούσε συντροφιά στις σκέψεις του. </div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Έπρεπε σε κάποιον να μιλά! Για την ηρεμία του μυαλού του, το ένοιωθε πως πρέπει ν' ακούγεται κάποια φωνή σε τούτο το σπίτι, έστω κι αν αυτή ήταν η δική του η φωνή.</div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Δεν τον ενοχλούσε πλέον η σιωπή της γυναίκας του. Από μικρή, τότε, του το είχε πει, πως ήταν λιγόλογη και σοβαρή... Κοιτούσε στα μάτια εκείνον που της μιλούσε κι αν κατά τη γνώμη της άξιζε να συνεχίσει τη συζήτηση, τη συνέχιζε, άλλωστε εύρισκε μια αληθοφανή δικαιολογία, κι αμέριμνη συνέχιζε το δρόμο της. Ένα ήμερο υφαίστειο με όλη τη θέρμη μα και όλους τους κανόνες της καλής συμπεριφοράς...</div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Τον καιρό εκείνο, ιδίως για τους δικούς της, δεν καθόλου λογικό να τη φέρει εδώ, να ζήσουν μια ζωή τελείως άγνωστη για τη κόρη τους... Άνθρωποι νοικοκύρηδες, είχαν τον τρόπο τους, είχε καιρό και χρόνια μπροστά της, δεν χρειαζόταν ν' αποφασίσει αμέσως, μοναχοκόρη κι όμορφη...</div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Μα η Αγάπη; Ποιος άραγε είπε και ποιος τον πίστεψε, πως η λογική και η αγάπη έχουν τα ίδια μάτια; Η αγάπη, ο ενθουσιασμός, η τόλμη, ανήκουν στους ανθρώπους. </div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Όπως και η επανάσταση! Η ώριμη, η κατασταλαγμένη απόφαση, η σοφή σκέψη, ανήκει στους διαλεχτούς του Θεού!</div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Ο κυρ-Ανδρέας, χαμήλωσε τη φωνή του καναλιού. -Κοίτα, απευθύνθηκε στη Μπέση, δίχως να τη κοιτάζει... τώρα με τις γιορτές, η ίδια ατμόσφαιρα... φανταχτερές διαφημίσεις, γλυκανάλατα κάλαντα... τίποτα το αυθόρμητο... τίποτα το γνήσιο, βγαλμένο κατ' ευθείαν από τη καρδιά! επιφανειακή και η χαρά και η συμπόνια. Να! κοίτα πόσο πιστευτή, πόσο καλοντυμένη παρουσιάζεται η υποκρισία, τίποτε δεν άλλαξε! τίποτε! Ευτυχώς, φέτος ο χειμώνας ήρθε γλυκός, ίσως για το χατίρι μου...</div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Τεντώθηκε να πιάσει ένα μήλο απ' τη γυάλινη φρουτιέρα. Το μαχαίρι γλύστησε στο άγγιγμα του αγκώνα του. Αυθόρμητη η κίνηση με το μπαστούνι, να το φέρει πιο κοντά: </div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">-Ας μπορούσα να σπάσω το γύψο απ' το πόδι! δεν ανέχομαι τίποτε να με πιέζει! με κούρασε κι όλας... μ' ένα μου στραβοπάτημα, και να τί έπαθα! Άσε που οι ανόητοι έσκισαν το καινούριο μου παντελόνι κι είναι το μόνο που μου έρχεται σωστά στη μέση... έμεινε το σακκάκι μοναχό... δεν ταιριάζει με κανένα άλλο! εντάξει, το ξέρω, πρέπει να τα πάω να τα μπάσουν μα τ' αφήνω γι' αργότερα... όσο για τον κυρ-γιατρό, σε τρεις μήνες , είπε, και συ βάλε...</div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">...πεθύμησα, βλέπεις, χειμωνιάτικα, να βγω έξω, να ντυθώ σαν άνθρωπος, σοβαρός κι αξιοπρεπής... όχι ο αέρας ν' ανεμίζει το παντελονόποδο και να γελάνε τα παιδιά μαζί μου...</div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">πού θα πήγαινα, ρωτάς; εκεί, στο πτάμι, όπως πηγαίναμε και μιλούσαμε για το δικό σας το ποτάμι, για το δικό μας το ποτάμι... κι όλα όσα μας θύμιζαν... να περπατήσω πέρα-δώθε στην όχθη, να καθήσω κάτω από τη γέφυρα, έτσι, να επαναφέρω τον πρώτο καιρό που αργο-ανοιγόκλεινε αφήνοντας τα φορτωμένα καράβια να κυλήσουν για τον Ατλαντικό...</div><br /><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Ο κυρ-Ανδρέας, με κόπο διπλώθηκε, σήκωσε το μαχαίρι κι έβαλε τη λεπίδα ανάμεσα στα χείλη του για να τη σκουπίσει! Ήταν μια παλιά επικίνδυνη συνήθεια, όπως τότε που τα χέρια του ήταν ακόμη σταθερά. Πριν αρχίσει το καθάρισμα του μήλου, παραμέρισε τη ξεθωριασμένη κουρτίνα με το μπαστούνι, κοιτάζοντας μακριά τη γέφυρα: -πάει κι αυτή! γέρασε με τα χρόνια... τη ξανα-βίδωσαν, την έδεσαν με ατσάλινα σύρματα, με πελώρια μαδέρια... πάει η ευλυγισία της, πάει η ανάσα της! ένας κοκκινόχρωμος γίγας, να περνούν μόνο αυτοκίνητα και να ταρακουνιέται όταν την παραπιέζουν μεγάλα φορτηγά...</div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Είχε δίκιο, παρ΄όλη τη γκρίνια του।</div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Η γέφυρα, όγκος βαρύς κι ακίνητος, στεκόταν καλύπτοντας τον ορίζοντα. Αν δεν υπήρχε εκεί, θα μπορούσε ο κυρ-Ανδρέας να χαίρεται τουλάχιστον τη μεγαλοπρέπεια της ανατολής του ήλιου όταν ξεπρόβαλλε από τον ωκεανό, ή έστω, να χαζεύει τα τοπικά αεροπλάνα που πετούσαν χαμηλά σαν πύκνωνε η ομίχλη... Απλά, η γέφυρα του στερούσε το νοητό ταξίδι, την Έξοδο! 'Οσο για την ανυπόφορη μουρουδιά, όταν καθόντουσαν τα νερά... με κανένα τρόπο δεν θα ήθελα να συγκρίνει τούτο το ποτάμι με τα καθάρια ποτάμια του τόπου τους... </div><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">-γι αυτό κι εσύ, απευθύνθηκε στη Μπέση του, ήσουν τόσο προσεχτική πότε θ' άνοιγες τα παράθυρα για λίγο αέρα και να φρεσκαρίσεις το σπίτι!</div><br /><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">'Απειρες ήταν οι φορές που κοίταζαν μαζί πίσω απ' τα παράθυρα...</div><br /><br /><br /><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"><span style="font-family:georgia;">Σχεδόν αμίλητοι, παρακολουθούσαν τις πρασινο-καφετιές αγριόπαπιες και τ’ ανήσυχα γκρίζα γλαροπούλια να σκαλίζουν τις βρόμικες λάσπες του ποταμού… άλλες φορές, χάζευαν το παιγνίδι των σκιών στο σκελετό της γέφυρας, άλλες τ’ αλάφιασμα των πουλιών σαν άρχιζε να τα στριφογυρίζει ο τρελός βοριάς…<br />Πράγματι, γι' αυτούς, ήταν γέφυρα υπαρκτή και ταυτόχρονα ανύπαρκτη, χρήσιμη μα ενοχλητικά βουερή, δίχως κάτι το σημαντικό να τους λέει…<br />Ο κυρ-Ανδρέας, καθάρισε κυκλικά το μήλο, ακριβώς όπως το συνήθιζε η γυναίκα του. Έβαλε τη φλούδα στο τραπέζι, να χρησιμοποιήσει τις βιταμίνες και το άρωμά της όταν την επομένη θα έβραζε το χαμομήλι του.<br />-...Αχ! Μπέση μου, πάνε τα όνειρα και οι ονειροπολήσεις κάτω από τη γέφυρα। Άκου την, με τον άγριο άνεμο, αγκομαχεί και τρίζει, σαν το φραγμένο στέρνο μου। Κάπως έτσι τρίζουν και τα κοκαλάκια μου, που έγιναν σαρακοφαγωμένο ξύλο, ίδια, σαν τις γέρικες πόρτες και τ’ αφρόντιστα παράθυρα του σπιτιού μας...<br />Με το μαχαίρι πάντα στο δεξί χέρι, έβαλε στο στόμα ένα κομμάτι σφαγμένο μήλο, έγλυψε τη λεπίδα, και μασώντας αργά, συνέχιζε να κοιτάζει τα ερευνητικά μάτια της γυναίκας του.<br />-… το ξέρω, θα πεις πως συνεχίζω να είμαι ένας γκρινιάρης εβδομηντάρης! Έλα! Καλά, μη στραβομουτσουνιάζεις...το διορθώνω, ένας εβδομηνταπεντάρης! Εσύ, όμως, ξέρεις πως δεν βάφω τα μαλλιά μου, όπως δεν τάβαφε κι ο κύρης μου ως τα ογδόντα του, με κείνο το καρυδόζουμο της μάνας του… και μη με κοιτάς εμένα ειρωνικά! Καμία δεν έρχεται εδώ μέσα να με δει, ούτε μέρα… ούτε νύχτα… -ανασηκώθηκε να γυρίσει λίγο το κορμί του- ...άλλωστε, τι να δει; την λεβεντιά μου; Την γκρίνια μου; Ή… την κακομοιριά μου…<br />Έκοψε ένα μεγαλύτερο κομμάτι μήλο. Το μαχαίρι χτύπησε στα δόντια του… Κάνοντας ένα ελαφρύ μορφασμό συνέχισε:<br />-Έχω αλλάξει από τότε, κυρά μου। Εσύ μένεις η ίδια! Σιωπηλή, κι αμετακίνητη। Νέα κι όμορφη। Αρχοντική… Θυμάσαι, Μπέση μου, τότε, στην αρχή… όταν ξυπνούσες με το σκάσιμο της μέρας, κανένας δεν σου έπαιρνε κουβέντα… </span><span style="font-family:georgia;">Ενώ εγώ, κάθε μέρα ξυπνούσα μ’ ένα ανεξάντλητο κέφι, ιδίως όταν ξυριζόμουν, τραγουδούσα -το μονότονο για σένα τραγούδι: </span></div><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"><span style="font-family:georgia;">«- μη με στέλνεις μάνα στην Αμερική… εγώ θα μαραζώσω και θα πεθάνω εκεί…» Θυμάμαι πόσο θύμωνες και με κυνηγούσες με τις γαλάζιες σου παντόφλες πότε γύρω στο υπνοδωμάτιο, πότε μέχρι το σαλόνι. Αργότερα, όταν καταλαγιάσαμε και κάπως ψευτο-σοβαρέψαμε… μου τις πέταγες, κι όπου χτυπήσουν… πλάτη, ώμο, κεφάλι… </span></div><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"><span style="font-family:georgia;">Το πρόσωπο του κυρ-Ανδρέα γέμισε φως. Απ’ το στήθος του, το γέλιο του απανωτά ακούστηκε δυνατό. Οι τοίχοι τα έχασαν στον ξεχασμένο ήχο. Ανακάθισε στη ρηχή πολυθρόνα. Ξαναπήρε βαθειά ανάσα. Άγγιξε με τα μάτια κάθε γωνιά από το αγαπημένο της πρόσωπο... <br />…-θυμάμαι που βαρέθηκα τα λόγια του τραγουδιού, και μετά άρχιζα να σου το σφυρίζω… όμως, εσύ, αινιγματική, γλώσσα άλυτη! Φωνή σαν το μέλι μόνο για του πρωτο-γιού σου το νανούρισμα… κι εγώ, με μια κρυφή ζήλεια, ανείπωτη, όσο με αγνοούσες, τόσο δυνατότερα σου σφύριζα: "-μη με στέλνεις μάνα στην Αμερική…"<br />Τώρα, εδώ που τα λέμε, ποτέ μου δεν κατάλαβα πώς αυτό το τραγούδι που ποτέ σου δεν τραγούδησες, πώς είχε ριζώσει έτσι μέσα μου! Ενώ το ήξερα πως μ’ αγαπούσες, ακόμη και τώρα, δεν μπορώ να εξηγήσω το ρόλο που έπαιζε στη ζωή μου. Πώς, ένα μοιρολόι θα το έλεγα, πώς κατάφερε να γίνει το εμβατήριό μου, το εγερτήριο μου, ο βαρύς-γλυκός καφές που δεν έμαθες να μου φτιάχνεις! Πώς έγινε η βενζίνη ν’ ανηφορίζω ως το σταθμό μέχρι το εστιατόριο, το οποίο άλλωστε κοντεύαμε να ξεχρεώσουμε! Αυτή σου η αμφιβολία, αυτή η ύπουλη φοβία να μη σου λείψει τίποτα -όπως και στο παιδί μας- αυτή πιστεύω θα ήταν η αιτία… </span></div><span style="color: rgb(0, 0, 102);font-family:georgia;" ><div align="justify">Ο κυρ-Ανδρέας έγειρε μπροστά για να πάρει μια μικρή φωτογραφία από το τραπέζ. Την κοίταξε, κι αποφεύγοντας να κοιτάξει στα μάτια την Μπέση, την ακούμπησε στη καρδιά. </div><div align="justify">« …ο Πέτρος μου, …ο Πέτρος μας, δεν έπρεπε να πάει στο Βιετ-Νάμ, Μπέση! Δεν ήταν ο καιρός του! </div><span style="font-family:georgia;">Όχι τίποτε άλλο, του άρεσε να δουλεύει στο εστιατόρι! Είχε μέσα στα σχέδιά του ν’ ανοίξει κι άλλο, μεγαλύτερο, να το διαχειρίζεται ο ίδιος… Τόβλεπες το παιδί! Μας αγαπούσε, μας ήθελε, μας χρειαζόταν, όπως το χρειαζόμαστε κι εμείς στη ζωή μας. Ακόμη κι αν δεν τα κατάφερνε, Μπέση, θα τέλειωνε τις σπουδές του και θάκανε κάτι άλλο, κάτι που να σ’ ευχαριστήσει… αρκεί να συμφωνούσες με ότι ήθελε η καρδιά του… δεν ήθελες να μ’ ακούσεις, Μπέση, δεν ήθελες να υποχωρήσεις… ξέχασες τα δικά μας, τα διέγραψες… Τι θα πάθαινες να κάνεις λίγο πίσω; Να δώσεις λίγο τράτα; Το σπουδαιότερο, δεν θα σε φαρμάκωνε ο χαμός του… Έσφιξε τη φωτογραφία μέχρι να σπάσει η καρδιά του. …-εσύ, κυρά μου, έχασες μόνο το γιο σου! Εγώ, έχασα τρεις: το γιο μας, εσένα, και τον εαυτό μου! Τα πάντα… </span><div align="justify"><span style="font-family:georgia;">Η φωνή του τρεμούλιαζε.<br />Τα μάτια του σκοτείνιασαν. Έγειρε αριστερά κι άναψε τη λάμπα στο τραπεζάκι. Ανακάθισε κι ακούμπησε ίσια τη πλάτη του στην πολυθρόνα. Τα χαρακτηριστικά του είχαν τεντωθεί. Δεν ήθελε να τη στενοχωρεί... Απρόσμενα η φωνή του ακούστηκε όπως μακρινό μπουμπουνητό. Δίστασε προς στιγμή. Πήρε βαθιά ανάσα, και … </span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;">"-Θα σου τα πω με όση ειλικρίνεια μου έχει απομείνει, Μπέση! Ήταν πολύ αδικαιολόγητη τόσο η επιμονή σου όσο και η ξεροκεφαλιά σου! -άρπαξε το μπαστούνι κι έδωσε μια στο τραπέζι! η γυάλινη πιατέλα ταρακουνήθηκε, τα μήλα χοροπήδησαν, ένα κύλησε στο ταλαιπωρημένο πάτωμα... Τα δάκρυα που λίμναζαν μέσα του έγιναν βροχή ασταμάτητη.</span></div></span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"><br />...Αυτό ήταν εκείνο που μας έφερε την καταστροφή, … και μη με κοιτάς εμένα μ’ αυτό το βλέμμα! Έπρεπε να σου τα πω κάποτε, ακριβώς όπως τα αισθάνομαι. Δεν ήταν μόνο δικός σου ο γιος, Μπέση! Ήταν και δικός μου. Είχα κι εγώ γνώμη, αλλά εσύ; Πού να καταλάβεις!<br />Εγώ, όταν τότε, ήρθα στη Κόρινθο να δω τους δικούς μου και σε είδα στο ζαχαροπλαστείο ν’ αγοράζεις γλυκά… όπως σε φώτιζε ο απογευματινός ήλιος, με μάγεψες αμέσως. Είπα στον εαυτό μου πως –εκτός αν ήσουν παντρεμένη - εγώ θα σ’ έπαιρνα έστω κι αν θάπρεπε να μείνω εκεί, αφήνοντας όση προκοπή είχα κάνει εδώ, σε άλλα χέρια…<br />Θυμάσαι, καλή μου; Σου μιλούσα, σου μιλούσα, μέχρι που και τα γλυκά σου πλήρωσα… σ’ αγάπησα από τη πρώτη ματιά.<br />Εσύ, που ήξερες ότι ο γιος μας γνώριζε τη Ματίνα από κοριτσάκι, γιατί δεν την ήθελες; Φοιτήτρια ήταν, όμορφη ήταν, έξυπνη ήταν, … εντάξει ήταν λίγο κοντή, είχε λίγο ...στραβά πόδια –«πάπια» την έλεγες…- μα κι εσύ, Μπέση, δεν ήσουν δα και λαμπάδα!