Τα γράμματα μεγαλώνουν με κοντρόλ και + (μ ε-μικραίνουν)

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

...τού μάραθου



...Δεν ξεχνώ τον μάραθόν σου!

(Άμα βρω άκρη, θα φέρω και λινκς, σχετικών αναρτήσεών σου.)

Υγ. Κολάζ, για κέρδος χρόνου.

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

8 Ιουλ 2011 - ΛΑΧΤΑΡΑ ΓΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

8 Ιουλ 2011

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ, Καλή επάνοδο!

ΚΑΛΕς ΣΑς Διακοπές!

Κι εσείς, που τις χρειάζεστε
κι πατρίδα που χρειάζεται εσάς!


Φίλες και Φίλοι
σαν πάτε εκεί που ονειρεύομαι,
που περπατάτε στο χώμα όπου κάποτε γυμνά τα πόδια μου άγγιζαν,
που καρδιά μου έχει το μεγαλύτερο και γνησιότερο απόθεμα αναμνήσεων,
Καλά να περάσετε
και να επιστρέψετε γεροί, ηλιοψημένοι, πλήρης πατρίδας αγαπημένης!
Στους ανέμους θα εναποθέτω τα λόγια μου, θα τα φέρνουν, σίγουρα!
Καλά να μας έρθετε!

Πάντα με την αγάπη μου,
Υιώτα

Ότι "θυμάμαι", δημοσιεύω

ΑΥΤΗ ΕΔΩ την ανάρτηση, δεν την διόρθωσα ποτέ, ούτε συμπλήρωσα όλα όσα σκεφτόμουνα εκείνη την μέρα.

Μπήκα, μόνο, σήμερα και την δημοσίευσα.

Ρώτησα κάποια στιγμή την Γιώτα, αν μ' αφήνει να δημοσιεύσω "ξέσπασμά" μου, είπε 'ΟΧΙ", τότε, (φυσικά και δεν ήξερε τι έγραφα), μα σήμερα, με αφορμή αυτό:

Μια χρονιά ακόμη δίχως "πατρίδα",
μια εποχή ακόμη με όνειρα και αναμνήσεις,
για να συμπληρώνουν το κενό...
Από ανάρτηση της ΓΙΩΤΑΣ, ΕΔΩ,
πνίγηκα και την δημοσίευσα!
ΤΕΛΟΣ!
Σχ. Ποια Ελλάδα να σε καλέσει, Γιώτα;
Ποια; 
Ήλπιζα φέτος... ήλπιζα.

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

Για αυτά τα παιδιά μιλάω… με το άπηχτο μυαλό. Για τον βρόμικο κόσμο που ζουν. Κι για εμάς, που τον γνωρίζουμε, μα δεν τον διορθώνουμε…


ΠΟΙΗΣΗ ΠΟΛΛΩΝ ΚΑΡΑΤΙΩΝ!



Η Νύχτα των βεγγαλικών

(3 Ιουλίου, 2016)


Κρατήστε λαμπερή τη νύχτα των βεγγαλικών. 
Για πάντα.

Όταν εξατμιστούν οι πολύχρωμες, φωτεινές αστραπές, 
όταν καταλαγιάσουν τα μεθυσμένα αστέρια,

όταν σωθούν οι προσωρινές εξώκοσμες εικόνες… 

όταν καθησυχάσουν τα παθιασμένα επιφωνήματα,

και τα βλέφαρα πάψουν να φτεροκοπούν σαν τρομαγμένες πεταλούδες, 

όταν το στέρνο ξεφουσκώσει από την προσωρινή ενθουσιώδη επίτευξη,

τα μάτια των παιδιών 

πάλι θα θολώσουν από τις αναθυμιάσεις 
των ανεύθυνων μέσων εξόντωσης…

Η Αδιαφορία θα πνίξει τις ανάσες τους.

Η Αποξένωση θα κυριαρχήσει στην σύντομη ζωή τους. 
Θα ακολουθήσουν δάκρυα της απώλειας. 
Θα εθιστούν σε καπνούς εγκεκριμένους, 
σε ήχους θανατερούς, σε δάκρυα 
και κραυγές οδύνης.


Τώρα,

ο Κίνδυνος δεν μπαίνει από το μισάνοιχτο παράθυρο. 
Δεν καραδοκεί να επιτεθεί στο σκοτάδι. 
Δεν χρειάζεται έλεγχο, ούτε άδεια «εξασκήσεως επαγγέλματος» …

Τον συναντάς με θράσος κι αυτοπεποίθηση στο προαύλιο του κήπου σου, 
στον εσωτερικό διάδρομο του σπιτιού σου, 
στην καρδιά του διαμερίσματός σου… 

Η εξώπορτα; άσπαστη!

