Κυριακή, 31 Μαρτίου 2019

Συμπληρωματικό Βιογραφικό Γιώτας Σπανού - Στρατή - Άποψη για " διορθωτές βιβλίων" - ΣΥΝ ... ένα "Γράμμα"

***
Αστοριανή είπε...
... Μόλις γίνεις φίρμα κι εσύ και θα έχεις δακτυλογράφους και εκδότες, δε θα είμαστε τόσο "κοντά", γιατί θα σε χασομεράω, κιόλας! ...

Ένα που δεν σκέφτηκα, κι αν θες μη με πιστεύεις, είναι το να γράφω επαγγελματικά.
Έγραφα διότι δεν μπορούσα να έχω τόσους φίλους "να ... συζητώ και να μοιράζομαι καρδιά και σκέψεις..."
Αργότερα,
έγραφα για τις κόρες μου, για να τις αναγκάζω να διαβάζουν και να ακούν τη γλώσσα.
Οι κοινωνικές επαφές ήταν περισσότερο για δικό τους χατήρι..

Εγώ, έδωσα εξετάσεις και εργαζόμουν στο Λογιστήριο της Μόμπιλ-Όϊλ και βέβαια πρώτευε η Αγγλική. Κι εκεί, πρώτευσα σε διαγωνισμό της Μόμπιλ με δωρεά-υποτροφία του Ινστιτούτου του Σικάγου, με θέμα: "Κομμάντ οφ δε Γουρντ" δηλαδη Κυριαρχία της Λέξης, με δώρο ένα ογκώδες Λεξικό και κάποια αύξηση.

Είμαι η μόνη που έγινα Μέλος στην "Αμέρικαν Πεν Γουήμεν", στη Νέα Υόρκη του ... 70, και που πήρα μέρος και για σκηνοθεσία, με την Τζοάν Σένκαρ, που θέσπισε το Κουήνς Κόλλετζ για τα 90 χρόνια του και που αποσπάσματα υπάρχουν στο αρχείο του με δικαίωμα εγώ και η Όλγα να μπορούν να τα δουν...

Μετά από 11 ή 12 χρόνια έγινε η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών Νέας Υόρκης, έδρα Αστόρια, κι εγώ είχα μόνο ένα βιβλίο... και δεν με έβαλαν στα ...Ιδρυτικά Μέλη... κ.λ.π.

Το αστείο είναι ότι η Εταιρία υπάρχει μόνο στο... όνομα
ενώ η Υιώτα
υπάρχει ακόμη...

Δεν είμαι της "παρεούλας"...

Είμαι οικογενειάρχης, με λιγοστές ώρες ύπνου (για να τα προφταίνω όλα...) και βασικά μοναχικό άτομο..

Δεν πολυ-ξέρω το εκεί, στην πατρίδα εννοώ, περιβάλλον και τους..."ειδικούς λογοτέχνες " που όλοι γράφουν και κρίνουν τους άλλους.

Καλά κάνουν και γράφουν, έτσι μαθαίνουν τη γλώσσα μας!!!!!!!!!!

Μα για Λογοτεχνία, είναι άλλη τέχνη. Είναι η τέχνη της καρδιάς και του νου, σε συνδυασμό έμπνευσης με λέξεις που τραντάζουν το αίσθημα και το συναίσθημα.
Ο "διορθωτής" πρέπει να έχει γνώση γραμματικής κι ευαισθησία, να μπει στο χαρακτήρα του συγγραφέα, ΟΧΙ να γίνει ο "άλλος" συγγραφέας...
Να αφήσει το "ΕΓΩ" που τον τίμησες να σε επιβλέψει και να αποξενωθεί από τα δικά του για να γίνει σωστή δουλειά.

***
ΣΥΝ ... ένα.... "Γράμμα", ΕΚΕΙ.

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019

ΠΟΙΗΣΗ - Η τριανταφυλλιά της Γιώτας Σπανού - Στρατή

ΠΟΙΗΣΗ - Η τριανταφυλλιά 
της Γιώτας Σπανού - Στρατή 

***

(Η 5-χρονη Όλγα μας, στο για 39 χρόνια σπίτι μας, στην Αστόρια, LIC, NY)
***

***
Yiota Spanou Stratis Στο σπίτι μας 32-74 46 δρόμοι... 39 χρόνια..στην Αστορια, . Η Όλγα μας, πεντάχρονη τότε... Ένα μου ποίημα, Η τριανταφυλλιά της Κατερίνας... θα το δείτε στο μπλογκ μου "αστοριανή" , αντιγραφή από το μπλογκ "Αγαντα" (στην στήλη των αναγνωστών μου, πιο κάτω δεξιά στην ανάρτηση...) με μια θαυμάσια τριανταφυλλιά που δεν μπόρεσα να την μεταφέρω...εδώ! Σιγά-σιγά θα... μάθω. Κι αυτή, για την υπομονή σας να φτάσετε ως το τέλος!

***


***

Η τριανταφυλλιά 

της Κατερίνας,
 (Κοιτάξετε το μπλογκ  "ΑΓΑΝΤΑ" , με φωτ. άγνωστης... απ' όπου και η έμπνευση ... )


...νάχα τη δύναμη της τριανταφυλλιάς σου 
σαν παραβγαίνει τον κισσό,
με όλη της την έγχρωμη μεγαλοπρέπεια
πάνω στην χειροπελεκητή πέτρα...


Δες την, το πώς προκαλεί 
το κλειστό παραθύρι
της παράδοσης,
πώς εκμαιεύει τα επτασφράγιστα μυστικά 
της εφηβείας,
απομακρύνοντας τολμηρές 
αισθησιακές φαντασιώσεις,
πώς συμβαδίζει με την ροδόκαλλη αυγή,

πώς αναριγεί με την χρυσοποίκιλτη δύση.



Δες την πώς μαγεύει το ουράνιο τόξο 
μετά από το φίλημα της βροχής,
πώς δωρίζει την μοσχοβολιά της ακολουθώντας 
την κατεύθυνση του αγέρα,
πώς τροφοδοτεί το βούισμα των εντόμων 
στην ζωοδότρα αναζήτησή τους, 
πώς φυλλοροεί την παρθενιά της
καλύπτοντας ανθρώπινες αμαρτίες... 



Να ήμουν η αγκαλιά που μαζεύει 
το κάθε της πέταλο,
ροδόχροη περγαμηνή των ονείρων 
που δεν ευδόκησαν,
πρωτόγνωρο φιλί της 
πρώτης ανατριχίλας...



Να ήμουν η απέθαντη τριανταφυλλιά 
στο φως του κήπου σου.




ΝΥ


***
Σχόλιο:
Η αντιγραφή είναι απ' την Καλλιτεχνική ΨΥΧΗ - ΠΗΓΗ, της Γιώτας!
Όλες οι τριανταφυλλιές του κόσμου, υποκλίνονται στο ΦΩΣ ΣΟΥ, Ήλιε των Ελληνινικών Γραμμάτων και των Τεχνών, του Απόδημου Ελληνισμού!


...Στρώνουν ήδη, ροδοπέταλα για να περάσεις!

Κι αυτή η φωτογραφία "κλεμμένη", αλλά δεν έχω χρόνο να ψάξω, να βρω και να σου φέρω και δικές μου... του χωριού και της πόλης...
Υπάρχουν άλλωστε, πολλές σκόρπιες στον "αέρα", σε πολλά μου μπλογκς, μέσ' την 12χρονη ιντερνετική - (εθελοντική) "θητεία" μου...

Υγ. Να θυμάσαι, πως ακόμα κι αν απουσιάζω απ' τα γενικά "δρώμενα" (ευτυχώς, εκεί υπάρχουν άλλοι, κι είναι πολλοί!), εσένα θα σε βοηθώ (αρκεί να είμαι κοντά σε ίντερνετ), πρώτον για να μην χασομεράς με τα τεχνολογικά (γιατί η Τέχνη, χάνει!) που δεν είσαι υποχρεωμένη να μάθεις (άλλοι είναι υποχρεωμένοι ν' ανοίξουν τα μάτια τους, να ψάξουν και να σε βρουν, εγκαίρως, ήδη άργησαν πολύ) και δεύτερον, για να μην ξοδεύεσαι άδικα σε τεχνικούς, για θέματα του blogger!

Με θαυμασμό, σεβασμό, εκτίμηση κι αγάπη,
Η ίδια άγνωστη - γνωστή και τιμωρημένη...


***

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2019

Ήταν στα σχόλια και ΦΥΣΙΚΑ, έγινε ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ!

Όπως ακριβώς, τα λέει ο τίτλος!

***

Δημοσίευση σχολίου για: ΑΓΑΝΤΑ, ΜΠΟΡΕΙΣ!

