Τα γράμματα μεγαλώνουν με κοντρόλ και + (μ ε-μικραίνουν)

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ Η ΤΣΙΓΓΑΝΑ

2 Νοε 2009

Η Κ α ρ δ ι ά μ ο υ η Τ σ ι γ γ ά ν α ...

(Περίπου είκοσι χρόνια πριν, ... κοντά στο πλατανόδασος των Καλαβρύτων)

... νερό ασυγκράτητο μέσ' από τα δάχτυλά μου
τρέχουν οι αναμνήσεις...
Μια σπάνια φωτογραφία τσιγγάνας που χαμογελάει στο φακό κρυφά από τον άνδρα της...
κι ένα ποίημα,
ξεριζώνουν μικρούς ενδοιασμούς, γι' ανάρτηση...
Η καρδιά μου, αιώνια τσιγγάνα...
(πρέπει να το παραδεχτώ),
παρασύρει το νου και
γυρίζουν... γυρίζουν,
ασταμάτητα, πολλές φορές επώδυνα...
Ας είναι! Αφού περαστικοί είμαστε... προς τί η διαμαρτυρία...
Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ Η ΤΣΙΓΓΑΝΑ
Ω! Μη κοιτάζετε πλέον το βαρύ μέτωπό μου
όπ' ασήκωτο σύννεφο τη βροχή προμηνύει...
Είν' το βάρος των χρόνων που λυγίζει τους ώμους,
Είν' τα ίχνη βημάτων που σαστίσαν τους δρόμους...
Είν΄το φάσμα ονείρων όπ' ατέλειωτα μένουν
στα μεγάλα συρτάρια
και το φως περιμένουν...
Μη κοιτάζετε άλλο το σκυφτό μέτωπό μου,
το θαμπώνει ο ήλιος κι ας είν' ώρα που δύει...
Το μοιράστηκ' ο χρόνος, το χαράκωσ' η θλίψη.
Μαραθώνιος το δάκρυ τη χαρά να συνθλίψει.
Όποια αγγίζω ρυτίδα, ποταμός είν' που τρέχει
την ανείπωτη πίκρα,
που σφραγίδα δεν έχει...
Την ψυχή μου κοιτάξτε που ξεχνά να γεράσει
σ' ένα άγνωστο κόσμο, τραγανό σαν κεράσι...
Μ' ένα τόξο καλπάζει, με βοστρύχους λυμένους
λες κι ατίθασο άτι σ' ουρανούς μαγεμένους,
σε κορφές χιονισμένες, σε λιβάδια ανθισμένα,
σε πηγές κοιμισμένες, σ' ακρογιάλια θλιμμένα...
Την καρδιά μου κοιτάξτε, που συχνά δραπετεύει
τυλιγμένη σε φέγγος την αφή ν' αναδεύει...
Αίμα η πέννα να στάζει στο τρεμάμενο χέρι,
ασταμάτητος τζίτζικας σε καυτό καλοκαίρι...
Σαν βοριάς στροβιλίζεται στη μεγάλη αλάνα
και χορεύει, χορεύει,
παθιασμένη Τσιγγάνα...
Την ψυχή μου σας δίνω,
την καρδιά σας δωρίζω,
κι ας το ξέρω,
καμία
απ' τις δυο δεν ορίζω!

Απ' το παρελθόν, περίπου, αυτή την εποχή

26 Οκτ 2008


Είναι απαραίτητη η ομορφιά στη ζωή μας;

και, πόσο μας επηρεάζει στην επικοινωνία με τους άλλους;


.
Φίλες και Φίλοι μου,

Ένα από τα "σχόλια" πιο κάτω, στην ΑΣΤΟΡΙΑΝΗ,ήταν το έναυσμα για ορισμένες σκέψεις-απόψεις
από την μικρή μου ηλικία...
τότε, όπου γονείς σαν τους δικούς μου,
μας έλεγαν με αυστηρό ύφος:
"-Μη ...χαχανίζετε με το παραμικρό! δεν δείχνει σοβαρότητα!
Μη φτιάχνεστε να γίνετε ...όμορφες!!!
Η ομορφιά είναι κόρη του Σατανά.
Να πηγαίνετε στο δρόμο με το κεφάλι ψηλά,
κοιτώντας ευθεία, με τη σπονδυλική στήλη ίσια (!)
...κι εσύ, (δηλαδή εγώ) που γελάς με το παραμικρό,
δεν θα σε βάλει πεθεράς πόρτα μέσα..."
Πρώτη, από πέντε παιδιά, έπρεπε να γίνω
το παράδειγμα.
Γι' αυτό κι εγώ, περπατούσα στητά, σοβαρή, 
συντηρητική,
διακριτικά ευπαρουσίαστη, ήμουν δε και ψηλό-λιγνη,
σωστός... Λοχαγός άνευ Χαρτοφυλακίου!
(Εν-δυόεν-δυο... Προοοσοχή!!!)

Πόσο αυτά σηματοδότησαν τα μετέπειτα χρόνια;
Η καρδούλα μου το ξέρει!

Για να δούμε, λοιπόν, αφού
Η Έμπνευση είναι στο νου ό,τι στα χέρια η Τέχνη!

Αστοριανή 

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

Το βρήκα... (προέκυψε)


Τετάρτη, Δεκεμβρίου 17, 2008


Ένα "κεράκι" απ' την Αστοριανή, Γιώτα, για τον Αλέξανδρο!


Την Αστοριανή, μια ξενητεμένη Ελληνίδα ποιήτρια, δεν την ήξερα!
Τώρα την "μαθαίνω"!

Μπορούμε να την "μάθουμε" μαζί, ψάχνoντας στο μπλογκ της:

http://astoriani.blogspot.com/


κι εδώ:

yiotas@optonline.net
astoriani8@gmail.com


Η Γιώτα έγραψε ένα ποίημα Ψυχής για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και η θέση του είναι εδώ, σε ποστ!

(Αυτό, για τον Αλέξανδρο, ο οποίος μας συντάραξε όπως κι ένας άλλος μικρός Άλεξ!)

Στον Αλέξανδρο(-Ανδρέα Γρηγορόπουλο)

Τον είδα που φτερούγισε
Άγγελος λαβωμένος,
όχι στο σώμα, στη καρδιά,
άπειρος, σαστισμένος.
Ακράτητη η τόλμη του
στη λάμψη του ονείρου,
φωτιά όπου τον τύφλωνε
στα βάθη του απείρου
και πριν να γίνει τ΄όνειρο
όραμα, φως στη δάδα,
ο Άγγελος φτερούγισε
για μια καινούρια Ελλάδα.



Ας είναι τούτες οι αυθόρμητες σκέψεις ένα "Αντίο" απ' την "Αλλη Οχθη" του Ατλαντικού.
Εύχομαι για μια καλύτερη μέρα.
Υιώτα ΝΥ

"Θεώρησα ότι για τη μνήμη αυτού του παιδιού κι όσων έχουν κατά καιρούς χαθεί αναίτια, αυτό να είναι ένα κεράκι στη μνήμη τους..."
Εδώ θα μείνει το αυθόρμητο "κεράκι" σου, Αστοριανή μου, να σιγοκαίει...

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

Μόλις - φρέσκιες!

Μόλις - φρέσκιες!
(Το "μόλις" ξεκίνησε στις 10! Ψυχή βαθειά, picasa!)

ΨΥΧΕΣ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΕΣ
ΓΙΩΤΑ ΣΠΑΝΟΥ - ΣΤΡΑΤΗ

ΠΟΙΗΣΗ

Υγ. Με αγάπη, απ' τα παραμελημένα μου, Γιώτα!