<br /> Ο κυρ-Ανδρέας κοίταξε τη φωτογραφία μα δεν έβλεπε τίποτα. Τώρα που είχε πάρει τη μεγάλη απόφαση ήταν απτόητος. Μόνο τη φωνή του μαλάκωσε, κάπως… <br />-... Ο γιος μας, της είχε δώσει τη καρδιά του, όπως κι εγώ σε σένα, όπως κι εσύ σε μένα…<br />Θα έφτιαχναν ένα ωραίο ζευγάρι, νέοι, καθαροί και γόνιμοι. Εσύ, γιατί να ζηλεύεις; Κοντά θα ήταν, δεν θα σου έλειπε η αγάπη του! Αχ… Μπέση! Η Αγάπη δεν έχει σύνορα. Δεν έχει συνταγές. Εσύ, που το ήξερες από πρώτο χέρι, γιατί;<br /> Στριφογύρισε στη πολυθρόνα του θυμωμένος. Ήταν όπως ο χείμαρρος που ξέκοψε από το μεγάλο ποτάμι και δεν μπορεί να σταματήσει με τίποτε.<br />-Εσύ, τον στέρησες από τη Ματίνα… εμάς, μας τον κατάπιε αμέσως η ζούγκλα του ΒιετΝάμ… δεν θα έφευγε αν εσύ υποχωρούσες, Μπέση. Σε σεβόταν, σ’ αγαπούσε, όμως ήταν κι αυτός σαν κι εσένα, ξεροκέφαλος κι αμετάπειστος… Δεν θα έφευγε! Θυμάσαι; Δεν ήθελε να πάρει ούτε ένα «πένι» από τα λεφτά μας. Ήθελε ν’ αρχίσει μαγαζί, μόνος του, από την αρχή… Τι κερδίσαμε; Εσύ, πρώτη έσπασες τη καρδιά του. Μετά η φρίκη της ζούγκλας. Με τη σειρά σου, προδόθηκες κι από τη δική σου καρδιά αφού δεν άντεξε τον χαμό του…<br /> Πήρε ανάσα ο κυρ-Ανδρέας, κι άπλωσε το χέρι να πάρει μια χαρτοπετσέτα. Ήδη η μύτη του γέμιζε από τα δάκρυα που δεν άφηνε να φανούν, λες κι εκείνη θα τα έβλεπε…<br />-…τον ίδιο χρόνο, άντε και ο αδελφός μου… πώς ήθελες, μετά, εγώ ο απροσάρμοστος, πώς να κρατηθώ… κι από πάνω να κρατήσω και το εστιατόριο; Από εργοδότης έγινα εργάτης… από ευτυχισμένος, ξερό πηγάδι. Ένας ζωντανός νεκρός. Τι να κάνω τώρα; Έμεινα σ’ αυτό το άδειο σπίτι να φροντίζω αναμνήσεις …είναι αρκετές να με κρατήσουν όρθιο; Κοίταξέ με! Στράβωσε το κυπαρίσσι. Καμπούριασα. Αυτό το έρμο μπαστούνι, πολλές φορές λυγίζει κάτω απ’ την ανημποριά μου… τα σκαλιά μας, τρέμουν, όπως τα χέρια μου… να τα κατέβω εύκολα δεν μπορώ… πόσο μάλλον να τ’ ανέβω… Αχ! Ούτε για τ’ απαραίτητα, Μπέση, ούτε για τα απολύτως αναγκαία…<br /> Έγειρε το κεφάλι στο στήθος εξουθενωμένος. Δεν ήθελε να τη στενοχωρεί. Ο πικρός του λόγος γινόταν τρυπάνι στο στήθος, τόσο που φοβήθηκε πως το αίμα θα ξεπηδούσε απ’ το στόμα του κρουνός. Τ’ αυτιά του βούιζαν, την κοίταξε ένοχα.<br />-…είναι βαρύ να μη βλέπεις άνθρωπο, Μπέση. Όχι ξένους, περαστικούς. Άνθρωπο δικό, εννοώ, που να μπορείς να του εμπιστευτείς την ανύπαρκτη καρδιά σου… Άνθρωπο που να μπορείς μαζί του να υφαίνεις, να ξυφαίνεις ιστορίες, να ζωντανεύεις, να ζεις με το λόγο το παρελθόν… για να ποτίζεται το δέντρο της θύμησης, και να κρατιέται. Ξέρεις εσύ, τι λέω. Δε γίνεται να παραμένει η θύμηση σε σκοτεινούς θαλάμους, ανήλιαγη. Σαπίζει, λιώνοντας και τη σάρκα μαζί της... όχι! Δεν πρέπει να μουχλιάζει το μυαλό, Μπέση. Εντάξει, τα ξέρω όλα αυτά, μα πώς θα το ξεπεράσω αφού είμαι άδειος, αχρείαστος για όλους... </div><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Κοίταξε λοξά τη φωτογραφία μ’ ένα αδιόρατο χαμόγελο. </div><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">…-καλά, θα μου θυμίσεις πως υπάρχει κι η κυρία Στέλλα που δεν τη συνάντησες… και πως αν δεν την χαιρετίσω από ψηλά, όταν βγαίνει πίσω να φτιάξει τον κήπο της, έρχεται πάνω και χτυπάει το μεσότοιχο του σαλονιού… ναι, είναι κι αυτό κάτι… επί πλέον, το έχεις νομίζω καταλάβει πως θα πρέπει να φοβάται και τον άνδρα της, διότι έτσι στα γρήγορα, μονάχα τους τέσσερις χτύπους κάνει κάθε φορά: τακ, τακ-τακ-τάκ: Ηάι, χάου αρ γιου; Ρωτώντας με πώς είμαι, κι εγώ, σπεύδοντας, της απαντώ το ίδιο συνθηματικά πως είμαι καλά: τακ, τακ-τάκ…= Φάιν, θάνκ γου! Γύρισε το κεφάλι απότομα। –Τι; </div><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">…αν λες τώρα, για τη περασμένη βδομάδα που ήμουν στο νοσοκομείο, για να μου βάλουν στο γύψο τον αστράγαλο… μάλλον θα χτυπούσε τον τοίχο δυνατά και πολλές φορές… διότι δεν μπορώ να δώσω άλλη εξήγηση για το στράβωμα που έπαθε το κάδρο σου… ευτυχώς που δεν έπεσε να σου σπάσει και το τζάμι, …ξέρω από τις «γρουσουζιές» που πιστεύεις… </div><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"> Ο χείμαρρος είχε κάπως ηρεμήσει. Η σκέψη της άλλης γυναίκας στο διπλανό διαμέρισμα, του έδινε μια ανεπαίσθητη ευχαρίστηση. Κάποιος άνθρωπος υπήρχε και ρωτούσε γι’ αυτόν, διακριτικά, παιδιάστικα… κι αυτό ήταν κάτι… ήταν κάτι! Έπιανε τον εαυτό του να περιμένει αυτό τον απλό ήχο, το ντροπαλό χαιρετισμό, που δεν του ζητούσε τίποτε περισσότερο από τα μυστικά της καρδιάς του. Ωστόσο, δεν ήθελε ν’ ανησυχήσει τη Μπέση του πιο πολύ…<br />-... δηλαδή, όχι ότι δεν θα σου έφτιαχνα άλλο κάδρο ή δεν θα σου έβαζα καινούριο γυαλί … μη γρατσουνιστεί το πρόσωπό σου, φοβόμουν. Γρουσουζιές και τα τοιαύτα, δεν τα πιστεύω πια…<br /> </div><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"> Ο χείμαρρος, είχε λίγη ανηφοριά, ως που να γεμίσει τη κοιλάδα και να φτάσει στην εκβολή. Ο κυρ-Ανδρέας κοίταξε στη φωτογραφία το γιο τους. Ήξερε ότι τώρα ήταν η κατάλληλη στιγμή. Άδειασε τα δάκρυα στη χαρτοπετσέτα και πήρε βαθιά ανάσα. <br />-… άντε, θα σου το πω κι αυτό, παρόλο που εσένα δεν σου ξεφεύγει τίποτα. Κοίτα, αυτή εδώ η γρατσουνιά στο πρόσωπο του Πέτρου μας, φτάνει μέχρι τον ώμο της Ματίνας…. Σαν σπαθί που ήθελε να μπει και να φτάσει στη καρδιά της… Έγινε όταν το κάδρο έπεσε από τα χέρια μου ενώ προσπαθούσα να σε αποφύγω για να μη δεις το τι έκανα… ναι, Μπέση, αυτή είναι εκείνη η φωτογραφία τους που με οργή τη πέταξες στα σκουπίδια, κι εγώ τη μάζεψα, κρύβοντάς την πίσω από τα εικονίσματα. Πριν από λίγα χρόνια, τη ξαναθυμήθηκα και τη κατέβασα… άντε, για να μη σου κρύβω πια άλλες λεπτομέρειες… με συντροφεύουν, όμως, και πολλές φορές τους μιλάω από μέσα μου για να μη μ’ ακούς τι τους λέω… τους μιλάω, όπως μιλάω και σε σένα. Με ειλικρίνεια κι αγάπη. Ήταν μεγάλη ανάγκη να μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί τους…<br />και, μη με αγριοκοιτάς! Προδότης δεν έγινα ποτέ। Ούτε σε συναλλαγές, ούτε στην αγάπη… γιατί κάπως έτσι με κοιτούσες κι όταν έβγαζα το κεφάλι μου έξω από το παράθυρο να κάνω νεύμα, ένα άφωνο «γεια σου» στη σενιόρα του κήπου… «φάτε μάτια ψάρια» όπως λέει κι η παροιμία. Δεν έκανα αμαρτία, οι δυνάμεις μου με πρόδωσαν όπως η Τύχη…<br /> Κοίταξε μ’ ανύποπτη ανδρική φιλαρέσκεια το όμορφο πρόσωπο της γυναίκας που του χάρισε εικοσιπέντε χρόνια από τη ζωή της, τη γυναίκα που της χάρισε όλη του τη ζωή. Στη διάρκεια του θρήνου για το χαμό του Πέτρου τους, η Ματίνα πήγαινε καθημερινά στο εστιατόριο και του παραστεκόταν. Μοιράζονταν τα δάκρυα και τον πόνο. Μιλούσαν γι’ αυτόν με τις ώρες στο απομονωμένο τραπέζι της μεγάλης αίθουσας, απομακρυσμένοι απ’ το «πήγαιν-έλα» και τα τυπικά συλλυπητήρια των πελατών. Μόνο που η Μπέση κλείστηκε ερμητικά στον εαυτό της. Δεν ήθελε να δει άνθρωπο, καλά-καλά ούτε τον ίδιο. <br />Ήταν μια τραγική, επικίνδυνη απόσταση μεταξύ τους. Τα λόγια δεν έρχονταν εύκολα, όπως το ίδιο δύσκολα ήταν και τα χάδια της στοργής. Κάποια μέρα, έπαψε να πηγαίνει κι η Ματίνα, με δικαιολογία πως παντρεύτηκε κάποιον αρκετά ηλικιωμένο… διότι η ζωή είναι άστοργη κι ο κόσμος πολύ κακός, -κάτι που ο κυρ-Ανδρέας γνώριζε από πρώτο χέρι.</div><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify"> Στα επόμενα χρόνια, η Ματίνα έστελνε κάποια κάρτα για τις γιορτές των Χριστουγέννων, που και που έκανε κάνα σύντομο τηλεφώνημα, λες κι ήθελε να επαληθεύει τον αριθμό. Τότε, κάποια φορά, είχε προσπαθήσει να μιλήσει στη Μπέση να καλούσαν τη Μαρίνα στο σπίτι τους, να μοιράζονταν λίγες ώρες μαζί, μα έπεσε σε τσιμεντένιο τοίχο σιωπής… </div><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Ώσπου του έφυγε κι η Μπέση, με το δηλητήριο πίσω από τα ραμμένα της χείλη.</div><div style="color: rgb(0, 0, 102);" align="justify">Αγκαλιές στερημένες από διπλή αγάπη… </div><div align="justify"><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-...σου τα είπα όλα για τη Ματίνα, Μπέση μου, τίποτα δεν έμεινε πίσω που να μη το ξέρεις… Όσο για τη σενιόρα, κι εσύ άκουσες το τελευταίο της «τακ-τακ-τάκ» και σου έδειξα το Χριστόψωμο που άφησε έξω από τη πόρτα μας μαζί με το σημείωμα όπου μισά αγγλικά, μισά ιταλικά, έγραφε πως σε δυο μέρες θα έφευγαν για τη Φλώριδα, στο νέο τους σπίτι. …για να δούμε, τώρα, ποιος θα έρθει πλάι μας, και ποιος θα περιποιείται το κήπο της σενιόρας… όποιοι και νάναι, αρκεί να είναι ήσυχοι…</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);"> Ο κυρ-Ανδρέας τράβηξε το μαξιλάρι από τον καναπέ, το έβαλε στο τραπέζι και με δυσκολία ακούμπησε το πόδι του. Σήμερα, παραμονή Πρωτοχρονιάς, είχε μια ανησυχία, μια νευρικότητα που δεν μπορούσε να τη συγκρατήσει με τίποτα.</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Η σενιόρα, όπως έγραψε στο σημείωμά της, έφυγαν στις είκοσι-επτά. Από ψηλά, τους είδε στην αυλή, τον χαιρέτισαν, κι αυτός, με νοήματα τους ευχήθηκε να έχουν καλή τύχη.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Τις υπόλοιπες μέρες, έκοβε λίγο-λίγο από το γλυκό σπιτίσιο χριστόψωμο, για να μη του τελειώσει γρήγορα… μάζευε ένα-ένα τα ψίχουλα από την άσπρη πιατέλα της Μπέση, ενώ δεν ήξερε πλέον τι να ευχηθεί για τον εαυτό του.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Η ιστορία με το πόδι του, έκανε τα χρόνια του να τον βαραίνουν πιο πολύ.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Η τελευταία φέτα του χριστόψωμου, ενήργησε όπως το υπνωτικό στον μελαγχολικό κυρ-Ανδρέα. Με τη φωτογραφία του Πέτρου και της Ματίνας στο στήθος του, έκανε με το χέρι ένα σύντομο νεύμα στη Μπέση που τον έβλεπε απόκοσμα κι αποκοιμήθηκε. Σιωπηλές οι ώρες χάνονταν. Το παλιό σταματημένο ρολόι, φυσικά δίχως καινούρια μπαταρία, αδυνατούσε να τις μετράει. Άλλωστε, ποιον να ένοιαζε; Το μέτρημα του χρόνου το χρειάζονται όσοι έχουν κάτι να κάνουν, κάτι να προφτάσουν. Γι’ αυτόν, η κάθε χρονιά ήταν μία αναγκαστική συντήρηση της ύπαρξής του. Μόνο και μόνο να μη δει τον οίκτο στα μάτια της όμορφης Μπέση. Αν ήθελε, σιγά-σιγά, μπορούσε ν’ ανεβοκατέβει τα σκαλιά, όπως και στη γέφυρα μπορούσε, ζεστο-ντυμένος, να πάει να ρίξει σπόρια και μπαγιάτικα ψωμιά στα πουλιά… οι γλάροι, με την κλαψιάρικη φωνή τους, σίγουρα θα τον ευχαριστούσαν με κύκλους πάνω από το κεφάλι του… εκεί, κάποιον θα εύρισκε για παρέα… ν’ ανταλλάξουν δυο κουβέντες… Θα μπορούσε, αν ήθελε, να πάει και να καλωσορίσει τους νέους ενοίκους, έτσι στα πεταχτά… μα δεν ήθελε! Είχε μείνει άδειος κι αυτό τον φόβιζε πιο πολύ. Το βράδυ δε, που έφυγε η σενιόρα, ήταν εφιαλτικό. Δεν είχε μείνει ούτε ένα κοντινό πρόσωπο.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Θύμωσε με το εαυτό του, μάλωσε με το Θεό που τον εγκατέλειψε, με πνιχτές φωνές τα είπε και του Χάρου πως ήταν δειλός κι ανίκανος να τον πάρει μαζί του…</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Ήταν ένα βράδυ άγριο, δίχως δύναμη, δίχως ελπίδα.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Τα ήρεμα μάτια της Μπέση δεν μπορούσαν να τον συνεφέρουν. Στο στήθος του κυρ-Ανδρέα, κόχλαζε η μοναξιά οργισμένη. Με το κεφάλι πεσμένο στο στήθος, λες κι αφουγκραζόταν τη καρδιά του, κοιμόταν πάλι σ’ ένα ύπνο ταραγμένο.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Κανείς δεν μπορούσε να γνωρίζει τι του έλεγε το επίμονο βλέμμα της γυναίκας του, ούτε αν πραγματικά επικοινωνούσε μαζί του με τα βαθυστόχαστα μάτια της.</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Ένα γρήγορο χτύπημα στη πόρτα, τον τίναξε.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Δεν κατάλαβε πώς κατέβασε το πονεμένο του πόδι από το τραπέζι. Ίσιωσε το μουδιασμένο κεφάλι κι έτριψε τα φουσκωμένα μάτια του.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-… άκουσες τίποτα, Μπέση; … ή μήπως ήταν η κρυφή επιθυμία μου; μονολόγησε.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Ακολούθησε δεύτερο χτύπημα. Πιο δυνατό. Γρήγορα κι άλλο! Πιο επίμονο! Σίγουρα δεν ήταν του ύπνου.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-… ποιος είναι; Απάντησε μουδιασμένα.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-Είμαι ο Πίτερ. …ο γιος του Σάντα!...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-Μπέση! Άκουσες; Κάποιος τρελός θα είναι…</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">...