1 – 6 από 6
Blogger Ο/Η Αστοριανή είπε...
,,, να είχα μια "σκάλα"

να περάσω "απέναντι"...

κι εκείνη η αναρριχόμενη τριανταφυλιά!!! Πόσα μυστικά σου έκλεψε;

Ας έχετε την ευλογία και τη δύναμη της Πίστης.

Σας αγαπούμε
και σε φιλώ από ΝΥ.
23 Φεβρουαρίου 2019 - 6:50 π.μ.
 Διαγραφή
Blogger Ο/Η Κατερίνα δε 'στάπα; είπε...
Νοερά, όλα γίνονται, Γιώτα μου!
ΚΑΛΟΝ ΜΑΣ ΜΑΡΤΗ!
Κι εμείς σας αγαπούμε!
(Νωρίς το βρήκα το σχόλιο! Εμ! Δεν μας ενημερώνει πια η γκουγκλ!)
1 Μαρτίου 2019 - 1:13 π.μ.
 Διαγραφή
Blogger Ο/Η Αστοριανή είπε...
...σίγουρα θα ... πίνεις τον καφέ σου τούτη την ώρα..

και, δεν μου λες, γιατί δεν μου δείχνει όλες τις φωτογραφίες σου!!!!!!!!!!!!!!

ελάχιστες... μα τον Αγιο Νικόλαο, ναι...

σε φιλώ, πάω για ύπνο...
13 Μαρτίου 2019 - 5:39 π.μ.
 Διαγραφή
Blogger Ο/Η Κυκλαμίνα είπε...
Καφέ πίνω συνέχεια. Δε βγαίνει αλλιώς, τόση "δουλειά"!
Είναι πολλές και μεγάλες οι φώτο και δεν τις αντέχει η γραμμή του ίντερνέτ σου...
Ή θα περιμένεις λίγο να φορτώσει ΚΑΛΑ η σελίδα και μετά ν' αρχίσεις να κατεβαίνεις βλέποντάς τες ή απλά, θα κάνεις τον Σταυρό σου (το καλύτερο!) και δεν θα τις δεις!
Αρκεί που έχεις τον Άγιο Νικόλαο, μέσα σου!
Φιλιά!
Όνειρα γλυκά!
13 Μαρτίου 2019 - 1:50 μ.μ.
 Διαγραφή
Blogger Ο/Η Αστοριανή είπε...

Η τριανταφυλλιά της Κατερίνας (3-15-19)

...νάχα τη δύναμη της τριανταφυλλιάς σου
σαν παραβγαίνει τον κισσό,
με όλη της την έγχρωμη μεγαλοπρέπεια
πάνω στην χειροπελεκητή πέτρα...

Δες την το πώς προκαλεί το κλειστό παραθύρι
της παράδοσης,
πώς εκμαιεύει τα επτασφράγιστα μυστικά της εφηβείας,
απομακρύνοντας τολμηρές αισθησιακές φαντασιώσεις,
πώς συμβαδίζει με την ροδόκαλλη αυγή
και πώς αναριγεί με την χρυσοποίκιλτη δύση.

Δες την πώς μαγεύει το ουράνιο τόξο
μετά από το φίλημα της βροχής,
πώς δωρίζει την μοσχοβολιά της ακολουθώντας
την κατεύθυνση του αγέρα,
πώς τροφοδοτεί το βούισμα των εντόμων
στην ζωοδότρα αναζήτησή τους,
πώς φυλλοροεί την παρθενιά της
καλύπτοντας ανθρώπινες αμαρτίες...

Να ήμουν η αγκαλιά που μαζεύει το κάθε της πέταλο,
ροδόχροη περγαμηνή των ονείρων που δεν ευδόκησαν,
πρωτόγνωρο φιλί της πρώτης ανατριχίλας...

Να ήμουν η απέθαντη τριανταφυλλιά
στο φως του κήπου σου.


Υιώτα Στρατή
"αστοριανή"
ΝΥ
15 Μαρτίου 2019 - 6:21 μ.μ.
 Διαγραφή
Blogger Ο/Η Κυκλαμίνα είπε...
Έγραψες, Γιώτα, έγραψες!!!!!!!!
Κι ας μην είναι δικιά μου η τριανταφυλλιά!
Αρκεί η αφορμή για έμπνευση!
Δικαίως σαρώνεις τα βραβεία!
Υγεία, Υγεία, Υγεία!
Και πάντα Θεία Έμπνευση!
15 Μαρτίου 2019 - 8:49 μ.μ.
 


***

ΤΟ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ, ΕΔΩ:

***

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

Η Αστοριανή είπε... (Γιώτα Σπανού - Στρατή)



 Η Αστοριανή είπε...

Η τριανταφυλλιά της Κατερίνας (3-15-19) (ΤΗΣ ΑΓΑΝΤΑΣ)

...νάχα τη δύναμη της τριανταφυλλιάς σου
σαν παραβγαίνει τον κισσό,
με όλη της την έγχρωμη μεγαλοπρέπεια
πάνω στην χειροπελεκητή πέτρα...

Δες την το πώς προκαλεί το κλειστό παραθύρι
της παράδοσης,
πώς εκμαιεύει τα επτασφράγιστα μυστικά της εφηβείας,
απομακρύνοντας τολμηρές αισθησιακές φαντασιώσεις,
πώς συμβαδίζει με την ροδόκαλλη αυγή
και πώς αναριγεί με την χρυσοποίκιλτη δύση.

Δες την πώς μαγεύει το ουράνιο τόξο
μετά από το φίλημα της βροχής,
πώς δωρίζει την μοσχοβολιά της ακολουθώντας
την κατεύθυνση του αγέρα,
πώς τροφοδοτεί το βούισμα των εντόμων
στην ζωοδότρα αναζήτησή τους,
πώς φυλλοροεί την παρθενιά της
καλύπτοντας ανθρώπινες αμαρτίες...

Να ήμουν η αγκαλιά που μαζεύει το κάθε της πέταλο,
ροδόχροη περγαμηνή των ονείρων που δεν ευδόκησαν,
πρωτόγνωρο φιλί της πρώτης ανατριχίλας...

Να ήμουν η απέθαντη τριανταφυλλιά
στο φως του κήπου σου.


Υιώτα Στρατή

"αστοριανή" 
ΝΥ

2 σχόλια:

Κυκλαμίνα είπε...
Το σχόλιο η Γιώτα το έγραψε στην προηγούμενη ανάρτηση, δεν μπορώ, παρά να την τιμήσω για την έμπνευση!
"Έγραψες", Γιώτα μου, ως συνήθως!
Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για την ΤΙΜΗ!---
Κυκλαμίνα είπε...
Υγ. Κι όμως, αυτή την φώτο, δεν την κράτησα τότε, ώστε να μπορώ να την αντιγράψω πάλι!
Είναι για να μείνει στην Ιστορία, έτσι!

***

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2019

Στρατή Γιώτα, Η.Π.Α - Βιβλιοπαρουσίαση: 5η Ανθολογία - Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η.

***





***
Βιβλιοπαρουσίαση: 5η Ανθολογία - Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η.
Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών Συγγραφέων Πέντε Ηπείρων - Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η.
Έτος ιδρύσεως 2002 - Έδρα: Furth Γερμανία

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΣΤΡΙΑ
Αθήνα, Ιούλιος 2017
***
Στρατή Γιώτα, Η.Π.Α

Καταγωγή από το Αίγιο. Αδειούχος Καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας. Παντρεύτηκε τον Δημήτρη Στρατή. Ζει στη Νέα Υόρκη από το 1970. Εργάστηκε στο λογιστήριο της Μόμπιλ-Οϊλ, και στον Εθνικό Κήρυκα. Ασχολήθηκε δραστήρια με Ομογενειακούς Συλλόγους παρουσιάζοντας θεατρικά της έργα. Μέλος της Ε.Ε.Λ. Αθηνών, της ΠΕΛ, ΔΕΕΛ, της National League of American Pen Women, Poetry Forum of NY, Shelly Society, etc. Δημιούργησε την Ε. Θεατρικών Συγγραφέων ΝΥ. Έχει γράψει: 13 βιβλία, 28 θεατρικά, ιδιωτικές εκδόσεις και άλλα δημοσιευμένα κείμενα. Πολλά ανέκδοτα, στην Αγγλική.
Έχει πρωτεύσει σε πολλούς διαγωνισμούς σε όλα τα είδη του Λόγου (πρόσφατα στο Σικάγο για βράβευση διηγήματος στη μνήμη Θεανώς Μάργαρη, μέσω του δραστήριου Συλλόγου των Αθηναίων, Ν.Υ. (16 Μαρτίου, 2013) και με συνεργασία Πρεσβείας Ελλάδος, Τμήμα Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Τζόρτζτάουν και την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, ήταν καλεσμένη στο Μπαν Κάλτσουραλ Σέντερ, έδρα Κωνσταντίνου Καβάφη, Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν, στην Ουάσινγτον. Το δε ποίημα της ακολουθεί.
Έχει τιμηθεί τρεις φορές από τις Προέδρους της Κομητείας Κουήνς της ΝΥ, από δημόσια Σχολεία, από την Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων, Συλλόγους και άλλους φορείς. Ασχολείται με την «Φωτογραφία και Ποίηση» ως και μοναδικές ηλεκτρονικές «Φωτο-συνθέσεις». Έχει ανέκδοτη εργασία σε όλα τα είδη του Λόγου. Έχει μεταφράσει αρκετούς ξένους ποιητές του Πόετρυ Φόρουμ, σε δίγλωσσες παρουσιάσεις τους.
http://astoriani.blogspot.gr/ 
yiotas@optonline.net
915 Mirabelle Avenue Westbury, NY, 11590 516- 833 59-42