Η δική σου αυτοπεποίθηση, θρύψαλα.


Μα τα παιδιά; 

Ποιος νοιάζεται για τα παιδιά;

Οι έχοντες, νομίζουν ότι τα έχουν ασφαλή. Οι μη, τα στέλνουν με μια ευχή να γυρίσουν σώα στο σπίτι! 

Κι ο Κίνδυνος, καραδοκεί! 

Με όλες τις μάσκες που φοράει. 

Με όλες τις γνωστές παραγράφους για μια νομική «εξιλέωση»…


Τα παιδιά; 

τα ευαίσθητα, που τα …ξέρουν όλα; 
που θα θέλουν όλα; 
που εμπιστεύονται τα «μούβις» που τους διδάσκουν ότι 
η βία είναι ένα ανώδυνο δίωρο, 
ότι η βόμβα είναι «ψεύτικη, ψεύτικος κι ο κρότος…»,

ο δε, Θάνατος, 
είναι μέρος της ιστορίας του έργου…;!

Ο φυσικός πόνος; 
Η αλλοφροσύνη; 
Τα αίματα; 
Ότι 
Είναι αληθοφανή, για χάρη του έργου;…!


Τα παιδιά,

αυτές οι εύπλαστες τρυφερές ψυχές, 
αυτές οι καρδιές που δεν επιθυμούν παρά μια σύντομη ιστορία αγάπης… 
ένα τραπέζι στρωμένο με καλούδια, 
ένα δωμάτιο γεμάτο καινούρια παιγνίδια…
ένα σύντομο, ζωντανό παραμύθι...,


Για αυτά τα παιδιά μιλάω… 

με το άπηχτο μυαλό.

Για τον βρόμικο κόσμο που ζουν. 

Κι για εμάς, που τον γνωρίζουμε, μα 

δεν τον διορθώνουμε…


Κρατήστε την νύχτα των βεγγαλικών, 
για πάντα.

Κρατήστε το φευγαλέο όνειρο όσο μακρύτερα γίνεται.

Για να ξενερώσουν τα παιδιά.

Κρατήστε την Ελπίδα από το χέρι 
κι ας είναι γεμάτη αγκάθια, 
με κρυφή την προσευχή…

Γκρεμίστε τα τερατόμορφα νέα είδωλα.

Αρχίστε από τα γύρω σας.

Ο Κίνδυνος δεν είναι μακριά. Είναι και για σας.


Μα εδώ,

Για τα ΠΑΙΔΙΑ λέω!

Μετά από το πρώτο βήμα, έρχεται και το δεύτερο… και το τρίτο…


ΕΜΕΙΣ κάνουμε το πρώτο βήμα!

Για το συμβόλαιο της Ζωής…

3 Ιουλίου, 2016

Κυριακή, 1 Μαΐου 2016

Οι καμέλιες στην "ΚΥΡΙΑ", από μένα







"ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ" και "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ" στην Γιώτα και στην αγαπημένη οικογένειά της!
"ΚΑΛΟΝ ΜΑΗ"!
ΜΕ ΥΓΕΙΑ και ΧΑΡΑ, ΧΑΡΕΣ!

(Όλες οι φώτο κλεμμένες, τις δικές μου, τις κόκκινες καμέλιες, λόγω απόστασης, δεν μπορώ να τις χαρώ και να τις φωτογραφήσω, για να μπορέσω και να τις χαρίσω...
Στο μέλλον, να είμαστε ΚΑΛΑ!...)

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Αντί "σχολίου"

...Μού πήρε πολύ σκέψη και χρόνο, αυτή η ανάρτηση της Γιώτας.

Είναι μια Προσευχή του 1987 που την ξαναζωντάνεψε με χειροποίητη Προσευχή, 29 ολόκληρα χρόνια μέτα, τώρα... που πλησιάζουμε την Ανάσταση του 2016.

...Με τσάκισε.
...Με γονάτισε, από χθες.

Έχασα τις φτωχές μου λέξεις, ακόμα και στην ζωή μου, πόσο μάλλον να τις "μαζέψω" Εκεί, σαν σχόλιο, σαν παλαμάκια στην ανάρτησή της!

Πήγα στο "προσκυνητάρι" της, στάθηκα πολλές φορές, κοντά της, μα ... σεβόμενη τις Ιερές στιγμές της, έφευγα...

Ας με σ' χωρέσει, που βγήκα από δω.
Το σκέφτηκα πολύ, για να το κάνω.

Τιμή είναι, σταθερή, για την "δύναμη" της γραφής της, γενικά, για την Τέχνη της Ψυχής της!