ποιος είστε; Είπε δυνατότερα.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-Σου είπα! Με λένε Πίτερ, άνοιξε! Μη φοβάσαι!</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-Φύγε! Άσε με ήσυχο, όποιος και να είσαι. Ψάχνεις για φαγητό;… σιγά, δεν έχω ούτε για μένα… το τελευταίο κομμάτι της σενιόρας το τέλειωσα πριν… αν νομίζεις πως θα βρεις λεπτά! Την έβαψες! Λάθος πόρτα, φίλε… σώθηκαν πριν από την ώρα τους…</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Απόρησε κι ο ίδιος που είπε τόσες κουβέντες έτσι στα γρήγορα…</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-Μη φοβάσαι, σου λέω! Άνοιξε! Του είπε η φωνή.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Ταρακουνήθηκε η πόρτα…</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Ο κυρ-Ανδρέας νόμισε ότι τρελάθηκε. Όποιος και να ήταν εκείνος που τον καλούσε, είχε τη φωνή του Πέτρου του, κι αυτό ήταν πολύ παράλογο!</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Μουδιασμένος από φόβο αλλά και μαγνητισμένος, σηκώθηκε και πήγε να κοιτάξει στο στρογγυλό «μάτι» της πόρτας. Διέκρινε πράγματι ένα κεφάλι που έμοιαζε του Αη-Βασίλη που τον κοιτούσε χαμογελαστός!</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-…μα ποιον ζητάς, είπε ο κυρ-Ανδρέας σαστισμένος, δίχως ν’ ανοίγει τη πόρτα.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Δεν γνωρίζω κανένα που να με θέλει… ούτε κι αυτός ο Χάρος…</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Όμως, μέσα του, ήλπιζε σαν τρελός να είναι κάποιος που ήρθε αποκλειστικά για κείνον.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-Θυμάσαι τη Ματίνα; Τότε, στο εστιατόριο; Την κοπέλα του γιου σας; Εγώ, είμαι ο γιος της। Εμείς νοικιάσαμε το διπλανό διαμέρισμα… Θα είμαστε κοντά-κοντά.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Απόψε όμως, δεν κάνει να περάσετε το νέο χρόνο μόνος σας!</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Ο κυρ-Ανδρέας, τρέμοντας, ακούμπησε τη πλάτη του στη πόρτα। Ούτε που ένιωθε κάτι, ούτε που καταλάβαινε αν έτσι έρχεται η τρέλα। Ζήτησε τη βοήθεια από τα μάτια της Μπέση. Εκείνη, συνήθως, τα ήξερε όλα!</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-…να είναι αλήθεια η Ματίνα; να είναι εκείνη η Ματίνα του Πέτρου μας; Της είπε, και…</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-... ποιας Ματίνας; Να τη δω, αν είναι αυτή!!!</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">τους φώναξε ζωηρά κι ας νόμισε πως δεν έβγαινε η φωνή του.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-Έλα, πια!, άνοιξε κυρ-Ανδρέα! Μη φοβάσαι! Για σένα ήρθαμε εδώ!</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Η φωνή, σταθερή। Ο ήχος, γνώριμος. Έστριψε το κλειδί και μισάνοιξε… η ασφαλιστική αλυσίδα περίμενε την επιβεβαίωση…</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-Έλα, σου λέω. Είμαι η Ματίνα, κι αυτός, ο Αη-Βασίλης, είναι ο γιος μου! Μπα σε καλό σου! Δεν με θυμάσαι κυρ-Ανδρέα; Βέβαια μεγάλωσα, πάχυνα και λίγο… Έ! Τι να κάνουμε;</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Στο σπρώξιμο, η πόρτα διαμαρτυρήθηκε για λίγο... που δεν άνοιγε!</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-…η Ματίνα; …καλά, πού είναι ο άνδρας σου; της απάντησε.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-Δεν τον έχω πια, κυρ-Ανδρέα μου, όμως το μοναχογιό μου; Κοίτα τον! Ούτε που χωράει στην αγκαλιά μου. Καλέ! Τι τα λέμε εδώ, έξω από τη πόρτα σου; Έλα, στο δικό μας. Να σε πάρουμε ήρθαμε!</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Πόσοι άγγελοι ξέφυγαν από τη φάτνη του Μικρού Χριστού νάρθουν στη πόρτα του; Στ’ αυτιά του βούιζαν δεκάδες φωνές. Στη γέρικη καρδιά του φτερούγιζαν δεκάδες χελιδόνια…</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-… δεν μπορεί। Δε γίνεται να είναι μόνο δύο αυτοί που ήρθαν να με βρουν τούτα τα μεσάνυχτα!</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">…Ο κυρ-Ανδρέας, έβγαλε την αλυσίδα, ανοίγοντας διστακτικά τη πόρτα. Μ’ ένα αδιόρατο χαμόγελο άρχισε να ψηλαφεί τα πρόσωπα που σημάδευαν το Νέο Χρόνο με το λαμπρότερο αστέρι.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Ήταν δυνατόν; Αυτή η γεμάτη, η γελαστή γυναίκα, να είναι η τότε γειτονοπούλα τους, η αγαπημένη του Πέτρου τους; Κι αυτός, ο νεαρός, ο κυπαρισσένιος Αη-Βασίλης, που είχε βγάλει τ’ άσπρα, μακριά γένια, και του χαμογελούσε καλόκαρδα, … γιατί έμοιαζε του Πέτρου τους;</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Μια επίμονη σκοτοδίνη ήθελε να τον νικήσει, μα δεν ήταν μπορετό. Ο κυρ-Ανδρέας έστριψε απότομα το κεφάλι του, σαστισμένος πιο πολύ.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-…Μπέση! Πέθανα; Είμαι κοντά σου… ή … ήρθε ο Πέτρος μας;</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Αφού τον αγγίζω, Μπέση, ήρθε ο Πέτρος μας! ήθελε να της πει… Η φωνή δεν ακούστηκε!</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Άνοιξε διάπλατα τη πόρτα. Η ματιά του δεν ήξερε πού να σταθεί. Η Ματίνα τον έπιασε από το χέρι. Έτρεμε ολόκληρος.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-Έλα, έχουμε έτοιμο το τραπέζι। Έχουμε τόσα πολλά να πούμε। Θα ξενυχτίσουμε απόψε! Μαζί θα μας βρει ο Νέος Χρόνος.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-…μια στιγμή, να πάρω το μπαστούνι μου! της απάντησε. Η φωνή του χόρευε στη χαρά του!</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-Δεν θέλεις μπαστούνι! Ακούμπησε επάνω μας… είπε κι ο νεαρός.</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Στηρίχτηκε στον ώμο της Ματίνας και στο μπράτσο του νεαρού Αη-Βασίλη, μα νόμιζε πως περπατούσε στον αέρα.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">-…σίγουρα θα έγινα άγγελος, ψιθύρισε ο κυρ-Ανδρέας, ενώ πίσω τους χαμογελούσαν αινιγματικά τα μάτια της αγαπημένης του.</span><br /><br /><strong style="color: rgb(0, 0, 102);">ΤΕΛΟΣ<br /><br /></strong><span style="color: rgb(0, 0, 102);">ΥΓ.:</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Ελληνο-αμερικανικό Διήγημα: «Ο Αη-Βασίλης της Αγάπης» της Υιώτας Στρατή:</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Α΄ Βραβείο ($1,000।οο), άνευ συναγωνισμού, από τον παναμερικανικό Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Οργανισμού: «Λόγος και Τέχνη, Σικάγου», στη μνήμη της αείμνηστης συγγραφέως και συνεργάτιδος του Εθνικού Κήρυκα κυρίας Θεανώς Μάργαρη (1991; -1991)। Πρόεδρος Επιτροπής του Οργανισμού και του διαγωνισμού, ήταν ο κύριος Φώτης Λίτσας, Επόπτης των Ελληνικών Κοινοτικών Σχολείων Επισκοπής Σικάγου και συνεργάτης του Εθνικού Κήρυκα Νέας Υόρκης (1943- 01।13। 1998). Το διήγημα, ως και τα επόμενα τρία των άλλων νικητών, δημοσιεύτηκαν τιμητικά, στον Εθνικό Κήρυκα της Νέας Υόρκης.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Καλεσμένοι στο Σικάγο, η Υιώτα και ο Δημήτρης Στρατής, πέρασαν ένα φιλόξενο Σαββατο-Κύριακο στη πόλη των Ανέμων. Παρουσιάστηκε στην αίθουσα του Συλλόγου, κατά την Εορτή των Γραμμάτων. Για την Κυρία της ελληνο-αμερικανικής λογοτεχνίας, κα Θεανώ Μάργαρη, μίλησε ο καθηγητής και λογοτέχνης κ. Γιώργος Γιάνναρης.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 102);">Η λογοτέχνιδα Γιώτα Στρατή, μαζί με την οικογένειά της, μένει μόνιμα στη Νέα Υόρκη, ειδικά στο Γουέστμπερυ. Λεπτομέρειες , παρακαλώ, στην ιστοσελίδα <span style="font-size:180%;"><a href="http://astoriani.blogspot.com/">"αστοριανή"</a></span>. </span><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-4160491257449994332?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-5398890336864594762010-12-31T12:16:00.002+02:002012-01-10T22:20:39.093+02:00<h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://giannistsigkras.blogspot.com/2010/12/blog-post_31.html">ΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙ</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <div class="post-body entry-content"> Μονόπρακτο μπονζάι<br /><br />στους αστοριανούς φίλους Γιώτα και Δημήτρη.<br /><br /><br /><br />Ένα παγκάκι μοναχικό-σαν άνθρωπος στη βροχή. Μακρινός ήχος φλάουτου διαλέγεται με το φλοίσβο. Η θάλασσα αόρατη. Ένας άνδρας και μια γυναίκα βγαίνουν από το σκοτάδι και κάθονται στο παγκάκι. Η κουβέντα τους είναι ψιθυριστή, όμως ακούγεται από ηχεία που εντείνουν στο έπακρο τις ανάσες.<br />-ΑΝΔΡΑΣ: Πριν από λίγο τον είδα…Θα τον ξέρεις. Βρίζει απόντες φίλους στα λεωφορεία. Ψάχνει τα μάτια των γυναικών. Μερικές φορές μιμείται τους παλιούς εισπράκτορες. (Παριστάνει μακρόσυρτα): "Φύαμεεε.. Τέρμα τα πράσινααα…". Κραυγάζει τα μυστικά του μέσα στη νύχτα σε άγνωστους ανθρώπους. Τον έχεις δει;<br />-ΓΥΝΑΙΚΑ : Θα λες τον… Ναι, τον θυμάμαι.<br />-ΑΝΔΡΑΣ: Στο τέλος της διαδρομής χτυπάει εισιτήριο για την επιστροφή. Δεν κατεβαίνει. Μιλάει στα άγνωστά του παιδιά για τα νυχτολούλουδα, ανασηκώνοντας το γιακά του παλτού του.<br />-ΓΥΝΑΙΚΑ: Ναι… (Αιφνιδίως αφηρημένη).<br />-ΑΝΔΡΑΣ: Ε, πριν από λίγο τον είδα στην πλατεία με γκ…με γυναίκα। Ήταν όμορφη όσο και οποιαδήποτε αντιγραμμένη γκραβούρα. Αλλά να...Δεν ήταν πια μόνος.(Παύση). Έμεινε μόνον αυτό το σπάραγμα... Δεν προχώρησα πιο πέρα.<br /><br />(Ακούγεται μια παιδική φωνή που τραγουδάει ένα ιδιόμελο μονόλεκτο: Απιτιπιτιρινούια).<br /><br />-ΑΝΔΡΑΣ: (Βλέπει τη γυναίκα που αινιγματική τον παρακολουθεί όπως η γάτα τον ποντικό): ΄Έλεγες… Το είχαμε γράψει και στη φλούδα.. Το θυμάσαι; Το "τίποτε δεν". Εκεί στο λόφο. (Μιλάει τώρα εντελώς διαφορετικά, σα να πιάνει μια παλιά κουβέντα που είχαν αφήσει στη μέση). Κι ύστερα…Νόμιζα ότι το κατάλαβες.. Αναφερόμουν στη δυσκολία να γράψεις κάτι στις μέρες μας.. Να δημιουργήσεις γενικά.. Αρχίζεις, αλλά δεν..(Σταματάει μάλλον γιατί φοβάται τη λέξη που η γυναίκα προφέρει με κακεντρεχή σχεδόν άνεση).<br />-ΓΥΝΑΙΚΑ:Τελειώνεις…(Για να γλυκάνει τα πράγματα γλιστράει, απομακρύνεται από τη συνέχεια που πονάει). Ποιο είναι το κομμάτι που μου έλεγες; Πρόκειται για καταγραφή ονείρου ή είναι αυτό που ονομάζεις "αι-φνί-διο λό-γο"; (Αραιά προφέρει για να τονισθεί ότι αποποιείται το αδόκιμο).<br />-ΑΝΔΡΑΣ (Βγάζει ένα χαρτί από την τσέπη του. Ταραγμένος πάει να σκουπίσει τον ιδρώτα του με αυτό): Δεν το σκέφτηκα, γι αυτό το χαρακτήρισα έτσι. Όλοι καταγράφουμε τα νυχτερινά μας φαντάσματα. Υπάρχουν βέβαια κάποια όνειρα αισθήσεων, αισθημάτων καλύτερα, απερίγραπτα. Άλλα όμως μπορούν να περιγραφούν, να σκιτσαριστούν με λέξεις.<br />-ΓΥΝΑΙΚΑ (Ανυπόμονα): Λοιπόν;<br />-ΑΝΔΡΑΣ :Μια εικόνα μου έχει μείνει εδώ (δείχνει το χαρτί). Το κατέγραψα βιαστικά και μισοκοιμισμένος. Δυσκολεύομαι να τα βγάλω.(Διαβάζει αργά): "ΒΡΕΘΗΚΕ ΝΑ ΠΛΕΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΣΤΑΤΙΚΟ ΥΠΤΙΟ. ΦΟΡΟΥΣΕ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΜΠΛΕ ΚΟΣΤΟΥΜΙ. ΠΛΑΙ ΤΟΥ ΕΠΛΕΕ ΜΙΑ ΑΝΘΟΔΕΣΜΗ. ΑΣΠΡΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ".<br />-ΓΥΝΑΙΚΑ:Εικόνα. Από εκείνα τα εναργή, εικονογραφημένα όνειρα.<br />-ΑΝΔΡΑΣ: Τώρα το νιώθω σαν μια σωματικότητα συναισθημάτων.<br />-ΓΥΝΑΙΚΑ (Αρπάζοντας την ευκαιρία για να επανέλθει στο προσφιλές της μοτίβο): Πάντως περιγράφει ένα τέλος.<br /><br />(Ακούγεται μια μπάντα να παίζει σμυρναίικο μαρς. Η γυναίκα πλέον μοιάζει να μιλάει σε άλλο πρόσωπο, άλλου καιρού). Θυμάσαι εκείνο το οικόπεδο με τις τσουκνίδες; Τι να έχει γίνει το γύψινο πρόπλασμα της κόρης που είχαμε βρει; (Κοιτάζει επίμονα τον άνδρα).<br />-ΑΝΔΡΑΣ (Μοιάζει, ξαφνικά σαν να ερμηνεύει το βλέμμα της Τζοκόντας που΄ χει δίπλα του): Ω, ο καιρός των στοιχημάτων…(Σηκώνεται σα ρομπότ, το χαρτί με το καταγραμμένο όνειρο του πέφτει στα πόδια του πάγκου). Σύμφωνοι. Αν βρούμε την προτομή, όλα…<br />-ΓΥΝΑΙΚΑ (Συνεχίζοντας την φράση του).. σίγουρα θα μείνουν ως έχουν. Και η υπόσχεση στον κορμό του δέντρου, θα ισχύει. Στην αιωνιότητα.<br /><br /><br />( Σηκώνονται και οι δυο. Βγαίνουν από αριστερά. Ξαφνικά πέφτει μια ομίχλη πυκνή. Ακούγεται η γνωστή παιδική φωνή: "Σήμερα στην καλυβούλα, δίπλα στο περίπτερο του Κουσουρή…Καραγκιόζης…Στις επτά…Τρεις δεκάρες μόνο.. Η παράσταση: "Ο Καραγκιόζης και η ψητή μαϊμού…". Από δεξιά μπαίνουν και κάθονται στο παγκάκι δυο ΨΑΡΑΔΕΣ. Ο ΨΑΡΑΣ Α΄ φοράει φθαρμένο μπλε κουστούμι και σπάζει νευρικά τα κλαράκια ενός θυμαριού που κρατάει στο χέρι. Ο ΨΑΡΑΣ Β΄ είναι ντυμένος με παλιά ρούχα εργάτη της θάλασσας. Πλάι του ακουμπάει μιαν απόχη κι ένα τσουβάλι με θυμάρια).