Αφιέρωμα στον Κ. Π. Καβάφη
(29 Απρ. 1863-29 Απριλίου 1933)

Εύγε! Σε σένα που ευλογήθηκες
σκέψεις προκλητικές, κι ορμές απρόσκλητες
να βάζεις σε τάξη, βάλσαμο κερνώντας
μα κι ενόχληση, σε καρδιές ξάγρυπνες.

Η σκληροτράχηλη δύναμη του «Πρέπει»
σε καιρούς υποκριτικά επικίνδυνους,
ήταν αστέρι ευπρέπειας στη θέληση,
κεραυνός ανεπίστρεπτος
στην κρυφή αδυναμία.

Με τον αστερισμό σου, δεν πολυ-ασχοληθήκανε.
Δεν μάθαμε, ως είθισται στους καιρούς μας,
μόνο εκείνος ο του Λέοντος κυριάρχησε
στην εύθραυστη έσω ύπαρξή σου.

Ιχνογράφησες κρουνούς αγάπης,
ενστερνίστηκες αστραπές συχνά ειρωνικές
στη ματιά σου, άφησες ίχνη νέας δομής,
πελώρια, για να συγκρίνουμε τα δικά μας.

Μας κληροδότησες μια γραφή που γνώριζε
τη γεύση της βίας και της θωπείας,
μια ποιητική φωνή Σαπφική, πρωτόλαλη,
που κράτησαν αποκλειστικά οι βοριάδες
για τις ώρες της αφής,
και της αντάρας.

Οι λέξεις σου, διαλεγμένες.
Οι έννοιες, αλυσίδα άσπαστη,
έστω κι αν γεννήθηκαν σε στιγμές χρονοβόρες
ως και ζηλόφθονοι αντίπαλοι καταβρόχθισαν
το μέγα της γραφής σου έργο.
Στης ζωής τον κύκλο τον ατέλειωτο,
εμείς δεν έχουμε παρά ν’ αφιερώσουμε
τις ίμερες αχτίδες του νου μας.

Είναι η δίκαιη αιμοδοσία
στο αστείρευτο δικό σου όραμα,
που αναποδογύριζε προσεκτικά μια ηθική
εύθραυστη,
πασχίζοντας για ελπίδα της Αλήθειας,
για μια πλήρη επικοινωνία,
σε ολοκληρωμένη Κοινωνία,

δίχως ταυτόχρονα να απομακρύνεσαι
από το Αθάνατο Ελληνικό, μεγαλόπνοο Πνεύμα.


Η κ α π έ τ α *
(Απόσπασμα από το ανέκδοτο μυθιστόρημα:
«Η Νύφη της Πανσελήνου»)


Ξεψυχώντας ο Ιούλιος είχε τροχίσει τα δόντια του και τα έμπηγε στη γυμνασμένη σάρκα. Η κεντρική πλατεία της πόλης έβραζε. Η μελίγκρα στ’ αρρωστημένα πορτοκαλόδεντρα και τις απεριποίητες τριανταφυλλιές είχε φουντώσει. Τα μάτια μου αποτύπωναν τις γύρω εικόνες. Τόσο διαφορετικές από εκείνες του τότε.
-Αργεί…, σκέφτηκα. Καλύτερα, να ηρεμήσω...
Το ντύσιμό μου, για την από μένα προμελετημένη συνάντηση, ήταν ένα λευκό ντεπιές κι ένα καπέλο σε ξέχρωμο ροδακινί. Δεκαπέντε χρόνια ήταν πολλά για μια αγάπη που κόπηκε με το μαχαίρι της εγωιστικής αξιοπρέπειας.
Τον είδα. Ερχόταν, με βήματα αργά. Είναι δυνατόν να περπάτησε, μ’ όλη αυτή τη ζέστη; σκέφτηκα. Ναι. Μπορεί, για να μη δώσει υποψίες... Μα …, πώς έχει αλλάξει, Θεούλη μου! Ξεροψημένος, ξερακιανός, μόνο το κάτω χείλι του διατηρούσε την προκλητικότητά του.
-Μοντελάκι είσαι, είπε, δίχως να δώσει το χέρι. Πολύ όμορφη! Λίγο το χαμόγελο. Σύντομη η σιωπή. Πρέπει να είσαι ευτυχισμένη, έτσι; Κοίταξε γύρω και...
-Πού είναι ο άνδρας σου;
Τα μάτια μου έψαχναν ερευνητικά στο βάθος των χρόνων. Να είναι η αντίδραση, ο εγωισμός της ανταρσίας μου στην μη υποχώρηση της τότε στιγμής; Μέσα μου ζητούσα απάντηση, μα εκείνος, έξυπνα, δεν συνέχισε.
-Πήγαν για μπάνιο, είπα. Βγήκα ν' αγοράσω μπαταρία, για τη φωτογραφική μου μηχανή. Τα καταστήματα είναι κλειστά, και είπα να σε ανησυχήσω... Θυμήθηκα ότι εσύ ξέρεις από... μηχανές... και μηχανήματα…
Ήθελα να ξεκαρδιστώ στα γέλια, μα σοβάρεψα!
-Καλά έκανες. Κι εγώ ήθελα κάποτε να σε δω. Εμείς, εδώ, τα ίδια! Έχω αγοράσει κάτι δεντροπερίβολα, αγρότης πλέον, κανονικός. Η … «κοντούλα» μου είχε κάτι δικά της χτήματα,
και δικό της σπίτι…
-Ναι, ναι, την ήξερα. Από το διπλανό χωριό …
Έφτιαξε λίγο την ιδρωμένη καπέτα(κυματιστό τσουλούφι μαλλιών, πάνω από το μέτωπο) από τα αραιά μαλλιά του. Διαπίστωσα ότι ακολούθησε το βλέμμα μου. (Κάποτε περνούσα τα δάχτυλα και του έφτιαχνα στο μέτωπο «στριφτά σαλιγκάρια». Αυτός γελούσε παιδιάστικα κι ας ήταν κάμποσο μεγαλύτερός μου... Τι ανόητοι που είμαστε, τότε, σκέφτηκα).
-Ώστε περιβολάρης, έ! Συνέχισα. Έχεις ξεροψηθεί για καλά. (μα... να έρθει με καρό φθινοπωρινό σακάκι και καφέ πολιέστερ παντελόνι!!! Αυτός!!! Περίεργο!) Περίμενα να χαμογελάσει λίγο, άλλωστε αυτό ήταν κάποτε η γοητεία του...
-Πώς τα περνάτε εκεί, πέραν του Ατλαντικού; Με ρώτησε με λίγη δυσκολία. Άνοιξα την τσάντα. Του έδειξα τ’ αγόρια μου. Εκείνος τις κόρες του...
-Ομορφόπαιδα! Μοιάζουν στον άνδρα σου αλλά και σε σένα.
Χαμογέλασα.
-Και οι δικές σου, συμπλήρωσα άχρωμα.
Σφιγμένα τα χείλη κι από τους δυο μας. Οι λέξεις λες και είχαν εξαφανιστεί. Οι πορτοκαλάδες που μας έφερε το μισοκοιμισμένο γκαρσόνι, δεν πρόφτασαν να ζεσταθούν. Ούτε και η συζήτηση. Η ζέστη είχε πλέον διπλασιαστεί...
-Πρέπει να γυρίσω, είπα κι ανασηκώθηκα. Δεν επέμεινε. Δώσαμε τα χέρια. Χαμογέλασε και... στο στόμα που κάποτε άφηνα τα δειλά φοιτητικά φιλιά μου, δυο δεξιά δόντια έλειπαν!
Ακολούθησε το βλέμμα μου.
-Αύριο, θα πάω στον οδοντίατρο, είπε με φανερή δικαιολογία.
-Αύριο πάμε στο αεροδρόμιο, είπα πετώντας ήδη ξαλαφρωμένη...