Αναρωτήθηκα:
"γιατί η γραφίδα της Γιώτας, παρεμποδίστηκε... ενώ θα έπρεπε να είναι η Σημαία μας, στην Λογοτεχνία της εποχής μας".

"γιατί, τί ήταν αυτό που είχε ανάγκη, να μας πληροφορήσει ότι ήταν γ' βραβείο, τόσο το ποσό, κ.λ.π. πόσο ακόμα, νόμιζε, πώς θα ανέβαινε στα μάτια μας, γι' αυτό...."

Άξιζε, άραγε, να μάς το πει, για να μάς αγγίξει η "ΑΞΙΑ" της;
Και ποιοί είμαστε εμείς και πόσο άξιοι, για να την "κρίνουμε";

Κέρδισε ή έχασε, μ' αυτή της την ανάρτηση;

Δεν ξέρω.

Και τελικά, αναρωτήθηκα για άλλη μια φορά:

"Πού κάνει λάθος, η φίλη μου η Γιώτα; Πού, Χριστέ μου; Πού;"

"Γιατί να έχει τόσο πολύ ανάγκη, απ' την "επιβεβαίωση", την "όποια" επιβεβαίωση, της πουλημένης και ξεπουλημένης εποχής μας;"

"Φώτησέ την, Σε Παρακαλώ, να μην στεναχωριέται, να μην μετράει φίλους ή εχθρούς, σχόλια και κριτικές, Καλές ή κακές... για ότι αφορά την λογοτεχνία.
Δώς της Υγεία, Ευτυχία, να χαίρεται ότι ΕΣΥ, Τής έχεις δώσει απλόχερα, οικογένεια, εγγόνια, αγάπη, επιμονή και υπομονή, υλική και πνευματική ζωή!

Την αξίζει..."

***

Υγ. "ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ", Γιώτα μου, σε σένα και στην μεγάλη και αγαπημένη οικογένειά σου!
Μην μπεις στην διαδικασία να απαντήσεις...
Οι Προσευχές δεν διακόπτονται.
Έτσι την "είδα" αυτή την ανάρτηση...
Υπάρχει τόσος ελεύθερος "χώρος", να τα πούμε "αλλιώς", αλλού.

Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

ΔΥΣΤΡΟΠΗ ΜΑΝΑ - ΓΙΩΤΑ ΣΤΡΑΤΗ

Επειδή... (εδώ)

Αστοριανή είπε...
Έστω κι έτσι...

Φιλιά, κι αγάπη.
Να είσαι καλά,
Φιλί, καινούριας θύελλας.... πότε θα ρθει η άνοιξη...
Υιώτα
24 Φεβρουαρίου 2016 - 5:47 π.μ.


ΓΙΩΤΑ ΣΤΡΑΤΗ
ΨΥΧΕΣ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΕΣ
ΠΟΙΗΣΗ
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ 2015

ΔΥΣΤΡΟΠΗ ΜΑΝΑ

Δύστροπη Μάνα, γη της Επαγγελίας!
Κάθε που τεμαχίζω το κορμί σου, ανατριχίλα.
Η αίσθηση αναταράζει την γητεύτρα θάλασσά μου.
Δύναμη αναπνέω. Ανανέωση. Μεθύσι, και δηλητήριο
όταν απομακρύνομαι. Στις σκοτεινές ώρες μου αναβιώνω.
Εντυπώσεις στιγμιαίες. Μνήμες πολύχρονες, φυλαγμένες
σε απόκρυφη της καρδιάς άκρη.
Όπως η μάνα, σε τυλίγω με το γαλάζιο της απεραντοσύνης.
Σαν ξένη, σε λούζω με βαθύσκιωτα ωκεάνια δάκρυα.
Χορεύω τις νύχτες σε χώρο απρόσιτο, εκεί όπου η μουσική ευλογεί τα
λαρύγγια των πτερωτών και δροσίζει τους κάλυκες των λουλουδιών
να ψάλλουν ευχαριστίες το Φως. Αφήνω τον ίσκιο μου προστασία,
καρδιάς ερέθισμα. Σκέψεις φλεγόμενες.
Σελ. 40















Μαργαρίτες και ανθισμένες αμυγδαλιές, από Ελλάδα, (Βόλος), με αγάπη!

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ Η ΤΣΙΓΓΑΝΑ

2 Νοε 2009

Η Κ α ρ δ ι ά μ ο υ η Τ σ ι γ γ ά ν α ...