<br /><br />-ΨΑΡΑΣ Α΄: Ρε, δεν μ ενδιαφέρει, το καταλαβαίνεις;<br />-ΨΑΡΑΣ Β΄: Τρία χιλιάρικα έπιασα μέσα σε μια ώρα. Γαριδούλα αντί για σκουλίκι του βούρκου. (Σταματάει απότομα για να απαντήσει σε κάτι που ο φίλος του είχε εκστομίσει πριν από ώρα). "Όχι" θα σου πει… Τι να δει ρε μάπα; (Πιο επιθετικός τώρα, πιάνοντας το πέτο του άλλου). Το ρούχο του μακαρίτη του γέρου σου που γύρισε τα παζάρια του κόσμου πουλώντας πεταλούδες με πλαστικά φτερά; Έτσι τις ρίχνουν τις γυναίκες; Με κοστούμια και σάλια;<br />-ΨΑΡΑΣ Α΄: (Με αφηρημένη θλίψη και απορία). Με… με τι;<br />-ΨΑΡΑΣ Β΄:Με καμπριολέ και κινητό και (εγγίζει τα χείλη του) με παραμύθιασμα και λουλούδια. Μπορείς ρε συ να πεις τίποτε άλλο από το " τι ωραία που είσαι;".<br />- ΨΑΡΑΣ Α΄: Δεν το΄ πα ούτε κι αυτό…(Παύση. Αφηρημένος, σα να ονειροπολεί). Όμως… όμως το νιώθω ότι με θέλει. (Απότομα και περίπου φοβισμένα). Πρέπει να με θέλει….Γιατί αλλιώς…<br />-ΨΑΡΑΣ Β: (Βλοσυρός και ξαφνιασμένος). Γιατί…γιατί τι;<br />-ΨΑΡΑΣ Α΄: (Με τρόμο σχεδόν). Τίποτε…(Άδειος, φαίνεται να μελετά ένα ενδεχόμενο). Πες μου για το θυμάρι..<br />-ΨΑΡΑΣ Β΄: (Αναστενάζει): Γλιτώνεις το σκάψιμο με τα πόδια στο βούρκο.. Ξέρεις εσύ.. Γυαλιά και πέτρες που κόβουν τα δάχτυλα. Τίποτε από αυτά με το θυμάρι. Καρφώνεις τούτο εδώ (πιάνει το κλαδάκι και του το δείχνει), το μπήγεις στο βυθό. Οι γαριδούλες, το καλύτερο δόλωμα, έρχονται και μπλέκουν πάνω του. Τις μαζεύεις και τις τινάζεις-τίποτε άλλο. Η μόνη δυσκολία είναι…είναι ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΣΟΥ ώσπου να βρεις σφικτό πάτο. Ο βούρκος, το ξέρεις, διαλύεται εύκολα. (Σταματάει για να πάρει ανάσα). Λοιπόν τι λες; Θα έρθεις απόψε;<br />-ΨΑΡΑΣ Α΄: (Αποφασιστικά). Μετά το ραντεβού μου…(Πέφτει ο τόνος). Θα της…Θα έρθω αφού…(Σηκώνεται και απαγγέλλει):" "Τι ωραία που"…(Ξαφνιασμένος, σαν να τον τσίμπησε φίδι). Α.. τα λουλούδια… Άσπρα τριαντάφυλλα. (Κι ενώ έχει ήδη ορμήσει αριστερά, ξαφνικά στρίβει δεξιά και χάνεται).<br />-ΨΑΡΑΣ Β΄: (Ξαφνιάζεται κι ύστερα γελάει δυνατά). Ρε, το φουκαρά…Ρε, τον πυροβολημένο.( Ξεκαρδίζεται κι, όπως σκύβει, βλέπει το χαρτί με το καταγραμμένο όνειρο του ΑΝΔΡΑ). Τι είναι αυτό; (Σκύβει, το σηκώνει, το ξεδιπλώνει, σοβαρεύεται και διαβάζει δυνατά και περίπου συλλαβιστά) : " ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ ΕΠΙ ΩΡΕΣ. ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΒΙΤΡΙΝΑ ΘΥΜΗΘΗΚΕ ΤΟ ΛΑΧΕΙΟ. ΨΑΧΤΗΚΕ. ΚΛΗΡΩΣΗ 16ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΕΓΡΑΦΕ. ΚΙ ΗΤΑΝ ΓΕΝΑΡΗΣ. ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΚΡΥΟ. ΟΜΩΣ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΗΣΑΝ ΕΡΗΜΟΙ".<br /><br />(Ο ΨΑΡΑΣ Β΄ κάνει μια γκριμάτσα απορίας, βάζει το χαρτί στην τσέπη του και απομακρύνεται. Η παιδική φωνή ακούγεται και πάλι να τραγουδάει το ακατανόητο "απιτιπιτιρινούια". Εμφανίζονται ξανά ο ΑΝΔΡΑΣ και η ΓΥΝΑΙΚΑ).<br /><br />-ΑΝΔΡΑΣ: Η πιο μοβ μπέρτα που έχω δει. Τελικά δεν..<br />-ΓΥΝΑΙΚΑ: Γαργάλησέ του τη μύτη. Θέλω εκείνο να μ΄ αφήσει.<br />-ΑΝΔΡΑΣ: (Πιάνει ένα γατάκι που κρατάει εκείνη στη μασχάλη της. Το ακουμπάει κάτω. Την κοιτάζει θλιμμένα. Εκείνη κάθεται στη ράχη του πάγκου): Έχασ.. Χάσαμε.<br />-ΓΥΝΑΙΚΑ: Πήγαινε ένα ταξίδι. Θέλω να πω…Ξέρεις, υπάρχει, υπάρχει πλέον κάποιος άλλος. Νομίζω ότι τον αγαπώ.<br /><br />(Το παιδί που ακούγονταν, ως τώρα αόρατο, εμφανίζεται διστακτικό στην άκρη της σκηνής. Κρατάει στα χέρια μια δεσμίδα λαχεία και "εδώ τα τυχερά" φωνάζει).<br /><br />ΑΥΛΑΙΑ<br /><br />Δημοσιευμένο στη ΘΕΣΣΑΛΙΑ της 31/12/2010 </div> <span class="post-author vcard"> Αναρτήθηκε από <span class="fn">ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΓΚΡΑΣ</span> </span> <span class="post-timestamp"> στις <a class="timestamp-link" href="http://giannistsigkras.blogspot.com/2010/12/blog-post_31.html" rel="bookmark" title="permanent link"><abbr class="published" title="2010-12-31T10:21:00+02:00">12/31/2010</abbr></a> </span> <span class="post-comment-link"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-539889033686459476?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα Δε.Στα.Πα.http://www.blogger.com/profile/06378140458145104192noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-6978880282457408882010-10-12T00:43:00.006+03:002010-10-12T00:50:09.215+03:00(Η Γιώτα ήθελε να τ' ανεβάσω εδώ, καθότι έχει χιούμορ!)<br /><br /><h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://tokafeneiontoukyklaminou.blogspot.com/2010/10/blog-post_2468.html">Παραλειπόμενα</a> </h3> <div class="post-header"> </div> Καλό! (Το βούτηξα απ' τα σχόλια της αστοριανής)<br /><br />Ο/Η <span dir="ltr"><a href="http://www.blogger.com/profile/08738006999585378601" rel="nofollow">Αστοριανή</a></span> είπε...<p>Στράτο μας,<br /><br />Χαίρομαι, φυσικά, για τα λόγια σας...<br /><br />Γενικά,<br />ο Νικος Καράς κι ο Αλέξανδρος Μαλαός, κουράστηκαν για να αποδώσουν τόσα μηνύματα σ΄ένα μικρό μονόπρακτο...<br /><br />Όσο για τη σκηνοθεσία και τις ενδυμασίες...;<br /><br />Η σκηνοθεσία δεν με κούρασε διότι τα παιδιά ήταν εύπλαστη ζύμη...<br />μα για τα ρούχα;<br />Δεν ήταν μόνο να τα διαλέξω να μοιάζουν όσο γίνεται της τότε εποχής...<br />μα να τα ...ράψω κι από πάνω!<br />κι όταν η σίνγερ ( ήδη 35 χρόνων στη κατοχή μου...) έσπασε το 3ο γρανάζι της κι έπρεπε να βρούμε... διορθωτή!!!!<br />αστα! καταλαβαίνεις ότι με διπλή γερή κλωστή... δίχως δακτυλήθρα... έρραψα σε δυο νύχτες όλα αυτά!<br /><br />...εκτός του ότι, λόγω εποχής, ο αγέρας και η βροχή έσπαζε και τίναζε τα ανθισμένα μάραθα του κήπου μου !!!! που τους υποσχέθηκα ότι θα τους πάω στην εκδήλωση!!!<br /><br />Ευτυχώς, η Κυριακή ξύπνησε γελαστή all the way !!!<br /><br />(Αυτά, είναι μέρος από τα παραλειπόμενα...)<br />Χαιρετισμούς,<br />αγάπη,<br />Υιώτα<br />αστοριανή,<br />ΝΥ</p>ΚΙ ΑΛΛΟ!<br />ΚΙ ΑΛΛΑ!ΚΙ ΑΛΛΑ!ΚΙ ΑΛΛΑ!ΚΙ ΑΛΛΑ!ΚΙ ΑΛΛΑ!ΚΙ ΑΛΛΑ!ΚΙ ΑΛΛΑ!<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/2JOPPO12XKM?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/2JOPPO12XKM?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/e5xinjH5hyI?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/e5xinjH5hyI?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Αστοριανή είπε...<br /><br /> ...δε γίνεται!!!!!!!<br /> θα σε πάρω στο τηλέφωνο!!!!!!!<br /> αν εσύ δεν είσαι τιτάνια ζωτικότητας... κανείς, μάλλον καμία δεν σε ...φτάνει!<br /> ο Δημήτρης σε χαίρεται κι έχει βάλει στο νου του, όταν γίνει... το δολλάριο ίδιο με το ευρώ,<br /> να μετακομίσουμε στο...Βόλο...<br /> μπορεί να συναντήσουμε<br /> τον... Ιάσωνα...<br /> ή και να διανυκτερεύσουμε<br /> στο... παλάτι των θεών...<br /> Σε φιλώ,<br /> ακόμη γελώντας,<br /> Υιώτα<br /> 9 Οκτ 2010 11:09:00 μ.μ. <br />Αστοριανή είπε...<br /><br /> ...σου χρωστάω ένα γελαστό χορό!!!!!!!!!!!!!!!<br /><br /> ...<br /> και<br /> πώς να σου το "πάρω" να το βάλω στην Αστοριανή;;;;;;;;;;;;;;;;;;<br /><br /> Σε φιλώ,<br /> Υιώτα.<br /> ο Δημήτρης που το άκουγε... είπε:" πες της Κατερίνας: (για μένα, βέβαια) ...σιγά, να μη σε...χάσουμε! "!!!!!!!!!!!!! μετά από τόσα χρόνια, κι ακόμη... λέει!!!!!!!!!!!!<br /> 9 Οκτ 2010 11:20:00 μ.μ. <br />Τα χνάρια είπε...<br /><br /> Άστον να λέει, Γιώτα μου! Άδειος είναι!<br /> Χαίρομαι που το χαρήκατε! Νόμιζα πως μου θύμωσες!<br /> Ξέρω ότι έχεις χιούμορ και δεν με παρεξηγείς.<br /> Να 'ρθείτε, αν και η Ελλάδα όλη τώρα είναι για μετανάστευση... Μάλλον θα 'ρθουμε εμείς κατά κει!<br /> Φιλάκια! Θα το βάλουμε και στην Αστοριανή2, όμως... άλλη στιγμή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-697888028245740888?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-31808610872183855512010-10-03T05:43:00.004+03:002010-10-03T05:48:03.515+03:00Κατερίνα μου,<br /><br />Να, λοιπόν, που μου λες να μη...<br />Αχ! Κατερίνα μου,<br />μας δέρνει η ίδια ευαισθησία για τις προσπάθειες του νου και της καρδιάς!<br />Κάντο μια νέα Ανάρτηση, ξέρεις εσύ τον τρόπο!<br />Βάλε Τίτλο:<br /><br />Η ΑΠΑΙΤΗΣΗ της ... ΑΣΤΟΡΙΑΝΗς!<br /><br />ΕΙΝΑΙ, πραγματική τούτη η ...απαίτηση, κι ας σου ...λείψει ο ύπνος!<br />Κατερίνα μου, σ΄ευχαριστούμε ΟΛΟΙ!!!<br /><br /><br /><a href="http://tokafeneiontoukyklaminou.blogspot.com/2010/10/2010.html"><span style="font-size:180%;">"Εύγε" στους ξενητεμένους Αθηναίους του 2010!<br /></span></a>Σα να ήμουνα εκεί, ένιωσα βλέποντας αποσπάσματα απ' το βιντεάκι <span style="font-size:180%;"><a href="http://ekirikas.com/video/1174">του Εθνικού Κήρυκα</a></span> απ' την Πολιτιστική Εκδήλωση Εκδήλωση Τών ΑΘΗΝΑΙΩΝ για την Επέτειο Της Μάχης Του Μαραθώνα 2500ΠΧ (ΣΤΑΘΑΚΕΙΟ ΑΣΤΟΡΙΑ ΝΥ) που έγινε στις 26/9/2010!<br /><br />Μεγάλη η συγκίνηση και το ρίγος, όταν είδα τόσους συγκεντρωμένους Έλληνες μαζί,<br />όταν άκουσα τον Εθνικό μας Ύμνο,<br />όταν μεταφέρθηκα νοερά σ' εκείνη την τόσο ζεστή αίθουσα,<br />όταν άκουσα ανθρώπους να μιλούν με πάθος για την Ιστορία μας και να την καταλαβαίνω πιο εύκολα απ' τα βιβλία,<br />όταν είδα έστω κι από μακριά το πνευματικό έργο μιας φίλης να παίρνει σάρκα και οστά από δυο ξενητεμένους ταλαντούχους ηθοποιούς,<br />όταν άκουσα μια τόσο κρίσιμη εποχή για την Ελλάδα, το ξεχασμένο για όλους μας εδώ "Ζήτω η Ελλάδα!",<br />όταν το χειροκρότημα των ξενητεμένων Ελλήνων εκεί, σκίρτησε την καρδιά μου,<br />όταν έψαχνα να βρω το κρυμμένο δάκρυ της συγκίνησης της<span style="font-size:180%;"><a href="http://astoriani.blogspot.com/"> Γιώτας Στρατή,</a></span> βλέποντας και ξαναβλέποντας το βιντεάκι,<br />όταν κατάλαβα για άλλη μια φορά πως αυτή η γυναίκα θα έπρεπε μόνο να γράφει για να προσφέρει πολλά περισσότερα στην Ελλάδα,<br />όταν συνειδητοποίησα πόσο μακριά μου βρίσκεται η Αστόρια,<br />όταν...<br />όταν!<br />Είναι τόσα πολλά!<br />Υποκλίνομαι σε όλους τους ξενητεμένους Έλληνες, χωρίς ονόματα, χωρίς διακρίσεις. Εύχομαι να συνεχίσουν να έχουν ζωντανή την Ελλάδα μέσα τους, κάνοντας πολλές τέτοιες αξιόλογες εκδηλώσεις και να μας δίνουν τα φώτα τους, έστω κι από κει μακριά, γιατί τα χρειαζόμαστε, ίσως περισσότερο από ποτέ άλλοτε...<br />Μόνο παίρνοντας φόρα προς τα πίσω... θα πάμε πιο μπροστά. Εκείνοι φαίνεται να το ξέρουν καλά!<br /><br />H Υπέρτατη Αρετή του Ευρύτου - μερος 1ον<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/T8vBYML2neE?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/T8vBYML2neE?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />με τούς Αλέξανδρο Μαλαό και Νίκο Καρά, ‎"Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΑΡΕΤΗ του ΕΥΡΥΤΟΥ" της Γιώτας Στρατή, παίχθηκε στην πολιτιστική εκδήλωση πού διοργάνωσε ο Σύλλογος Αθηναίων<br />Νέας Υόρκης, "Επινίκεια της Μάχης του Μαραθώνα, 2.500 χρόνια μετά" Κυριακή, Σεπ. 26, 2010, στο Σταθάκειο Κέντρο, 22-51 29 δρόμοι, Αστόρια, ΝΥ<br /><br />H Υπέρτατη Αρετή του Ευρύτου - μερος 2ον<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/T5t1OG4ymbw?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/T5t1OG4ymbw?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Απ' τις πρόβες<br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TVbfg4bu75I?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/TVbfg4bu75I?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-3180861087218385551?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-54773257738645462032010-10-02T01:53:00.003+03:002012-01-10T22:13:45.298+02:00Δείτε το Βιντεάκι του <span style="font-size:180%;"><a href="http://ekirikas.com/video/1174">Εθνικού Κήρυκα</a></span> απ' την εκδήλωση!<br /><br /><div class="UIIntentionalStory_Header"><h3 class="UIIntentionalStory_Message"><span class="UIIntentionalStory_Names"><a href="http://www.facebook.com/nikokaras">Nikos Karas</a> </span><span class="UIStory_Message">‎"Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΑΡΕΤΗ του ΕΥΡΥΤΟΥ" της Γιώτας Στρατή, παίχθηκε στην πολιτιστική εκδήλωση πού διοργάνωσε ο Σύλλογος Αθηναίων Νέας Υόρκης, "Επινίκεια της Μάχης του Μαραθώνα, 2।