« Κ ο ν τ ά »
(απόσπασμα από το Θεατρικό: ΥΣΤΑΤΗ ΘΥΣΙΑ)

«Κοντά» είναι μια λέξη που δεν έχει σύνορα.
«Κοντά» είναι όταν δυο απόδημοι πρωτο-συναντιούνται
και κοιτούν ονειροπαρμένοι, το ίδιο φεγγάρι της πατρίδας.
Όταν νιώθουν την ίδια φλόγα να τους συγκλονίζει!

«Κοντά» είναι όταν με ένα φιλί ακινητείς τον κεραυνό.
Όταν με την τρέλα της πρώτης αγάπης κατορθώνεις
να ηχήσουν του έθνους οι καμπάνες
για να ξυπνήσει η ναρκωμένη απόσταση της συνείδησης!
Όταν φοβάσαι την αγάπη, το μυαλό γίνεται πλαδαρό!
Χάνεις τη σωστή κατεύθυνση. Η τρέλα της πρώτης ματιάς,
γίνεται τόλμη κι αστράφτει στον ήλιο.

Μπορεί την Άγια Γη των προγόνων να την έχεις στερηθεί.
Μπορεί να μη θήλασες το άγιο αίμα της.
Μπορεί να πατιέται κι από άλλα πέλματα,
να οργώνεται από άλλα χέρια για να καρπίσει,
μα εγώ για σένα, για την αγάπη σου, για την αγάπη Της,
κάποια μέρα θα υψώσω αυτό το κορμί και να θυμίσω:

ΠΩΣ είναι να ατενίζεις περήφανα τον ήλιο!.

ΑΥΤΗ η Αγάπη, θα είναι ο δικός μας θησαυρός!
Θα ανήκει ΜΟΝΟ σε μας! Κι ας γεννηθήκαμε αλλού…
Σου ορκίζομαι ότι σε τούτο το στήθος, θα κατοικεί μια
πατρίδα ολόκληρη, με όλη τη δόξα και το μεγαλείο της!
Με όλες τις αδυναμίες και τα ελαττώματά της…

Μα όταν διπλώσω πάνω σου τούτα τα χέρια
που έχουν αγγίξει την αγαπημένη ακτή του Πόντου
και τον αιώνιο Ιωνικό Πολιτισμό,
η αγάπη θα γίνει δέρμα σου. Σώμα σου.

Αν όμως, τούτα τα χέρια τα υψώσω εδώ,
στην Αθήνα, την κοιτίδα του Παγκόσμιου Πολιτισμού,
κι αγγίξω τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης,
τότε ο ουρανός θ’ ανοίξει στα δύο!!!

Οι φωτεινές αχτίδες του ηλίου θα περάσουν μέσα
από τις κολώνες του Παρθενώνα και θα υφάνουν μέσα μας
το χρυσάφι της Γνώσης.
Έτσι οι πανέμορφες Καρυάτιδες θα λάμψουν
με το χαμόγελο της Ελπίδας και της Ειρήνης,
κι ένα ουράνιο τόξο θα στεφανώσει τον Αττικό ουρανό!

Τούτα τα χέρια, που σε αγγίζουν, θα γίνουν πύρινη ρομφαία
και σύμβολο παγκόσμιας λευτεριάς και ένωσης.
Ναι! Έτσι σπάζουν οι αλυσίδες που κρατούν λυγισμένο
το σώμα της Μάνας-Πατρίδας, της Μοναδικής.

Τότε θα τιναχτεί πανέτοιμη, πανέμορφη,
μέσα από το μαύρο σύννεφο της υποδούλωσης η Αγάπη.
Η δική μας Αγάπη.
Η Αγάπη του κόσμου. Για ν’ αγγίξει την Αθανασία.
Για ν’ αγγίξει τον ένα Θεό. Τον μοναδικό.
Τον αιώνιο Θεό της Ελλάδος…
Πολλοί είναι εκείνοι που θα ήθελαν να ζήσουν παρόμοιες
αγάπες «επιμελώς ξεχασμένες»…

Η λήθη της Ρίζας, είναι έγκλημα!!!
Η τιμωρία αυτών που ξεχνούν, άσχετα από τον τόπο που
έχουν φυτρώσει, σημαίνει αφανισμό της ελληνικής ψυχής.
Μόνο με την Αγάπη!
Η Ψυχή και η Ιστορία του Έθνους μας,
θα αστραποβολούν αιώνια.


Στο αγέννητο ψαράκι μου

Θάλασσα, κόρη, η γαστέρα σου.
Ωκεανός της σκέψης τα γυρίσματα. Χαρές. Φοβίες.
Ψαράκι μου.
Φτερά τρυφερά. Ανάνοιχτα.
Κολυμπάς, ακούγοντας καρδιοχτύπια.
Κυκλικά μετράς τις αποστάσεις του χρόνου.
Σε άγγιξα. Με της Αγάπης τη γλώσσα σου μίλησα.
Απέθεσα στα ακροδάχτυλα τον μυστικό μας κωδικό.
Απάντηση δεν αισθάνθηκα.
Άλλωστε πολύς ο θόρυβος γύρω σου.
Η Γέννηση του Χριστού, θεϊκή· εορτάσιμη.
Λαμπερή αισιοδοξία στα μάτια.
Χαμόγελο Ελπίδας άπλετο.
Σε πρόσωπα λατρευτικά φωτισμένα
διάβαζα τη δική σου απάντηση:
-Να ελπίζεις.
Θα αγκαλιαστούμε κατά το Πάσχα,
Ψαράκι μου. Καλή Νύχτα.
(12-25-16)


Πες μου καρδιά

Πες μου, καρδιά,
πόσες καρδιές χωράς στην αγκαλιά σου.
Πες μου, αλήθεια, αν μετράς τα αμέτρητα φιλιά σου.
Πες μου, καρδιά, πώς τις καρδιές αληθινά ζυγίζεις
και κάτω από το βάρος τους πόσες φορές λυγίζεις.
Η Αγάπη και ο Έρωτας, πόσο σε συγκλονίζουν,
τα μυστικά τα όνειρα μαζί σου ξενυχτίζουν…

Ξέρω, καρδιά, κι ας σε ρωτώ, κι ας σταματώ το δάκρυ
να μη το δουν οι άκαρδοι.
Στου κόσμου κάποια άκρη χτυπούν καρδιές και κρύβονται
απ’ της ζωής τους γύπες που αδίστακτοι σε νέμονται,
κι εσύ, μετράς τις λύπες
σαν σέρνονται ασταμάτητες και σε περιτυλίγουν,
τραυματισμένη, ανήμπορη,
κι ας εύχεσαι να φύγουν…
Πες μου, καρδιά, αν σ’ αρνηθώ,
ποιος θα σε συγκρατήσει
τους τελευταίους χτύπους σου;
ποιος θα τους σταματήσει;

Κι εκείνη μου απάντησε με τον δικό της τόνο:
-Μόνο κάτω απ’ τη Μάνα Γη θα σβήσεις κάθε πόνο.
(02-13-17)


Ύμνος στη Σαπφώ
(απόσπασμα από το ομώνυμο Θεατρικό:
Σαπφώ, η Λέσβια Ιέρεια της Αγάπης)

-Αέρινη, σαν τον βοριά που μόλις ξύπνησε,
αλαφροπερπατώντας κατεβαίνει
τα πέτρινα σκαλιά η Σαπφώ,
για τ’ ακριβό ακρογιάλι.
Την Λύρα έχει αγκαλιά, σαν στην καρδιά η αγάπη.
Έχει στολίσει τα μαλλιά με ανθισμένη πασχαλιά
κι οι βόστρυχοι χοροπηδούν στο χρυσαφί του ήλιου.
Έχει τα μάτια σκοτεινά με αποχρώσεις νύχτας
κι άσβεστο πάθος για το φως.
Όνειρα ταξιδεύουν
για άλλους κόσμους, άγνωστους,
μυστηριώδους τόλμης πέραν
του μεταξένιου ορίζοντα, στο βάθος του Αιγαίου.

