Σιγή

 Σε κάποια Ανώτερα Ψυχο-ποιήματα επιβάλλεται η ΣΙΓΗ.

ΕΚΕΙ:

ΨΥΧΕΣ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΕΣ - ΓΙΩΤΑ ΣΤΡΑΤΗ - ΠΟΙΗΣΗ (δεύτερη έκδοση) και ανθισμένες αμυγδαλιές 2022

ΨΥΧΕΣ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΕΣ - ΓΙΩΤΑ ΣΤΡΑΤΗ - ΠΟΙΗΣΗ (δεύτερη έκδοση) και ανθισμένες αμυγδαλιές 

...Φέτος, είχα στήσει καρτέρι στις αμυγδαλιές, για να δώσω χαρά στην Γιώτα.

Κλωναράκι, κλωναράκι, περίμενα να ανθίσουν, να φουντώσουν λίγο.

Ήταν πρωί 22 Φλεβάρη, ημέρα Τρίτη.

Ο ήλιος τύφλωνε.

***

Πεπαλαιωμένα κεντήματα

Στολίδια πολύτιμα, αρχοντικά. 'Ωρες ξάγρυπνες. Κάθε βελονιά

κι ένα μυστικό. Κάθε στιγμή κι ένα κεντρί. Χρόνοι πολύπλοκοι,

όπως τα σχέδια που αντιγράφονταν μετρώντας επιμέλεια.

Αφροπλυμένα, ευλαβικά διπλωμένα, κορμί και δέρμα τής

μετανάστριας που τα φυλάσσει ερμητικά σε αρωματισμένα

συρτάρια, απτά δείγματα πεπερασμένης αρχοντιάς

και παράδοσης.

Στο φως του λυχναριού συχνά κατέγραψαν δεσμούς μάννας και 

κόρης. Συνέχεια ανυποχώρητη.

Φυσιολογική.

Για να γίνει η θάλασσα δική, κι ο ουρανός ένας.

Η Γη, η άγνωστη.

Όπως και το Μέλλον.

Όπως και η Μοίρα!

Άγνωστη.

Στις χωματερές, οι καρδιές κλαίνε.

(Σελ. 14)

ΨΥΧΕΣ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΕΣ της ΓΙΩΤΑΣ ΣΤΡΑΤΗ - ΣΠΑΝΟΥ (Δεύτερη έκδοση)

 ***

ΨΥΧΕΣ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΕΣ της ΓΙΩΤΑΣ ΣΤΡΑΤΗ - ΣΠΑΝΟΥ (Δεύτερη έκδοση)

ΠΟΙΗΣΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ 2015

(Δεύτερη έκδοση)

Κερί ανάψαμε

για κείνους που μας πόνεσαν στο ξεχείλισμα

της δικής τους τραγωδίας. Μακριά μας.

Η δωρεά μας, ασήμαντη. Μικρή λίμνη δάκρυα.

Ψίχουλα στα αγριοπούλια. Κουρτίνα τραβηγμένη

στο εκτυφλωτικό φως.

Ήλιος και δάκρυα δεν συμφωνούν.

Τα χείλη συμπάσχουν.

Σιωπή.

Στις Άνδεις, ψηλά εκεί, 

για χιλιάδες χρόνια προσφέρουν

τσάι από φύλλα κόκα,

να συμπληρώσουν την έλλειψη οξυγόνου.

Ζούμε, μουδιασμένοι,

απολαμβάνοντας οδύνη.

Αναρωτιέμαι αν Ζούμε.

***

Αγωνιστήκαμε

να προσφέρουμε ένα όμορφο παρελθόν. Ανώδυνο

όσο έπαιρνε, εύπλαστο, προσγειωμένο όσο οι εποχές επέτρεπαν.

Να καλύψουμε τις δικές μας μνήμες

της ασημαντότητας.

Να δικαιολογήσουμε την δική μας απόφαση του μισεμού.

Να ωραιοποιήσουμε τις πληγές της πατρίδας. Τις δικές μας!

Να ανυψώσουμε την ταραγμένη, αξιοζήλευτη Δόξα της. Να

ελαττώσουμε το αδιόρατο νέφος όπου ενστικτωδώς μάτωνε την

καρδιά.

Να μπολιάσουμε λατρεία στην Γη μας.

Στις Ρίζες.

Κι έγινε το παρόν γροθιά στο πρόσωπο.

Θηλιά στον λαιμό μας.

Κι εμείς, να αγωνιζόμαστε!