500 χρόνια μετά" Κυριακή, Σεπ. 26, 2010, στο Σταθάκειο Κέντρο, 22-51 29 δρόμοι, Αστόρια, Ν.Υ.</span></h3><span style="color: rgb(255, 255, 255);"><span style=";font-family:Bookman Old Style;font-size:11pt;" lang="EL">Θεατρικό μονόπρακτο της Γιώτας Στρατή</span></span><span style=";font-family:Bookman Old Style;font-size:11pt;color:navy;" lang="EL"><br /> </span> <span style="color: rgb(153, 102, 51); font-style: italic; font-weight: 700;font-family:Bookman Old Style;" > <span style="font-size:130%;">"Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΑΡΕΤΗ του ΕΥΡΥΤΟΥ"<br /> </span></span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:Bookman Old Style;font-size:11pt;" lang="el"> Με τούς </span> <span style="font-size:100%;"> <span style="color: rgb(255, 255, 255);" lang="EL">Αλέξανδρο Μαλαό και Νίκο Καρά</span></span></div><p align="center"><span style=";font-family:Bookman Old Style;font-size:11pt;color:navy;" lang="EL"> </span> <span style="color: rgb(153, 102, 51); font-style: italic; font-weight: 700;font-family:Bookman Old Style;" > <span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;"><a href="http://www.thiasos.us/YPERTATHARETHTOYEYRYTOYFINALCUT.htm">"Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΑΡΕΤΗ του ΕΥΡΥΤΟΥ"</a></span><br /> </span></span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:Bookman Old Style;font-size:11pt;" lang="el"> Με τούς </span> <span style="font-size:100%;"> <span style="color: rgb(255, 255, 255);" lang="EL">Αλέξανδρο Μαλαό και Νίκο Καρά</span></span></p> <div align="center"> <center> <table style="border-collapse: collapse;" id="AutoNumber10" width="485" bgcolor="#ffffff" border="0" cellpadding="0" cellspacing="0"> <tbody><tr> <td width="100%"> <p align="center"><img src="http://www.thiasos.us/ALEX%20&amp;%20NIKO%204B.jpg" width="250" border="0" height="168" /><img src="http://www.thiasos.us/ALEX%20&amp;%20NIKO%205B.jpg" width="231" border="0" height="168" /><br /> <img src="http://www.thiasos.us/ALEX%20&amp;%20NIKO%206B.jpg" width="212" border="0" height="168" /><b><span style=";font-family:Bookman Old Style;font-size:12pt;color:navy;" lang="EL"><img src="http://www.thiasos.us/ALEX%20&amp;%20NIKO%209%20b.jpg" width="133" border="0" height="168" /><br /> </span> <span style=";font-family:Bookman Old Style;font-size:12pt;color:navy;" lang="en-us"> <img src="http://www.thiasos.us/ALEX%20&amp;%20NIKO%208%20b.jpg" width="138" border="0" height="168" /></span></b><img src="http://www.thiasos.us/ALEX%20&amp;%20NIKO%203B%20jpg.jpg" width="223" border="0" height="168" /></p></td> </tr> </tbody></table> <p><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:11pt;" >Π</span><span lang="EL"><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-size:11pt;" >αίχθηκε στην πολιτιστική εκδήλωση πού διοργάνωσε <br /> ο Σύλλογος Αθηναίων Νέας Υόρκης</span><span style="font-size:100%;"><br /> </span> </span> <span style="color: rgb(153, 102, 51);font-size:130%;" ><b><i><span style="font-family:Bookman Old Style;"> "</span></i></b></span><b><i><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(153, 102, 51);"><span lang="EL" style="font-family:Bookman Old Style;">Επινίκεια της Μάχης του Μαραθώνα</span><span style="font-family:Bookman Old Style;">, </span> <span lang="EL" style="font-family:Bookman Old Style;"><br /> 2</span><span style="font-family:Bookman Old Style;">.</span><span lang="EL" style="font-family:Bookman Old Style;">500 χρόνια μετά</span></span><span style="font-family:Bookman Old Style;"><span style="color: rgb(153, 102, 51);">"</span><br /> </span> </span></i></b> <span style=";font-family:Bookman Old Style;font-size:10pt;" lang="EL"> <br /> <img src="http://www.thiasos.us/ATHENIANS%20SOCIETY/MARATHON.jpg" width="200" border="0" height="170" /><br /><br /> </span> <span style="color: rgb(255, 255, 255);"> <span style=";font-family:Bookman Old Style;font-size:11pt;" lang="EL"> Κυριακή</span><span style=";font-family:Arial;font-size:11pt;" lang="EL">, </span> <span style=";font-family:Bookman Old Style;font-size:11pt;" lang="EL"> Σεπτεμβρίου 26</span><span style=";font-family:Arial;font-size:11pt;" lang="EL">, </span> <span style=";font-family:Bookman Old Style;font-size:11pt;" lang="EL"> 2010<br /> Σταθάκειο Κέντρο Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων<br /> 22-51 29 δρόμοι, Αστόρια, ΝΥ</span></span></p> </center> </div><br /><br /><object width="640" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/T8vBYML2neE?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/T8vBYML2neE?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><br /><br /><object width="640" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/T5t1OG4ymbw?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/T5t1OG4ymbw?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-5477325773864546203?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-43310780754706801442010-10-02T01:21:00.000+03:002010-10-02T01:22:16.860+03:00<div class="post-header"> </div> Δείτε το Βιντεάκι του <span style="font-size: 180%;"><a href="http://ekirikas.com/video/1174">Εθνικού Κήρυκα</a></span> απ' την εκδήλωση!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-4331078075470680144?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-86337948272575270572010-09-29T11:50:00.001+03:002010-09-29T11:51:55.270+03:00<h2 class="date-header"><span>28 Σεπ 2010</span></h2> <a name="7162848040170568614"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2010/09/blog-post_1928.html">...επιτέλους! "ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ"</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <div align="center"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK3sDNzM9I/AAAAAAAAAoU/mIbR0E40pXA/s1600/9-25-2010+yviskoi.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 270px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5522178060514964434" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK3sDNzM9I/AAAAAAAAAoU/mIbR0E40pXA/s400/9-25-2010+yviskoi.JPG" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Η κλασσική ομορφιά πάντοτε γοητεύει!</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Μιας μέρας ζωή έχουν οι ανθισμένοι υβίσκοι,</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">όμως αυτή η ανθοφορία</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">σε κρατά δέσμιο καταχωρώντας σημαντικές αναμνήσεις...<br /></span></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK3ggjGQiI/AAAAAAAAAoM/Je5Muoek9yA/s1600/9-26-10+ekdilwsi+athinaiwn.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 256px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5522177862230491682" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK3ggjGQiI/AAAAAAAAAoM/Je5Muoek9yA/s400/9-26-10+ekdilwsi+athinaiwn.JPG" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Μία από τις καλύτερες πολιτιστικές εκδηλώσεις του Συλλόγου Αθηναίων Νέας Υόρκης<br /></span><a href="http://2.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK3Q3yydOI/AAAAAAAAAoE/06OwEYp6lIg/s1600/9-28-2010+ekdilwsi+Ath.+%232.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 260px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5522177593592411362" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK3Q3yydOI/AAAAAAAAAoE/06OwEYp6lIg/s400/9-28-2010+ekdilwsi+Ath.+%232.JPG" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 102, 0);">κι εκεί που το ...μάραθο σας οδηγεί...</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">είναι οι δικές μας δημιουργίες </span> ...<br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK3BqCFFKI/AAAAAAAAAn8/IkdB0iLRJjk/s1600/9-26-2010+Jimmy,+-+Basilis+Kostalos,+Pa.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 400px; display: block; height: 333px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5522177332200412322" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK3BqCFFKI/AAAAAAAAAn8/IkdB0iLRJjk/s400/9-26-2010+Jimmy,+-+Basilis+Kostalos,+Pa.JPG" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 0, 0);">...δύο φωτογραφίες σε μία ...</span> </div><div><span style="color: rgb(102, 102, 0);">κι έχουμε:</span></div><div><span style="color: rgb(0, 102, 0);">Αριστερά, το Δημήτρη, να κόβει σπόρους από ΜΑΡΑΘΟ Θερμοπυλών </span></div><div><span style="color: rgb(0, 102, 0);">στο τέλος της εκδήλωσης!!!</span></div><div><span style="color: rgb(0, 102, 0);">(απίστευτα μεγάλη αίσθηση στο ...ακροατήριο!!!)</span></div><div>(τα είχαμε μαζέψει τρία χρόνια πριν με τους αγαπητούς μας φίλους, </div><div>Χριστίνα και Γιάννη Κανελλόπουλο)</div><div><span style="color: rgb(0, 0, 153);">και </span></div><div><span style="color: rgb(102, 0, 204);">ο κ. Βασίλης Κώτσαλος, όπου ήρθε από την Πενσυλβάνια μαζί με φίλους, οδηγώντας σχεδόν τέσσαρες ώρες !!! για να ζήσουν από κοντά τη θεατρική μας παράσταση!!!</span></div><div><span style="color: rgb(102, 0, 204);"> </span><br /></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK2ueH9VnI/AAAAAAAAAn0/I-hGsPJRkMI/s1600/9-26-2010+Jim-Maria+Papadatos.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 400px; display: block; height: 209px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5522177002586330738" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK2ueH9VnI/AAAAAAAAAn0/I-hGsPJRkMI/s400/9-26-2010+Jim-Maria+Papadatos.JPG" border="0" /></a>δύο ακόμη φωτογραφίες από τη ... μαραθο-ανθοδέσμη!<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK2az1ArcI/AAAAAAAAAns/JBPoDUBu2js/s1600/9-28-2010+12%3B49%3B13+PM.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 295px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5522176664815054274" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK2az1ArcI/AAAAAAAAAns/JBPoDUBu2js/s400/9-28-2010+12%3B49%3B13+PM.JPG" border="0" /></a>...στο ημίφως της... σπηλιάς-τοποθεσίας του έργου,<br />ποιος άλλος, η ... συγγραφέας!<br /><br /><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK2IqxerWI/AAAAAAAAAnk/DOI4CIm7Mt4/s1600/9-28-2010+1%3B31%3B30+PM.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 206px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5522176353146678626" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK2IqxerWI/AAAAAAAAAnk/DOI4CIm7Mt4/s400/9-28-2010+1%3B31%3B30+PM.JPG" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Οι καλεσμένοι μας!</span> </div><div align="center">Στη μέση, ο κ. Δ. Συντίλας, η Πρόεδρος κ. Χριστίνα Κωστάκη, και </div><div align="center">ο Γενικός Πρόξενος Ελλάδας στη Νέα Υόρκη, κ. Κυριακόπουλος.</div><div align="center">(Η Πρέσβειρα, κ. Άγη Μπαλτά, έλειπε στην Αργεντινή...)</div><div align="center">Γέμισε η μεγάλη αίθουσα της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων, </div><div align="center">μέχρι που δεν υπήρχαν καρέκλες!!! </div><div align="center">Υπήρξαν, όμως πολλές ενδιαφέρουσες ερωτήσεις, ως και διαλεχτά εδέσματα...<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK1lzKo5QI/AAAAAAAAAnc/VKWQcH3TJ4E/s1600/9-26-2010+stefani+preka.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 241px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5522175754104268034" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK1lzKo5QI/AAAAAAAAAnc/VKWQcH3TJ4E/s400/9-26-2010+stefani+preka.JPG" border="0" /></a>Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και φίλη<br />η Στεφανία Πρέκα, κατά την όμορφη απαγγελίας της।</div><div align="center"> </div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK06mjDuXI/AAAAAAAAAnU/jkj4JLWp_9Q/s1600/9-26-2010+nick.+georgantzas.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 290px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5522175011982653810" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK06mjDuXI/AAAAAAAAAnU/jkj4JLWp_9Q/s400/9-26-2010+nick.+georgantzas.JPG" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Όσο για τον Δρ. Νικόλαο Γεωργαντζά, </span></div><span style="color: rgb(0, 0, 153);">γλαφυρός και πλήρως κατατοπισμένος!