Σαν μίσχος αγριόκρινου σε πάλλευκη εσθήτα,
εξαίσιο ύμνο, πύρινο, γράφει της Αφροδίτης.
Τον τραγουδά ευλαβικά στων αηδονιών τις τρίλιες.
Η αγαπημένη λύρα της, τους ήχους ζωντανεύει
κι από ψηλά χαμόγελα γλυκά ο Αποσπερίτης!
-Φωνή και λύρα, χάρμα αισθήσεων,
σώμα Ένα!
Με του βοριά το θρόισμα η πάγκαλη Αφροδίτη
χάδι ελαφρό απέθεσε στης Σάφως τ’ άξια χέρια.
Το πρόσωπό της άγγιξε, τα τρυφερά της χείλη,
κι αγκάλιασε την εκλεκτή, αηδονόλαλη γυναίκα,
μιας κι άλλη δεν ετόλμησε Ύμνο ευσεβή, πανώριο,
στον ιερό της το ναό, με δέος ν’ απαγγείλει!
Το βράδυ εκείνο σάστισαν τα φτερωτά του δάσους.
Τα κυπαρίσσια έγειραν ν’ αφουγκραστούν.
Οι γλάροι, δίπλωσαν τις φτερούγες τους
κι αφέθηκαν στο κύμα να τους λικνίζει στοργικά…

Ω! Τι στιγμή μεγάλη!
Αυτή η γυναίκα, η θνητή, Σαπφώ,
της Λέσβου η κόρη,
Δεκάτη Μούσα έγινε! των γυναικών η Πρώτη!


Τα μαργαριτάρια της σοφίας
(Μπέκυ Νέδερλαντ-Σε μετάφραση Υιώτας Στρατή, 12-04-16)

Έχω διαβεί μονοπάτια που ακόμη δεν πέρασες.
Έχω διδαχτεί μαθήματα παλιά και νέα.

Τώρα, ευλογημένη, την βαθιά εμπειρία της ζωής μου
μαζί σου μοιράζομαι.
Άφησε την καλοσύνη ν’ απλωθεί, όπως οι ηλιαχτίδες.
Αγκάλιασε εκείνους που είναι λυπημένοι.
Σεβάσου την αξιοπρέπειά τους, δώσε χαρά
αφήνοντάς τους με ένα συναίσθημα ευωχίας.
Συγχώρησε εκείνους που θέλουν να σε θίξουν.
Αν και με πληγωμένη περηφάνια, άκουσε
και την δική τους άποψη.
Προσπάθησε να δεις την άλλη όψη.
Ακόμη κι όταν είσαι θυμωμένη, βάδισε ήρεμα.

Μη μπεις σε αντεπίθεση. Δείξε μια άποψη χιουμοριστική.
Το γέλιο έχει απέραντη δύναμη.

Άφησε να φανεί το πώς αισθάνεσαι, να τονωθούν
οι πεποιθήσεις σου.
Για ό, τι είναι σωστό, να μη δειλιάζεις.

Θάρρος δείξε, και δυναμικότητα.
Την ελπίδα, κράτησε εντός σου, θα σε οδηγεί καθημερινά.
Άφησέ την να φανεί όταν χρειάζεται.
Σαν είναι μέσα σου, θα βρει τον δρόμο της αυτή.

Τους φίλους να θυμάσαι, και την οικογένεια
όπου της είσαι κομμάτι ακριβό.

Να αγαπάς βαθιά και με ειλικρίνεια, απλόχερα να δίνεις
την καρδιά σου.

Ο κόσμος, απέχει πολύ από το να είναι τέλειος.
Υπάρχει εναντιότητα και διαμάχη.
Μα εσύ, μπορείς να φέρεις την διαφορά
με το πώς να διαγράφεις την ζωή σου.
Είμαι πολύ ευλογημένη να γνωρίζω
τί θαύματα μπορείς να επιτύχεις.
Κι αυτό, διότι είσαι δική μου εγγονή.
Κι εγώ, πιστεύω σε σένα.
(«αστοριανή: www.astoriani.blogspot.com- 12-21-16)


Μικρό σπουργίτι

Από ό, τι θυμάμαι
... ένα σπουργίτι ήμουν που ήθελα να μοιράζομαι
το «άχαρο» τραγούδι μου με τους άλλους.
Ένα σπουργίτι με ενισχυμένο το ένστικτο
της διορατικότητας, που ήθελε να πετάει ψηλότερα,
διότι στην πολυφίλητη ακτή θαύμαζε
το πέταγμα των γλάρων...
Δεν είχα διανοηθεί καν, το πέταγμα του αετού...

Προσπαθούσα να διαβάζω τη φυσιογνωμία των ανθρώπων,
-λένε, ότι λέει, πολλά. Να παρακολουθώ τα κινούμενα χείλη τους,
από μακριά, πριν ο ήχος των λέξεων φτάσει την ακοή μου.
Και να, που έρχεται ο χρόνος και μου επαναλαμβάνει ότι όλοι αλλάζουμε.
Κι ότι όλοι «σφιγγόμαστε... εντός»
κι ότι όλοι θέλουμε να κρύβουμε τα τρωτά,
να δείχνουμε μια κοινωνική εμφάνιση.

Κυρίως για τους άλλους διότι αυτό μας καλύπτει.
Δεν θέλουμε να μας βλέπουν «γυμνούς κι ευάλωτους»,
ήδη το ξέρετε! Είναι η αυτοπροστασία μας.
Είναι η μερική δύναμή μας. Είναι η άμυνα για τη δεδομένη
καλή ή και δύσκολη στιγμή.
Όσο για μένα, ίσως, το χέρι που άπλωσα, δεν τους έφτανε.
Δεν το προσπάθησαν. Το άφησαν δίχως να το αγγίξουν.
Ίσως η αντανάκλαση να σάστισε, να ζάλισε, ίσως,
να χτύπησε κάποια άλλη χορδή ταραγμένη
-μπορεί κι ανέτοιμη να εναρμονιστεί με τις άλλες...

Ίσως η θάλασσα
ήταν πράγματι απέραντη για να την διασχίσω
με το ονειρικό βαρκάκι μου...
Ίσως άπειρη για να αντιμετωπίσω
τον άλλο κόσμο του νερού και της άγνωστης πολιτείας.

Ίσως η πυξίδα μου ήταν δυσανάγνωστη
με τα αρχαία σύμβολα που έδειχνε...
ίσως η χρυσαλλίδα βιάστηκε...
Ίσως κι η χελιδόνα λάθεψε...
Ίσως...


Λείο λιθάρι

Καλοπλασμένο το λιθάρι που στοχεύουμε στην ήρεμη
επιφάνεια του νερού. Λυγίζουμε το σώμα σαν κλαδί
καταπιεσμένο από τους αέρηδες,
-ίσως κι από το ίδιο του το βάρος, τινάζουμε το χέρι
να το εξακοντίσει, να φτερουγίσει προκλητική ευεξία
στην υγρή επαφή, σχεδιάζοντας κύκλους χαριτωμένους,
που απλώνουν κι ανοίγουν, σε θαυμασμό,
ως που να βρει το βάρος του, το λείο λιθάρι,
να καταποντιστεί στην δική του άβυσσο...
Άβουλο λιθάρι είμαστε.
Λειαίνουμε την επιφάνεια για να γλιστράμε, αίλουροι
στις αντιξοότητες. Λησμονούμε την αρχή της εκκίνησης.
Ευαγγελιζόμαστε με άσκοπα σκαμπανεβάσματα,
ξεπλένουμε την αρμύρα των δακρύων με την ευεργετική βροχή,
συνδέουμε την αγριάδα της θάλασσας με τα μαύρα σύννεφα της αμαρτίας.
Με σχισμένα πανιά και σπασμένα κατάρτια πνιγόμαστε
σε ρηχό ή βαθύ ωκεανό.
Αρνούμαστε την έσω αναθεώρηση. Την έσω βάπτιση.
Την έσω αναγέννηση.
Οι αρτηρίες μας, δύσκαμπτες από την τροφοδότηση
εφήμερης ευχαρίστησης.

Διαδρομές αστόχαστες.
Σύντομα θα μας μιλήσει πολύβουη, πολύχρωμη,
ακατάληπτη, η ορμή της Άνοιξης.
Φωνές αταίριαστες. Φόβοι ασχημάτιστοι στο βάθος
τού είναι. Γύπες σαρκοβόροι, για τρυφερές σάρκες.
Για αζύμωτα μυαλά.
Η Άνοιξη ευφραίνει. Προγραμματίζει. Απαιτεί.
Συγχωράει τους αδαείς. Διδάσκει.
Γνωρίζει την αναλγησία του θανάτου.
Αγκαλιάζει την Αγάπη.
Μισεί την εσκεμμένη προδοσία της αθωότητας.
Του κρυμμένου μίσους.
Κουράζεται στην ανώφελη επανάληψη του λάθους.
Σε ανοιχτή παλάμη δεν κρατιέται το ζείδωρο ύδωρ.
Η Άνοιξη θέλει δύναμη. Πάθος. Αλλιώς εκδικείται.