(Περίπου είκοσι χρόνια πριν, ... κοντά στο πλατανόδασος των Καλαβρύτων)

... νερό ασυγκράτητο μέσ' από τα δάχτυλά μου
τρέχουν οι αναμνήσεις...
Μια σπάνια φωτογραφία τσιγγάνας που χαμογελάει στο φακό κρυφά από τον άνδρα της...
κι ένα ποίημα,
ξεριζώνουν μικρούς ενδοιασμούς, γι' ανάρτηση...
Η καρδιά μου, αιώνια τσιγγάνα...
(πρέπει να το παραδεχτώ),
παρασύρει το νου και
γυρίζουν... γυρίζουν,
ασταμάτητα, πολλές φορές επώδυνα...
Ας είναι! Αφού περαστικοί είμαστε... προς τί η διαμαρτυρία...
Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ Η ΤΣΙΓΓΑΝΑ
Ω! Μη κοιτάζετε πλέον το βαρύ μέτωπό μου
όπ' ασήκωτο σύννεφο τη βροχή προμηνύει...
Είν' το βάρος των χρόνων που λυγίζει τους ώμους,
Είν' τα ίχνη βημάτων που σαστίσαν τους δρόμους...
Είν΄το φάσμα ονείρων όπ' ατέλειωτα μένουν
στα μεγάλα συρτάρια
και το φως περιμένουν...
Μη κοιτάζετε άλλο το σκυφτό μέτωπό μου,
το θαμπώνει ο ήλιος κι ας είν' ώρα που δύει...
Το μοιράστηκ' ο χρόνος, το χαράκωσ' η θλίψη.
Μαραθώνιος το δάκρυ τη χαρά να συνθλίψει.
Όποια αγγίζω ρυτίδα, ποταμός είν' που τρέχει
την ανείπωτη πίκρα,
που σφραγίδα δεν έχει...
Την ψυχή μου κοιτάξτε που ξεχνά να γεράσει
σ' ένα άγνωστο κόσμο, τραγανό σαν κεράσι...
Μ' ένα τόξο καλπάζει, με βοστρύχους λυμένους
λες κι ατίθασο άτι σ' ουρανούς μαγεμένους,
σε κορφές χιονισμένες, σε λιβάδια ανθισμένα,
σε πηγές κοιμισμένες, σ' ακρογιάλια θλιμμένα...
Την καρδιά μου κοιτάξτε, που συχνά δραπετεύει
τυλιγμένη σε φέγγος την αφή ν' αναδεύει...
Αίμα η πέννα να στάζει στο τρεμάμενο χέρι,
ασταμάτητος τζίτζικας σε καυτό καλοκαίρι...
Σαν βοριάς στροβιλίζεται στη μεγάλη αλάνα
και χορεύει, χορεύει,
παθιασμένη Τσιγγάνα...
Την ψυχή μου σας δίνω,
την καρδιά σας δωρίζω,
κι ας το ξέρω,
καμία
απ' τις δυο δεν ορίζω!

Απ' το παρελθόν, περίπου, αυτή την εποχή

26 Οκτ 2008


Είναι απαραίτητη η ομορφιά στη ζωή μας;

και, πόσο μας επηρεάζει στην επικοινωνία με τους άλλους;


.
Φίλες και Φίλοι μου,

Ένα από τα "σχόλια" πιο κάτω, στην ΑΣΤΟΡΙΑΝΗ,ήταν το έναυσμα για ορισμένες σκέψεις-απόψεις
από την μικρή μου ηλικία...
τότε, όπου γονείς σαν τους δικούς μου,
μας έλεγαν με αυστηρό ύφος:
"-Μη ...χαχανίζετε με το παραμικρό! δεν δείχνει σοβαρότητα!
Μη φτιάχνεστε να γίνετε ...όμορφες!!!
Η ομορφιά είναι κόρη του Σατανά.
Να πηγαίνετε στο δρόμο με το κεφάλι ψηλά,
κοιτώντας ευθεία, με τη σπονδυλική στήλη ίσια (!)
...κι εσύ, (δηλαδή εγώ) που γελάς με το παραμικρό,
δεν θα σε βάλει πεθεράς πόρτα μέσα..."
Πρώτη, από πέντε παιδιά, έπρεπε να γίνω
το παράδειγμα.
Γι' αυτό κι εγώ, περπατούσα στητά, σοβαρή, 
συντηρητική,
διακριτικά ευπαρουσίαστη, ήμουν δε και ψηλό-λιγνη,
σωστός... Λοχαγός άνευ Χαρτοφυλακίου!
(Εν-δυόεν-δυο... Προοοσοχή!!!)

Πόσο αυτά σηματοδότησαν τα μετέπειτα χρόνια;
Η καρδούλα μου το ξέρει!

Για να δούμε, λοιπόν, αφού
Η Έμπνευση είναι στο νου ό,τι στα χέρια η Τέχνη!

Αστοριανή