<br /></span><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK0nKiwxTI/AAAAAAAAAnM/2eyfvl0W7h0/s1600/9-26-2010+Ath.+ekdilwsi.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 400px; display: block; height: 222px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5522174678047704370" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TKK0nKiwxTI/AAAAAAAAAnM/2eyfvl0W7h0/s400/9-26-2010+Ath.+ekdilwsi.JPG" border="0" /></a>Κλείνουμε με μια ακόμη "σύνθετη" φωτογραφία (!!!)</div><div>όπου η Γιώτα</div><div>χιλιο-ευχαριστεί τους ηθοποιούς-εθελοντές για την εκδήλωση</div><div><strong><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Αλέξανδρο Μαλαό</span> και <span style="color: rgb(102, 0, 204);">Νίκο Καρά</span>,</strong></div><div>οι οποίοι με την επαγγελματική τους απόδοση</div><div>κέρδισαν την ευγνωμοσύνη μου και περισσότερο την ξεχωριστή ευχαρίστηση όλων!</div><div>"...οι λεβέντες μου!"<br /></div><div><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-size: 180%;"><strong>ΝΥΝ ΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ ΑΓΩΝ<br /></strong></span></div><div><span style="color: rgb(51, 204, 0);">Σας ευχαριστώ όλους</span></div><span style="color: rgb(51, 204, 0);">Υιώτα</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-8633794827257527057?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-84152379274355531972010-09-24T04:46:00.001+03:002010-09-24T04:47:42.315+03:00<object width="640" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/JggFlToZWwQ?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/JggFlToZWwQ?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><br /><br />Θεατρικό Γιώτας Σπανού - Στρατή<br /><br />Η Υπέρτατη Αρετή του Ευρύτου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-8415237927435553197?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-56272489216958112432010-07-26T20:01:00.006+03:002012-01-10T22:10:17.916+02:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/f2i4ECfRChU&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/f2i4ECfRChU&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ZnW5Wwu7xj0&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ZnW5Wwu7xj0&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vJgFEs0OIxk&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/vJgFEs0OIxk&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/w1zXzm2E2Vo&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/w1zXzm2E2Vo&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/FFG-grKbbt8&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/FFG-grKbbt8&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-5627248921695811243?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-61352532190771504462010-07-26T19:52:00.005+03:002010-07-26T19:57:51.003+03:00<img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 220px; height: 183px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TE29mST5mPI/AAAAAAAAAhw/uxjlstd_qtQ/s400/7-9-2010+E.+Kirikas,+yiota.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5498259185537226994" border="0" /><br /><span style="font-size:180%;"><a href="http://www.ekirikas.com/video/750">Εδώ το βιντεάκι</a></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TE29f7eBlVI/AAAAAAAAAho/U3kH9_IHTQ0/s1600/7-9-2010+Greek+News,+yiota.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 292px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/TE29f7eBlVI/AAAAAAAAAho/U3kH9_IHTQ0/s400/7-9-2010+Greek+News,+yiota.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5498259076326462802" border="0" /></a>Γραμμένα με αίμα - Γιώτα Στρατή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-6135253219077150446?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-50403551611592413122010-07-11T11:04:00.003+03:002010-07-11T11:08:38.972+03:00<h2 class="date-header"><span></span></h2> <div class="date-posts"> <div class="post-outer"> <div class="post hentry uncustomized-post-template"> <a name="683894308126121110"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://tokafeneiontoukyklaminou.blogspot.com/2010/07/blog-post_6920.html">Γραμμένα με αίμα Γιώτα Στρατή</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <div class="post-body entry-content"> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Un0_I574ReQ/TDl16YGPteI/AAAAAAAAGaA/ZftzJcXGuxc/s1600/7-9-2010+Greek+News,+yiota.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 292px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Un0_I574ReQ/TDl16YGPteI/AAAAAAAAGaA/ZftzJcXGuxc/s400/7-9-2010+Greek+News,+yiota.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492550866316539362" border="0" /></a><br /><span style="font-size:180%;"><a href="http://www.ekirikas.com/">ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ</a></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><a href="http://www.ekirikas.com/video/750">ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ - VIDEO</a></span> της εκδήλωσης της Γιώτας Στρατή!<br /><br /><div class="title"> <div class="left"><img src="http://www.ekirikas.com/images/delivering.jpg" alt="delivering" /></div> <div class="main"> <h1><a href="http://www.ekirikas.com/"><img src="http://www.ekirikas.com/images/logoblack.gif" alt="Εθνικός Κήρυξ" /></a></h1> <img class="imgtitle" src="http://www.ekirikas.com/images/greek-video.gif?2" border="0" width="147" height="20" /> </div> </div> <div class="body" style="background-color: rgb(26, 26, 26);"> <div class="video-box-wide"> <div align="center"> <div style="padding-left: 20px;" align="center"> <object style="visibility: visible;" data="/swf/player-licensed.swf" id="vidplayer" type="application/x-shockwave-flash" width="900" height="390"><param value="true" name="allowfullscreen"><param value="always" name="allowscriptaccess"><param value="file=/video-playlist.cfm?cat_id=2&amp;image=&amp;playlist=right&amp;playlistsize=400&amp;stretching=fill&amp;skin=/swf/stijl.swf&amp;autostart=false&amp;quality=false&amp;controlbar=bottom&amp;abouttext=The National Herald&amp;aboutlink=http://www.ekirikas.com" name="flashvars"></object> </div> <div class="thedescription"> </div> </div> </div> </div><br /><br />Περισσότερα στην <span style="font-size:180%;"><a href="http://astoriani.blogspot.com/2010/07/blog-post_3345.html"><span style="text-decoration: underline;">Γιώτα Στρατή!</span></a><br /></span><br />Εκεί τα <span style="font-size:180%;">ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!</span> Εκείνη έγραψε με αίμα! </div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-5040355161159241312?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-58119178494815729602010-06-06T04:14:00.000+03:002010-06-06T04:16:01.878+03:00<h2 class="date-header"><span>Κυριακή, 06 Ιουνίου 2010</span></h2> <a name="2345475527941103099"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://tokafeneiontoukyklaminou.blogspot.com/2010/06/blog-post_211.html">Γραμμένα με αίμα - Γιώτα Στρατή</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <div class="post-body entry-content"> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TArxYcB5-AI/AAAAAAAACXc/PixxnqWEgD0/s1600/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+010.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 323px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TArxYcB5-AI/AAAAAAAACXc/PixxnqWEgD0/s400/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+010.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479457298792970242" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TArxSxWa3qI/AAAAAAAACXU/PYnbmeJWP-4/s1600/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+011.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 362px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TArxSxWa3qI/AAAAAAAACXU/PYnbmeJWP-4/s400/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+011.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479457201436941986" border="0" /></a><span style="font-size: 180%;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Γραμμένα με αίμα</span></span><br /><span style="font-size: 180%;"><a href="http://astoriani.blogspot.com/">Γιώτα Στρατή</a></span><br />Νέα Υόρκη<br /><br />Προλογίζει ο αρθρογράφος <span style="font-size: 180%;"><a href="http://mithymnaios.blogspot.com/">Στράτος Δουκάκης!</a></span><br />Μπορεί να μην είναι κριτικός ο Στράτος Δουκάκης, είναι όμως φίλος και τα λέει μια χαρά!<br />Αγώνα για τα όνειρά μας, Στράτο μου!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TArw9wk2uCI/AAAAAAAACXM/d16gHb6Kywo/s1600/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+012.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 304px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TArw9wk2uCI/AAAAAAAACXM/d16gHb6Kywo/s400/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+012.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479456840451799074" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TArw17-EIoI/AAAAAAAACXE/yO68e54oqLw/s1600/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+013.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 257px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TArw17-EIoI/AAAAAAAACXE/yO68e54oqLw/s400/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+013.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479456706071372418" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TArwwWCTBMI/AAAAAAAACW8/xoAJTpEVdtE/s1600/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+014.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 276px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TArwwWCTBMI/AAAAAAAACW8/xoAJTpEVdtE/s400/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+014.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479456609989231810" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TArwqkOp1kI/AAAAAAAACW0/nsicrXBsIPU/s1600/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+015.jpg"><br /></a>ΓΙΑ ΣΕΝΑ ήταν ΚΟΥΛΟΥΡΙΑΣΜΕΝΗ, Δημήτρη μου!<br />"Για την αγάπη που τόσο ακριβά πληρώνουμε..."<br />Ποτέ ξανά!<br />Πάντα χαρές! </div> <div class="post-footer-line post-footer-line-1"> <span class="post-author vcard"> Αναρτήθηκε από <span class="fn">τα χνάρια</span> </span> <span class="post-timestamp"> στις <a class="timestamp-link" href="http://tokafeneiontoukyklaminou.blogspot.com/2010/06/blog-post_211.html" rel="bookmark" title="permanent link"><abbr class="published" title="2010-06-06T03:48:00+03:00">6/06/2010 03:48:00 πμ</abbr></a> </span><span class="reaction-buttons"></span><span class="star-ratings"></span><span class="post-comment-link"></span><span class="post-backlinks post-comment-link"></span><span class="post-icons"><span class="item-action"><a href="email-post.g?blogID=8953682602834719675&amp;postID=2345475527941103099" title="Αποστολή ανάρτησης"> </a></span><span class="item-control blog-admin pid-1710033170"><a href="post-edit.g?blogID=8953682602834719675&amp;postID=2345475527941103099" title="Επεξεργασία ανάρτησης"> </a> </span> </span> <div class="post-share-buttons"> </div> </div> <span class="post-labels"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-5811917849481572960?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>τα χνάριαhttp://www.blogger.com/profile/02960849518709911478noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-82045404801755688752010-06-05T03:12:00.000+03:002010-06-05T03:13:26.285+03:00<h2 class="date-header"><span>Σάββατο, 05 Ιουνίου 2010</span></h2> <a name="5421290630992067089"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://tokafeneiontoukyklaminou.blogspot.com/2010/06/blog-post_3816.html">ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΜΕ ΑΙΜΑ</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKrJbNjbI/AAAAAAAACWk/fMT8tVqM_C0/s1600/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 260px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKrJbNjbI/AAAAAAAACWk/fMT8tVqM_C0/s400/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479062895541980594" border="0" /></a><br /><br />ΓΙΩΤΑ ΣΤΡΑΤΗ<br /><br />ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΜΕ ΑΙΜΑ<br /><br />Εκδόσεις Δ.