Σ ε λ ή ν η

Πελώριος δίσκος, χάλκινος, απόψε η Σελήνη.
Αφήνει τη σφραγίδα της στην παγωμένη νύχτα.
Μνήμες ξυπνά. Ανήσυχη καρδιά, πώς δραπετεύεις!
Κρυφές οι σκιές. Ανήλιαγες. Διάττοντες του χρόνου…
κι ως ανεβαίνει μαγικά, κρύβεται μες στα πεύκα
σαν διαγράφουν σιωπηλά του ανέμου τις ανάσες.

Να άδραχνα τον χρυσάργυρο, να τον ’φτιαχνα ασπίδα,
να προστατεύσω την μικρή, εφηβική αχτίδα
που σφράγισε την νύχτα μου
και ξύπνησα γυναίκα. (04 Φεβρ. 2010)


Αρχαία Ελίκη
(Πρωτεύουσα της Αιγιαλείας. Καταποντίστηκε το 373 π. Χ.)

Γεννήθηκα στην οροφή της Αρχαίας Ελίκης.
Στην Εύδιο Πόλη των Προεστών, της ευπροσηγορίας
και της ειρήνευσης, την εύανδρο πόλη, την ευθαλή κι ευέλπιδα.
Την έμμονη ιδιοκτησία του κραταιού Ποσειδώνα.
Ω! Ευκλεής η μοίρα σου, αρχαία πατρίδα μου,
κι ας στάχτη, σκόνη, θρύψαλα έγιναν οι πρώτοι ναοί σου,
Αρχαία Ελίκη!
Τα ξόανα, τα μάρμαρα, οι άνθρωποι της αρετής και της
φιλοξενίας, εξαφανίστηκαν στον πυθμένα του κόλπου σου.
Ποιος, άραγε, θα ανακαλύψει τα παιγνιδιάρικα δελφίνια
της Αφροδίτης, τα χρυσά στεφάνια της ελιάς και της δάφνης;
Σπάνια, χρυσά νομίσματα διαλαλούν την Δόξα,
καταγράφουν την Τέχνη σου…
Στο βάθος του Αιγιάλειου κόλπου σου, οι ύμνοι αέναοι.
Γλιστρούν με τους κρυφούς παλμούς του Κορινθιακού,
πέραν του Ισθμού, στον ασίγαστο κύκλο
του Γίγνεσθαι, του Ζειν, του Εξαφανίζεσθε.
Άνοιξε Γη, πάτρια τα στήθη σου,
να ξεναγήσεις τον Ήλιο στα σπλάχνα σου.
Ίσως μπορέσουν να ξυπνήσουν οι καλλίκομες κόρες σου
και οι λεβεντονιοί σου, με μύρο και φως να λαμπρύνουν
τις σκοτεινές εποχές.
Μην απογοητεύεσαι, Εύδιος πόλη εσύ, Αρχαία Ελίκη!
Η θάλασσά σου,
στα καρδιοχτύπια σου μετράει την αεικίνητη δύναμή της.
Εμείς, με την ανάσα της γης, ανιχνεύουμε την δική σου
ανάσα. Μη θρηνείς. Η Περσεφόνη των ιδανικών κήπων,
ιοστεφής θα επιστρέψει.
Τιμή να δώσει σε εκείνους που γεννήθηκαν στην άταφη
οροφή σου.

***
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ:

Ολόκληρη την Βιβλιοπαρουσίαση της 5ης Ανθολογίας της Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η. θα την βρείτε ΕΔΩ, πατώντας "Παλιότερες αναρτήσεις", γιατί είναι 25 αναρτήσεις.

Κι έτσι: https://2019-kalosto.blogspot.com/search/label/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%B7

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2019

Γιώτα, σ' αγαπάω! Μ' ακούς;


...Νύχτα ήταν χθες βράδυ που πήγαινα στην Εκκλησία και κουβαλούσα μαζί μου, όλους τους ξενιτεμένους Έλληνες!

Συντονίσου ΕΔΩ, γιατί πάλι νύχτα είναι τώρα ή "πάρε το μηδέν" που λέγαμε παλιά, αν δεν μ' ακούς καλά!
Φιλιά πολλά κι αγάπη!
Συνεχίζεται. (Προσεχώς!) Πρώτα ο ΘΕΟΣ!

... ΑΝ ΕΛΘΕΙΣ ΦΟΡΤΩΜΕΝΟΣ Π Α Τ Ρ Ι Δ Α ΣΤΑΜΑΤΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΜΟΥ ...

20 Μαρ 2018


... ΑΝ ΕΛΘΕΙΣ ΦΟΡΤΩΜΕΝΟΣ Π Α Τ Ρ Ι Δ Α ΣΤΑΜΑΤΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΜΟΥ ...



Αν έλθεις φορτωμένος  Π Α Τ Ρ Ι Δ Α 



...                                 σταμάτα στο κατώφλι μου...
μπορεί να δανειστούν
λίγο γαλάζιο
τα μαύρα μάτια μου...      
                                                             (Υιώτας Στρατή)


Κι ήρθε! Πράγματι "φορτωμένη Πατρίδα" 
η "πολυπόθητη Ανθολογία" της Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η., η 5η, παρακαλώ! 404 σελίδες, γεμάτες ξενιτειά, πόνο καρδιάς κι έμπνευση...

Δεν πρόφτασα να την διαβάσω. Απλώς, τη φυλλομέτρησα. Οικογενειακές και φιλικές ασχολίες, τα ζωηρά μωρά μας, οι θύελλες του Μάρτη (αλήθεια, πού είναι ο Μάρτης της Ελλάδας; Οι ...μυγδαλιές θα δέσουν μύγδαλα και οι ροδακινιές ροδάκινα... κι εμάς, εδώ, μετά βίας αρχίζουν να μπουμπουκιάζουν μαγεμένες με τον επισκέπτη Ήλιο ... όσο για τις ακριβοπληρω-μένες τριανταφυλλιές... ούτε να το σκέπτομαι!Απόψε,
η χιονο-θύελλα
να μη μου κάψει τα πρώτα ματάκια τους... και να βουρκώσουν τα δικά μου...
Τα σχολεία δεν θα ανοίξουν πάλι,
οι πόρτες μας θα σφραγιστούν με χιόνι... κι άντε πάλι από την αρχή...)

Όμως,
η ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ είναι εδώ και...περιμένει!
Δώρο ξεχωριστό,
στην ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ "ΕΟΡΤΑΖΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ!"
Μια ξεχωριστή συγκομιδή της Ελληνικής σκέψης έξω από την ΠΑΤΡΙΔΑ...   γεμμάτη "ΠΑΤΡΙΔΑ".

Σας σκέπτομαι, σας "επισκέπτομαι, όταν ξεφεύγω..." και με μια φωτο-σύνθεσή μου,
σας καληνυχτίζω (11.50 πριν τα μεσάνυχτα!).


(Φωτο-σύνθεση Υιώτας, 2017)







18 σχόλια:

Άρης Άλμπης είπε...
Ανθολογία φορτωμένη Πατρίδα.
Έλληνες Λογοτέχνες των Πέντε Ηπείρων,
αν και βρίσκεστε μακριά, έχετε μονίμως στο νου σας στην Πατρίδα και την τιμάτε, διατηρώντας την Ελληνική μας Γλώσσα, τη Μητέρα μας!
Να είστε καλά να συνεχίζετε.
Αστοριανή είπε...
Αρη μου!

Ευχαριστώ.

Μπορεί η "Μητριά" να είναι πλέον στο αίμα μας... μα της "Μάνας" η πρώτη ανάσα είναι η ζωηφόρος. Αυτή είναι ο μαγνήτης, η Ζωή μας....

Φιλιά και στην υπερ-δραστήρια σύζυγο,
Καλή Σαρακοστή
και υγεία,
Υιώτα
magda είπε...
Αγαπημένη μου Υιώτα,
Με συγκίνησε πολύ ο πρόλογος σου! Οι λίγες γραμμές σου, κρύβουν άπειρα συναισθήματα, νοσταλγίας, πόνου και αγάπης προς την πατρίδα μας!
Θα έρθει κι εκεί η άνοιξη, δεν πειράζει που θα αργήσει λίγο...
Φτάνει που είστε όλοι καλά, αυτό μετράει...
Σας στέλνω όλους μια μεγάλη αγκαλιά και πολλά φιλιά!
Frezia είπε...
Ο λόγος σου αποπνέει πατριωτισμό κι αγάπη για
την Ελλάδα μας!
Οι τριανταφυλλιές θα ανθήσουν πάλι στον καιρό τους
κι εδώ ο καιρός δεν τις ευνοεί,μερικά κλαδάκια
έχουν πετάξει μόνο,η άνοιξη αργεί φέτος.
Ολα θα γίνουν κι όλα καλά θα πάνε ας καλομελετάμε.
Εύχομαι το καλύτερο για όλη σου την οικογένεια,
Με αγάπη και φιλάκια...
ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ είπε...
Στα ξενιτεμένα αδέρφια μας, απανταχού της γης, χαρίζω με αγάπη αυτό:

==============

"Ξέρω ξενιτεμένε μου αδερφέ, ότι μέρες που είναι, η σκέψη σου φτερουγίζει σ’ εκείνο το καπνισμένο φτωχοκάλυβο με τα σφαλιστά παράθυρα και τη χορταριασμένη αυλή. Βλέπεις, ο νους δεν γνωρίζει σύνορα μήτε φραγμούς κι ας κάνει πολλές φορές επίμονες στάσεις στα κρύα λιμάνια των αποχαιρετισμών, στα λευκά σαν φτερά αγγέλων μαντήλια, στην τρεμάμενη αγκαλιά της μάνας, στα απαλά ροδοδάχτυλα της κοπελιάς που δεν έλεγαν να ξεγλιστρήσουν μέσα από το δικό σου το χέρι…

Πάει καιρός που πήρες των οματιών σου για τα σκλαβοπάζαρα της ξενιτιάς, στην Αμερική, στον Καναδά, στην Αυστραλία, στη Γερμανία. Και η Ελλάδα των «νικητών», των καταστροφών, των διωγμών, της ορφάνιας και της φτώχειας, χάραξε και το δικό σου πικρό δρόμο του μισεμού. «Ποτέ δεν απόσωσες ακέριο έν' άσπρο καρβέλι χαράς στη ζωή σου» που λέει κι οδικός μας ο ποιητής, ο μπάρμπα Μιχάλης μας. Και το γύρεψες αλλού, μακριά. Ξεμάκρυναν και τα χρόνια, γιόμισαν βάτα κι αγκάθια οι δρόμοι της επιστροφής. Βλέπεις, υπάρχουν κι άλλοι «Γολγοθάδες», πιότερο γήινοι κι απόλυτα ανθρώπινοι. Είναι αυτοί που ο σταυρός του προσωπικού μαρτυρίου δεν περνά μέσα από τας γραφάς, αλλά από φωτεινές λεωφόρους με πανύψηλους ουρανοξύστες...."

(Απόσπασμα από ανάρτηση του "Ευρυτάνα ιχνηλάτη" - Απρίλης 2013)
Κυκλαμίνα είπε...
Έχω έρθει δυο φορές...
Την τρίτη, ελπίζω να μπορέσω να αρθρώσω λέξεις.
nikol είπε...
Εκεί μακριά καλή μου φίλη η νοσταλγία για την Πατρίδα είναι βαθιά ριζωμένη μέσα σας και αυτό με συγκινεί όταν υπάρχουν αυτοί οι Ελληνες !! ΣΕ φιλώ!!
Κατερίνα δε 'στάπα; είπε...
...Δεν ξέρω πως τα καταφέρνεις, Γιώτα μου και πάντα προκαλείς δυνατές συγκινήσεις...!
Κάτι σαν το λεωφορείο που παίρναμε κάποτε χαπάκι, για τις πολλές στροφές!
Να είσαι ΚΑΛΑ, τόσο εσύ, όσο και όλοι οι ξενητεμένοι μας Έλληνες!
Με καλύπτουν οι φίλοι σου.
ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΗ η 5η Ανθολογία!
μαζί μ' ένα "γιατί;" τόσο θλιμμένο εξώφυλλο;
Πού κρύφτηκε η ελπίδα μας, πως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει;
Αγάπη και φιλιά σε όλους σας!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
Paraskevi Lamprini M. είπε...
κουτσούνα μου όμορφη, αστέρι της καρδιάς μου

όμορφες ποιητικές στιγμές βλέπουμε... κοντά σου...

χρόνια πολλά , να ζήσει η Ελλάδα μας... κι απανταχού οι Έλληνες...

καλές επιτυχίες σε όλους

σε γλυκοφιλώ...
Αστοριανή είπε...
Μάγδα μου,
ΕΣΥ ξέρεις πως αισθάνομαι. Κι αυτό, δεν το ξεχνώ. Τρεχω στα... αποθηκευμένα σου και... καταλαβαίνεις τα υπόλοιπα.... Χίλια σου ¨Ευχαριστώ"

Σήμερα, μαλλον όλη την εβδομάδα κυρίως, έχουν γενέθλια τα δυο εγγόνια μας... 3/28 = 7 ετών και 3/31 το μωρό ενας χρόνος χαράς..!!!
¨οσο για την 25 Μαρτίου... η πρωτοκόρη μας¨Χαρά (που μας έφερε χαρά...)=Ευαγγελινα. με τις δικές της να έχουν Αντζελα-Εμπι και Αντζελα-Ελις

Ενας Μάρτης
γεμμάτος γιορτές.

Μόνο το... κομπιούτερ τα μπερδεύει μαζ'ι μου...

Σας αγαπώ πολύ.

Υιωτα
Αστοριανή είπε...
Εύχομαι το καλύτερο για όλη σου την οικογένεια,
Με αγάπη και φιλάκια... ΦΡΕΖΙΑ ΜΟΥ!!!!!!!

ΔΕν σας ξ'εχασα... το "μηχανιμα φταίει.."

Αν, Φίλη μου

πας και διαβάσεις αιτίες αργοπορίας μου...

Θα με δικαιολογ'ησεις, ελπίζω.

Σας αγαπώ πολύ, Υιώτα
Αστοριανή είπε...
ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ είπε...
Στα ξενιτεμένα αδέρφια μας, απανταχού της γης, χαρίζω με αγάπη αυτό:

...και περιμένεις ακόμη, να σκουπίσω τα καυτά μου δάκρυα;;;;;;;; Ευρυτάνα μου, ακριβέ λεβέντη στις δημιουργίες σου...

Πόσα να σου ευχηθώ!

Σήμερα, που "τα κατάφερα" να μπω στο "μηχανάκι" -που το λέι κι ο Δημήτρης μου...
Θα ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΩ

να διαβάσετε

από της ΜΑΓΔΑΣ την απάντηση, ευελπιστώντας να με δικαιολογήσετε για την "απρεπή" καθυστέρησή μου...

Σας αγαπώ,

και θα... σας δω...

Υιώτα
Αστοριανή είπε...
Κυκλαμίνα μου...

Εσύ τα ξέρεις πιο κλειστά...

Θα προαπαθήσω να μιλήσουμε... Ευχαριστώ,

Σας αγαπούμε,
Υιώτα
Αστοριανή είπε...
ΝΙΚΟΛ μου,

Ευχαριστώ που με θυμάσαι με Αγάπη.

Δες πιο πριν,
απάντηση της ΜΑΓΔΑΣ

και θα καταλάβεις...

Σε φιλώ,

Υιώτα
Αστοριανή είπε...
πως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει; ...Κατερίνα


..όμως, εμείς αργοπεθαίνουμε,
Φίλη αγαπημένη...

Το εξώφυλλο,

το διάλεξε ο ΒάΙος... Θα τα πούμε ξεχωριστά...

Φιλιά,
Υιώτα
Αστοριανή είπε...
κουτσούνα μου όμορφη, αστέρι της καρδιάς μου

όμορφες ποιητικές στιγμές βλέπουμε... κοντά σου... Παρασκευή Μ.

Λαμπρίτσα μου,
Να που ακολουθείς την ΠΟΙΗΣΗ κι εσύ!

Είναι οι ευαισθησίες μας, Φίλη μου... και συνέχιζε...