Θ.Ε.Λ. 2010 Νέα Υόρκη<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKmQqYWZI/AAAAAAAACWc/jQyYsGgSqac/s1600/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+001.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 274px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKmQqYWZI/AAAAAAAACWc/jQyYsGgSqac/s400/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479062811585304978" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKhW0T1pI/AAAAAAAACWU/zVdDip190iA/s1600/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+002.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 278px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKhW0T1pI/AAAAAAAACWU/zVdDip190iA/s400/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479062727338219154" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKcisXBuI/AAAAAAAACWM/MyRIs_7xXRY/s1600/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+003.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 286px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKcisXBuI/AAAAAAAACWM/MyRIs_7xXRY/s400/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479062644626753250" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKXJ8l6fI/AAAAAAAACWE/o0H88saZPg8/s1600/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+004.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 302px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKXJ8l6fI/AAAAAAAACWE/o0H88saZPg8/s400/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479062552084605426" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKROstexI/AAAAAAAACV8/ODFJx_4dJ1Y/s1600/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+005.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 310px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKROstexI/AAAAAAAACV8/ODFJx_4dJ1Y/s400/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+005.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479062450280954642" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKMIGUKAI/AAAAAAAACV0/pzrR2X7350A/s1600/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+006.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 330px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKMIGUKAI/AAAAAAAACV0/pzrR2X7350A/s400/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+006.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479062362609952770" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKGUyP4mI/AAAAAAAACVs/Gumc51K7Bc8/s1600/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+007.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 315px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKGUyP4mI/AAAAAAAACVs/Gumc51K7Bc8/s400/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+007.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479062262936232546" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKAXyQBvI/AAAAAAAACVk/kVgVY7YpzmE/s1600/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+008.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 274px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_IMFx6Ke_C4M/TAmKAXyQBvI/AAAAAAAACVk/kVgVY7YpzmE/s400/%CE%A5%CE%99%CE%9F%CE%A4%CE%91+008.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479062160662333170" border="0" /></a><br /><br />Το όνειρο του κάθε ποιητή και συγγραφέα είναι να δει τις λέξεις του τυπωμένες στο χαρτί!<br />Πόσο μάλλον όταν αυτές οι λέξεις έχουν γραφτεί πραγματικά με αίμα σε δύσκολες στιγμές σε ένα μικρό μικρό χαρτάκι...<br /><br />Η Γιώτα Στρατή γιορτάζει και συμμετέχω στην χαρά της, όχι μόνο γιατί την αγαπάω, αλλά και γιατί το αξίζει!<br />Εύχομαι "Καλά Ταξίδια" στο νέο ποιητικό της πόνημα και "Καλή Επιτυχία" στην εκδήλωση που είναι ειδικά τιμητική για κείνη και το λογοτεχνικό έργο της.<br />Νοερά θα είμαι εκεί!<br /><br />"ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ", Γιώτα μου κι από δω και πέρα, μόνο χαρές!<br />Να χαίρεσαι τον Δημήτρη σου και όλη την οικογένειά σου!<br />Κι εκείνοι, με την σειρά τους, να είναι γεροί κι ευτυχισμένοι, να σε χαίρονται και να καμαρώνουν για σένα, όπως κι εμείς οι φίλοι σου!<br /><br />Υγ. Περισσότερα<span style="font-size: 180%;"><a href="http://astoriani.blogspot.com/"> στην σελίδα της Γιώτας</a></span>, έως ότου εγώ τα βρω με τον χρόνο μου....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-8204540480175568875?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>τα χνάριαhttp://www.blogger.com/profile/02960849518709911478noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-29568780537866880302010-05-31T11:35:00.001+03:002010-05-31T11:35:55.379+03:00<h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2010/05/blog-post_24.html">ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ , ΑΘΗΝΑΙΟΙ !</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/S_qJoszcfTI/AAAAAAAAAco/_OrifkOAtBc/s1600/athinaioi+yiwta.JPG"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 282px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5474839629336968498" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/S_qJoszcfTI/AAAAAAAAAco/_OrifkOAtBc/s400/athinaioi+yiwta.JPG" border="0" /></a><span style="font-size: 180%;"> <span style="color: rgb(153, 0, 0);">Ευχαριστώ, Αθηναίοι!</span></span></div><div align="center"><span style="font-size: 180%; color: rgb(153, 0, 0);"></span> </div><div align="center"><span style="font-size: 180%; color: rgb(153, 0, 0);">Φίλες και Φίλοι μου,</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Καλή εβδομάδα!</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Τα "</span><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Ευχάριστα Νέα!"</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Χαρούμενη, σας παρουσιάζω την ανακοίνωση</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">του <span style="font-size: 180%;">Συλλόγου Αθηναίων Νέας Υόρκης</span></span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">για την τιμητική παρουσίαση με τίτλο:</span></div><div align="center"><span style="font-size: 180%; color: rgb(0, 0, 153);">Γιώτα Στρατή: "Δημιουργίες μιας ζωής"</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">με αποσπάσματα από την ποίηση, τα θεατρικά και τις μικρές ιστορίες της।</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Θα αποδοθούν τραγούδια από το θεατρικό της: "Γελωτοποιός από ..."Σόι",</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">το νέο ποιητικό της βιβλίο: <span style="font-size: 180%;">"Γραμμένα με Αίμα"</span></span></div><div align="center"><span style="font-size: 130%; color: rgb(0, 0, 153);">και θα υπάρξει </span></div><div align="center"><span style="font-size: 130%; color: rgb(0, 0, 153);">Έκθεση Φωτογραφιών της</span></div><div align="center"><span style="font-size: 130%; color: rgb(0, 0, 153);">στην κάτω αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου</span></div><div align="center"><span style="font-size: 130%; color: rgb(0, 0, 153);">της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, </span></div><div align="center"><span style="font-size: 130%; color: rgb(0, 0, 153);">την 5η Ιουνίου, 2010</span><span style="font-size: 130%; color: rgb(0, 0, 153);"></span></div><div align="center">ώρα 7.30 μ.Μ.</div><div align="center"> </div><div align="center"><span style="font-size: 180%; color: rgb(153, 0, 0);">Είστε όλες και όλοι καλεσμένοι!</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">Λεπτομέρειες, θ' ακολουθήσουν...</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Θα σας περιμένω!</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Υιώτα</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-2956878053786688030?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-15632447063337599492010-05-31T11:33:00.001+03:002010-05-31T11:33:55.811+03:00<h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2010/04/blog-post_30.html">Γ Ι Α Σ Ε Ν Α !</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/S9uLuBCloJI/AAAAAAAAAbo/gZK2L9dDdC0/s1600/pinkheart%21.jpg"><img style="text-align: center; margin: 0px auto 10px; width: 270px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466116195413762194" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/S9uLuBCloJI/AAAAAAAAAbo/gZK2L9dDdC0/s400/pinkheart%21.jpg" border="0" /></a></div><div align="center">(If you ever need me, call me!)</div><div align="center"> </div><div align="center"> Από την συλλογή που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες, με τίτλο:</div><div align="center">"ΓΡΑΜΜΕΝΑ Μ' ΑΙΜΑ"</div><div align="center">(Μόνο που το εξώφυλλο θα είναι διαφορετικό)</div><div align="center"> </div><div align="center"><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Καλό μήνα, λοιπόν, Φίλες και Φίλοι μου</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(102, 0, 204);"></span> </div><div align="center"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ΓΙΑ ΣΕΝΑ</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">(στον Δημήτρη μου)</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span> </div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Η ψυχή μου, αθώρητη, φτερουγίζει.</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Η καρδιά μου, </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ιχνογραφεί τα σημάδια στο μοιρασμένο πρόσωπό μου.</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Παλιά ιστορία... αρχίζει με πόνο. </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Ήδη, τα χρόνια ψηλαφίζονται στους αρμούς.</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Άκαμπτα συμβάλλουν στην ωδίνη.</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Ξεχειλίζει η καρδιά, ξεγυμνώνει τους χτύπους. </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Το αίμα νωπό.</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Ζωγραφίζω λίμνες... Εφιαλτική αποτελμάτωση!</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Όσα έχω λατρέψει, χάσκουν. </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Σαρδόνια χαμόγελα αντικαθρεπτίζουν το πέρασμα στην " Άλλη Όχθη ".</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Με τα χρόνια, </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">οι σοφές γέφυρες θάπρεπε να βαστούν των καιρών το βάρος. </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span> </div><div align="center"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Η Αγάπη, πέτρωσε. </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span> </div><div align="center"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Συμβαδίζει με τον καύσωνα που εκπέμπουν τα τσιμέντα, καλύπτοντας τη γη.</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span> </div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Τα ίχνη μας, </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">τσακίζουν τις φτερούγες της Νίκης.</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Αποκεφαλισμένη ίσταται, αδάκρυτη. </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Τα δικά μας, </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ανακυκλώνουν -σε σπασμένα πυθάρια- καιρούς χαλεπούς.</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span> </div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Έρμαια παλιρροϊκών κυμάτων. </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Κογχύλια αμίλητα στις ακτές.</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Οι αλκυονίδες υπερίπτανται φαινομενικά περήφανες.</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Τα πλοία, αγκομαχώντας, </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ταξιδεύουν ταπείνωση.</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span> </div><div align="center"><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Ο ήλιος, ερωτοτροπεί με τις σκιές. </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Τα μάτια τυφλωμένα, σπαρταρούν.