Σας σκέπτομαι πάντα με Αγάπη,
Φιλιά, πολλά...
Υιώτα
Paraskevi Lamprini M. είπε...
Χρόνια τους πολλά !!!
🎹💟💗💖💜
*****************************

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ:
ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΦΕΙΣ:

**********
Ο χρήστης Vaios Fasoulas κοινοποίησε ένα σύνδεσμο.
Πληροφορίες για αυτόν τον ιστότοπο
ASTORIANI2.BLOGSPOT.COM
20 Μαρ 2018 ... ΑΝ ΕΛΘΕΙΣ ΦΟΡΤΩΜΕΝΟΣ Π Α Τ Ρ Ι Δ Α ΣΤΑΜΑΤΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΜΟΥ ... Αν έλθεις φορτωμένος Π Α Τ Ρ Ι Δ Α ...
Σχόλια
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ ΤΗΝ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΜΟΡΦΟ ΠΟΡΟ. ΚΑΛΕΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ.
Διαχείριση
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση6 ημέρεςΤροποποιήθηκε
Dennis Kontarinis Καλή σου μέρε. Καλό Σαββατοκύριακο.
Διαχείριση
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση6 ημέρες
Vaios Fasoulas Τα αφουγκράσματα του απανταχού ελληνισμού, που ως δυσοίωνοι απόηχοι φτάνουν στ’ αφτιά μας, δεν μας αφήνουν αδιάφορους και αμέτοχους, όσο ο πολιτισμός μας, η ιστορία μας και όλες οι αξίες του τόπου μας μεταβάλλονται σε προσάναμμα πυρός. Σε αυτές τις αφύσικες κοινωνικές εκρήξεις που προκύπτουν μέσα από την υπερσύγχρονη καταναλωτική κοινωνία, ο Λόγος, σε όλες του τις διαστάσεις, μέσω των Υπηρετών του, οφείλει να αντισταθεί στις επιδρομές του μερκαντιλισμού που έχει παγιδεύσει, αφομοιώσει και προσαρτήσει τον άνθρωπο στην ύλη.
Τα παραδείγματα με αναφορά τον εκφαυλισμό και τον μερκαντιλισμό ποικίλουν σε Παγκόσμια κλίμακα από Χώρα σε Χώρα. Η παρουσία του Έλληνα μετανάστη στις Πέντε Ηπείρους το επιβεβαιώνει και ο γηγενής πληθυσμός το βιώνει σε όλους τους τομείς. Η αντικατάσταση του πολιτισμού από την ασύμμετρη εμποροκρατία προκάλεσε ζημιογόνες συνθήκες. Απολίτιστες Χώρες μοιάζουν με ξύλο απελέκητο. Και αυτό για την Ελλάδα δεν επιτρέπεται. Είναι σα να ήρθαμε στη γη από άλλο πλανήτη ή να γεννηθήκαμε από ψευδοκύηση…
Διαχείριση
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση5 ημέρες
Ted Kapsalis Ειμαι της γνώμης μπορει να κανω και λαθος πως από την ίδρυση της ΕΕΛΣΠΗ του 2001, δεν αναγνωρίστηκε επισήμως από της Ελληνικές αρχές. Ερωτώ λοιπόν τον εαυτο μου εάν μπορούμε να κάνουμε κατι να προσελκύσουμε την προσοχή όλων των κρατικών αρχών και εκπαιδευτικών συλλόγων. Σαν ενας και μοναδικός σύλλογος διαδικτύου που ενώνει Ελληνες λογοτέχνες, συγγράφεις και ποιητές των Πεντε Ηπείρων δικαιούμαστε την πλήρη αναγνώριση και Κρατική υποστήριξη. Αυτό επισης που εχει μεγαλη σημασία είναι η δημιουργία ενός συλλόγου όπου τα μέλη της δεν εχουν συναντηθεί ποτε, εκτός εάν αυτό έγινε πριν ερθω σε επαφή με τον σύλλογο. Συμπεραίνω λοιπόν πως εάν δεν κάνουμε κατι, π.χ. να σηκώσουμε το δικο μας μπαϊράκι τοτε ποτε δεν θα αναγνωριστούμε η τιμηθούμε σαν σύλλογος. Οσον αφορά για την επαφή με τις κυβερνητικές αρχές δεν μου καίγεται καρφί, κι ούτε ντρέπομαι να κτυπήσω την πόρτα της βουλής, του πρωθυπουργού και του προέδρου της Δημοκρατίας. Στο κατω ‘κατω της γραφής είναι εκλεγόμενοι από τους Ελληνες πολίτες και είναι υποχρεωμένοι να υποστηρίξουν τέτοιες προσπάθειες.
Διαχείριση
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση5 ημέρες
Κατερίνα Σταματίου-Παπ Παιδιά (συγγνώμη για την τόσο φιλική έκφραση - είμαι λίγο απλή και χωριάτισσα), νομίζω πως δεν το χειριστήκατε σωστά. Νομίζω πως ούτε οι ίδιοι είχατε καταλάβει πόσο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ήταν αυτό που κάνατε! Είμαι βεβαία, πως αν χτυπήσετε πόρτα βουλής, σίγουρα θα ενδιαφερθούν! Αρκεί να εξηγήσετε, να καταλάβουν! Πώς αλλιώς; Το βιβλίο του χωριού μου για τα 100 χρόνια του Συνεταιρισμού, (Ζαγοράς) το τιμήσανε! Φαντάσου, εσάς και την ΕΕΛΣΠΗ! Για ενημερώστε τους και μετά τα ξαναλέμε! ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ! Οραματίζομαι γρήγορη δικαίωση, Τιμές και εισιτήρια για να ρθείτε όλοι Ελλάδα, για μια μεγάλη Βράβευση - Εκδήλωση!
Διαχείριση
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση23 ώρες
Ted Kapsalis Βραβο Κατερινα!
Διαχείριση
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση23 ώρες
Κατερίνα Σταματίου-Παπ Ε, μα! Υπάρχει μια παροιμία: "Αν δεν κλάψει το παιδί, δεν του δίνει η μάνα του βυζί!" Ενημερώστε τους! Ένα έγγραφο, υπογραφές απ' όλους όσους έχετε λάβει μέρος και στις 5 Ανθολογίες και μια Επιτροπή μαζί με τον Πρόεδρο, να επισκεφθούν την Βουλή! Απλά τα πράγματα! Αν δεν σας δεχθούν, ενημερώστε μας! Αν απορρίψουν τα "Έργα" σας, ξαναενημερώστε μας! Κι αν δεν το μάθω εγώ ή λείπω, υπάρχουν τόσες σελίδες! (Εγώ άλλωστε, είμαι ... τίποτα!)
Διαχείριση
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση22 ώρες
Dennis Kontarinis Λοιπόν παιδιά. Αυτό που γράφει η Κατερίνα και συμπληρ΄'ωνει ο Τεντ είναι κάτι που με έχει απασχολήσει στο παρελθόν αλλά πάντα συχαινόμουν να μπλέξουμε την ΕΕΛΣΠΗ με τους πολιτικούς. Όμως τώρα βλέπω ότι στ΄αλήθεια αν θέλουμε να επιζήσει αυτή η Ένωση θα πρέπει να χτυπήσουμε κάποιες πόρτες. Ας κοιτάξουμε να επιλέξοπυμε κάποιους από τους πολιτικούς που θα μπορούσαν να μας δουν με κάποιο άλλο μάτι και όχι με το μάτι τηε ψήφου. Εδώ όλοι να αρχίσουμε μια συζλητηση και να πέσουν ιδέες και γνώμες Φίλες και φίλοι ]Τώρα αρχίζουμε μια συζήτηση και ακοπύμε γνω΄μες.
Διαχείριση
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση21 ώρες
Ted Kapsalis Dennis, δουλεψατε πολυ σκληρα για να δημιουργησετε αυτο τον υπεροχο συλογο. Απο την πρωτη στιγμη το ειχα σκεφτει αυτο. Οι καιροι αλλαξανε. Εσυ ξερεις περισσοτερα απο μενα. Σημερα ειναι ολα about marketing και πιστευω ενα κομματι απο αυτο ανικει και στον συλογο. Γιατι να τα τρωνε ολα τα τομαρια της πολιτικης που δεν προσφερουν τιποτε στο λαο; Δωστε μου το OK και ξερω πως να τους πλησιασω. Νομιζω πως εφτασε η εποχη της αλλαγης. Ωραιω θεμα για συζητηση. Καλο βραδυ σου απο το LA, CA.
Διαχείριση
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση20 ώρεςΤροποποιήθηκε
Dennis Kontarinis Τεντ. Τα λέμε το πεωί γιατί τώρα πάω για ύπνο.
Διαχείριση
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση20 ώρες
Dennis Kontarinis Πρωί Παρασκευής εδώ σε μας. Καλημέρα σε όλους σας. Είμαι εδώ για να σας πω ότι βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την πρόταση της Κατερίνας Σταματίου-Παπ. Προσωπικά την ευχαριστώ για αυτό το ενδιαφέρον της. Προτείνω λοιπόν να αρχίσουμε μια συζήτηση όλοι εμείς μέλη της ΕΕΛΣΠΗ και να καταλήξουμε σε μια απόφαση. Αν δεχτούμε να έχουμε μια επαφη με τον πολιτικό χώρο της πατρίδας - μακρυά από κομματικά - τότε θα φτιάξουμε μια επιτροπή που θα αναλάβει την πραγματοποίηση όσων αποφασίσουμε. Εμπρός λοιπόν όλοι για μια πολιτισμένη συζήτηση. Νάσται καλά.
Διαχείριση
Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις
Απάντηση8 ώρες