</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Οι νεκροί φωνάζουν, μόνο που η φωνή τους </span></div><div align="center"><span style="color: rgb(102, 0, 204);">εξατμίζεται στην ασθενική ανάσα της προσφιλούς γης.</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(102, 0, 204);"></span> </div><div align="center"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Η ψυχή, ακόμη φτερουγίζει.</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Συλλέκτης Ελπίδας, αγωνίζεται για το αιώνιο</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">"ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ"</span></div><div align="center"><span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span> </div><div align="center"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span> </div><div align="center"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span> </div><p><span style="color: rgb(204, 102, 0);">Σας ευχαριστώ, </span></p><p><span style="color: rgb(204, 102, 0);">πάντα με την αγάπη μου, </span></p><p><span style="font-size: 180%; color: rgb(204, 102, 0);">Υιώτα</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-1563244706333759949?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-72138555661796584082010-03-12T04:35:00.004+02:002012-01-10T22:29:06.711+02:00<h2 class="date-header"><span>10 Μαρ 2010</span></h2> <a name="6868272186238264006"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://astoriani.blogspot.com/2010/03/o.html">O ΕΡΧΟΜΟΣ ΣΟΥ !!!</a> </h3> <div class="post-header"> </div> <div class="post-body entry-content"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/S5haX29SfxI/AAAAAAAAAZ4/5zxyf0PKY7g/s1600-h/2hostas.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px; display: block; height: 400px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5447203115240685330" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/S5haX29SfxI/AAAAAAAAAZ4/5zxyf0PKY7g/s400/2hostas.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΣΟΥ!</span></strong></div><div><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">Οι θορυβώδεις μέρες, κι οι ήσυχες νύχτες, δεν θα είναι πλέον ίδιες, </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">από τότε που ήρθες! </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">Το φως του ήλιου έδωσε χρώμα στις μπούκλες σου,</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">τα ωδικά πουλιά χρωμάτισαν την φωνή σου...</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">η σιωπή, σίγουρα δεν θα είναι ίδια,</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">από τότε που ήρθες!</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">Η ζωή μου, είναι τώρα για ν' αφουγκράζομαι την ανάσα σου...</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">Χορεύω δίπλα σου μ' αρχαία βήματα ανάμικτα σε χορούς σύγχρονους...</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">στριφογυρίζω μαζί σου, σ' ένα κόσμο άγνωστο,</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">κόσμο της μαγείας και των προσδοκιών...</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">ερεθιστικό, πραγματικό, τρομακτικό κόσμο,</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">ταυτόχρονα τόσο αιθέριο!</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">...ένα κόσμο</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">με πολλά υποσχόμενους ορίζοντες,</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">μ' εκτυφλωτικά οράματα.</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">Ελεύθερο, και φιλικό!</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">Ένα κόσμο μεγάλο, ασταμάτητο. Την ίδια ώρα </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">μικρό, σαν κι εσένα, μωρό μου τρυφερό κι εύπιστο...</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">...ένα κόσμο που πνίγει τ' άστρα του στ' αθώα δάκρυά σου</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">και λούζει τις ηλιαχτίδες του στο χαμόγελό σου, ευτυχισμένα.</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">Ένα κόσμο έτοιμο να σ΄αγκαλιάσει μέσα στην προστατευτική αγκαλιά μου.</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">Τα πάντα είναι κάτω απ' την ρόδινη μαγεία σου, μπουμπούκι μου.</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">Τα πάντα σε περιβάλλουν!</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">περιστρέφονται</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">στην μικρή σου, μεγάλη δύναμη,</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);">από τότε που ήρθες!</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 0, 153);">(μετάφραση από την αγγλική, της Υιώτας Στρατή)</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Σκέφτηκα, να μη περιμένω από την πολυ-άσχολη μανούλα, την Μαριάνθη, να σας το δώσει στην ελληνική... άλλωστε, ήταν πιο γρήγορο, σε μένα.</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Κι όχι τίποτ' άλλο, έχουμε κι άλλα μωρά -ίσως ...περπατιάρικα, στην "μπλογκο-παρέα" όπου έστω και λίγο αργότερα, οι "δικοί" θα το βρουν, να χαμογελάσουν...</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Όσο κι αν είναι "χρονοβόρα" αυτή η ηλικία των μωρών και των παιδιών,</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(204, 0, 0);">είναι η πλέον χαριτωμένη και -πιστέψτε με- με τις λιγότερες ευθύνες...</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(102, 0, 204);"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Σας αφήνω, για τώρα, Καλύ νύχτα,</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(102, 0, 204);"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(102, 0, 204);">πάντα Φίλη,</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(102, 0, 204);">Υιώτα</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color: rgb(0, 51, 0);"></span></strong> </div><div align="justify"> </div> </div> <span class="post-author vcard"> Αναρτήθηκε από την <span class="fn">Αστοριανή</span> </span> <span class="post-timestamp"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/220575089141479920-7213855566179658408?l=astoriani2.blogspot.com' alt='' /></div>τα χνάριαhttp://www.blogger.com/profile/02960849518709911478noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-220575089141479920.post-5651906419864287982010-02-25T07:34:00.004+02:002010-02-25T09:16:12.779+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/S4YQEae33SI/AAAAAAAAAYY/13UKNrRkBlA/s1600-h/the+6th+circle.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 183px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5442054867738156322" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/S4YQEae33SI/AAAAAAAAAYY/13UKNrRkBlA/s400/the+6th+circle.JPG" /></a><br /><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/S4YPvMmcUhI/AAAAAAAAAYQ/t1jZqq3DtLE/s1600-h/Ode+tou+a8lete.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 288px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5442054503234556434" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_SfAF-FvH8ms/S4YPvMmcUhI/AAAAAAAAAYQ/t1jZqq3DtLE/s400/Ode+tou+a8lete.JPG" /></a><br /><strong><span style="color:#000099;">ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ "Μ Α Ν Ν Α" </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000099;"> την κυρα-Αφροδή, λατρεμμένη μητέρα του "<span style="color:#6600cc;">κυκλάμινου</span>" </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000099;">όπου τροφή στην ζωή της </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000099;">ήταν η αγάπη </span></strong><span style="color:#000099;"><strong>στα παιδιά </strong></span></div><div align="center"><span style="color:#000099;"><strong>και η σωστή διαπαιδαγωγησή τους</strong></span></div><div align="center"><span style="color:#000099;"><strong>ώστε να γίνουν υγιή μέλη </strong></span></div><div align="center"><span style="color:#000099;"><strong>της κοινωνίας ...</strong></span></div><div align="center"><strong><span style="color:#000099;"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="font-size:180%;color:#000099;">**********</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:180%;color:#000099;"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="font-size:180%;color:#000099;">Τ' όραμα,</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:180%;color:#000099;">όπως κι καρδιά,</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:180%;color:#000099;">έχουν δικό τους κόσμο.</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:180%;color:#000099;">Τόλμη να έχεις και ψυχή,</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:180%;color:#000099;">αν θέλεις να τ' αγγίξεις.</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:180%;color:#000099;"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="font-size:180%;color:#000099;">Μόνο τον δρόμο χάραξε</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:180%;color:#000099;">...'τι επιστροφή δεν έχει.</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:180%;color:#000099;"> Γιώτα Στρατή</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;">Το έργο,</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;">χρωστάει την παρουσία του στον αξιότιμο καθηγητή του Πανεπιστημίου "Σάντα Μπάρμπαρα", στην Καλιφόρνια, </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;">κύριο David C. Young, </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;">o οποίος ήταν καλεσμένος από το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;">στην Νέα Υόρκη, να μιλήσει για τους "Ολυμπιακούς<span style="color:#003300;">" </span></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;"><span style="color:#003300;">και ταυτόχρονα </span></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;"><span style="color:#003300;">να παρουσιάσει το αμφιλεγόμενο βιβλίο του </span></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;"><span style="color:#003300;">"The Modern Olympics"</span></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;"><span style="color:#003300;">a Struggle for Revival, by the Johns Hopkins Univerisity Press, 1996.</span></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;">Η επίσημη εκδήλωση, </span></strong><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;">την οποίαν πλαισίωναν </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;">ο Εντιμότατος Πρέσβης της Ελλάδας στις ΗΠΑ</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;">κ. Γεώργιος Σαββαϊδης, </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;">οι αντιπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;">το Ίδρυμα Ευρωπαϊκών Σπουδών</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;">-σε άριστο συδιασμό με την Έκθεση Βιβλίου</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;">από 25 Ευρωπαϊκά Κράτη-</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;">έλαβε χώρα στη Μεγάλη Ροτόντα του Πανεπιστημίου Κολούμπια</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;">της Νέας Υόρκης, την 15η Μαϊου, 2003.</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#330033;">Ο κ. Γιανγκ,</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#330033;">(κάποιας προχωρημένης ηλικίας, με τον ενθουσιασμό ενός νεανία, όπως... δηλώνει και το επώνυμό του) συχνά διάνθιζε την γλαφυρή ομιλία του με Ελληνικές λέξεις και -παρ' ότι το δεξί του χέρι ήταν στο γύψο μέχρι τον αγκώνα- κινούσε το σώμα του και χειρονομούσε λες και ήταν γνήσιος Έλληνας...</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#330033;"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#330033;">Μετά το πέρας της αμφιλεγόμενης μα εξαιρετικά ενδιαφέρουσας διάλεξης, κατάφερα να τον πλησιάσω, και καθώς μάζευε τα χαρτιά του, του μίλησα για το θεατρικό μου "Ο ΄Εκτος Κύκλος"... </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#330033;">με ρώτησε "-γιατί δεν ...φτάνουν οι πέντε;.." κι απήντησα ότι ο έκτος κύκλος συμπληρώνει τα όνειρα των νέων,